dwarslezing

De kwaadaardige en selectieve repressie tegen leden van het verzet is de laatste dagen een constante factor geworden. Deze is overgegaan van het bombardement van "leugens" in de winkelcentra en de panden van rijke staatsgreepplegers naar aanvallen tegen de burgerbevolking, die zich in meer dan 140 dagen georganiseerd heeft in de strijd.

Daarnaast wordt in het hele land een geduchte militaire macht ingezet. De militaire controleposten langs de wegen, waar ze voertuigen -vooral van het openbaar vervoer- aanhouden om deze zonder enige uitleg te doorzoeken, zijn een voorbeeld van de brute intimidatie-campagne, die met medeplichtigheid van de yankees wordt uitgevoerd.

De belangrijkste steden, die sinds de staatsgreep gewend zijn geraakt aan de "herverschijning" van de sinistere militairen, hebben de toename van de groeiende tegenwoordigheid kunnen constateren van militairen van verschillende legereenheden. Welke instelling je ook bezoekt, je komt ze overal tegen, als beschermers van de transnationale rijkdommen, maar ook als klanten. Toen ik gisteren ergens een kopje koffie kocht, viel het me op dat daar ook een militair was in vechttenue met als identificatie van zijn eenheid "sluipschutter".

Sluipschutters die onder "werk"tijd koffie komen drinken, dat is tegenwoordig een erg ongebruikelijk tafereel. Ze zijn geworden tot het angstaanjagende deel van het dagelijkse leven van de Hondurezen. Bovendien is er niet veel nodig om hen in hun rol van repressieve beesten te krijgen.

In Olancho, Tegucigalpa, Santa Bárbara zijn verscheidene aanslagen geweest tegen leden van het verzet. Een woordvoerder van de politie kondigde onlangs op felle toon, maar zonder zich daar druk over te maken, dat de politie op de hoogte was van een escalatie van geweld door groepen drugshandelaars in de dagen vóór de verkiezingen. Het is verbazingwekkend dat een politie-agent, die tot een half jaar geleden een voorbeeld van onbekwaamheid was, nu in staat is om in enkele uren zaken op te lossen en zelfs bij voorbaat de plannen aan te kondigen van drugshandelaars, die ze nooit onder controle hebben kunnen houden.

Ook zijn er boven dorpen in verscheidene delen van het land vluchten op geringe gehoogte gemeld van de Hondurese Luchtmacht. Dit gebeurt overdag als een bewijs van hun aanwezigheid, en dat in dorpen die in andere omstandigheden in de vergetelheid verzonken waren en waar zelden een vliegtuig te zien was. 's Nachts verandert de activiteit en gedurende de laatste vier maanden is er ELKE DAG een intensieve activiteit geweest van NIET-COMMERCIËLE vluchten in de omgeving van het vliegveld Toncontín.

We weten niet of deze activiteit in Palmerola of op de vliegvelden San Pedro Sula of La Ceiba hetzelfde is. Wat gedaan wordt is moeilijker te bewijzen, ofschoon alles erop lijkt te wijzen dat het gaat om het bij elkaar brengen van wapens en munitie, en waarschijnlijk een aanvulling op andere activiteiten. Deze activiteiten zijn in Tegucigalpa de laatste maanden geen enkele dag verminderd.

De brutaliteit, of de domheid, neemt nog toe wanneer het secretariaat van volksgezondheid opdracht geeft de vitale diensten in alle openbare ziekenhuizen van het land op te schorten. Alle tussen 19 november en 4 december geplande operaties moeten geannuleerd worden. Er moeten zo veel mogelijk bedden worden vrijgemaakt. Bovendien krijgen de bestuurders van elk ziekenhuis de opdracht zo spoedig mogelijk een rampenplan voor te bereiden.

Het is duidelijk dat de yankees zich hier niet buiten houden. Ian Kelly, woordvoerder van het [Verenigdestaatse] ministerie van buitenlandse zaken, legde donderdag een ongebruikelijke verklaring af: "De Verenigde Staten zijn bezorgd om de schendingen van de mensenrechten in Honduras. We volgen dit van nabij en dit zal van groot belang zijn bij onze beslissing om de verkiezingen al dan niet te erkennen." De verklaring van Kelly lijkt meer een voorspelling dan bezorgdheid.

Zij, de yankees, zijn de architecten van de hele samenzwering, en dit deel van het plan is hun ook niet onbekend. Net als in al hun passende inschattingen van de feiten zullen ze het geweld beoordelen naargelang het hun het beste uitkomt. Waarschijnlijk zullen ze tenslotte zeggen dat de onderdrukkers geprovoceerd werden door het geweld van de acties van het verzet, waardoor ze de openbare orde moesten verdedigen.

Alle hierboven beschreven acties zijn geen losstaande gebeurtenissen. Ze maken deel uit van een strategie, van een plan van aanpak, dat is opgezet door eenheden van de militaire inlichtingendienst, met advies van respectievelijk zionistische terroristen, Colombiaanse paramilitairen en de klassieke experts van de CIA en het Pentagon.

De beschuldiging van CODEH (het Comité voor de Verdediging van de Mensenrechten in Honduras) over een plan om tijdens een van de dagen vóór en op de dag van de verkiezingen een slachting uit te voeren, is geen loos idee. Bij toeval kwam ik aan informatie dat een hoge officier van de Strijdmacht een naast familielid waarschuwde: "... als u gaat stemmen, doe het dan vroeg, om 11:00 uur 's morgens begint de shit...".

Tijdens een radio-uitzending gaven Andrés Pavón, de voorzitter van CODEH, en Rafael Alegría, leider van de boerenorganisatie Vía Campesina en van het Nationale Verzetsfront, een uitgebreide uiteenzetting over de details van dit plan, dat -ook al is het openbaar geworden- voorlopig niet lijkt te worden geannuleerd.

Als een aanvullende maatregel is er vanaf maandag 23 november besloten tot een algehele ontwapening van de bevolking. Waarschijnlijk zullen er agressieve acties worden uitgevoerd tegen volkswijken- en buurten en tegen landelijke gemeenschappen die in het verzet zitten. Hier is kennelijk niets aan het toeval overgelaten.

De enige optie die nog overblijft is een versnelde voorbereiding van het volk tegen de repressieve golf die steeds dichterbij komt. Totnutoe is de bevolking aangeraden niet te gaan stemmen om de veiligheid te handhaven. Ik heb nog steeds geen samenhangend plan gezien dat de bevolking voorbereidt op een mogelijke onderdrukking in de arme delen van de grootste steden en in belangrijke verzetshaarden in het binnenland.

Een extra onderdeel van dit plan vormt het tot zwijgen brengen van de met het verzet in verbinding staande media. Gisteren is Cholusat Sur uit de lucht gehaald, en het is niet onredelijk om te denken dat een van de eerste dagen van volgende week ook Radio Globo met een of ander voorwendsel gesloten zal worden. Deze sluitingen zijn niet alleen bedoeld om de stemmen tegen de frauduleuze verkiezingen van de 29e het zwijgen op te leggen, maar ook om te voorkomen dat aanwijzingen en aanbevelingen voor de bevolking kunnen worden uitgezonden.

In deze situatie zou er al een campagne in voorbereiding moeten zijn om het volk te organiseren, alsof het om een catastrofaal verschijnsel zou gaan.

Veel critici zullen zeggen dat ik paranoïde ben en dat ik het slachtoffer ben geworden van mijn fobieën. Maar zelfs als de militairen en paramilitairen uiteindelijk niets zouden doen, dan ontvangen wij nog signalen die aangeven dat we ons moeten richten op preventie en rapportage. Geen enkele actie is zinloos. Veel erger zou het zijn om nu toe te kijken en daar later spijt van te hebben.

Weliswaar zullen de multinationale media en die van de staatsgreepplegers niets zeggen, tenminste zolang als er geen lijken, gevangenen, gewonden te zien zijn. De alternatieve media zullen ons echter ondersteunen bij onze aanklachten. Van de zogenaamde internationale gemeenschap (VN, OAS e.a.) hoeven we niets te verwachten, of misschien een resolutie van veroordeling, even nutteloos als alle andere resoluties.

De enigen die iets kunnen doen aan de preventie zijn wijzelf. We moeten ons volk op verantwoordelijke wijze voorbereiden op alles. We moeten eraan denken dat de door deze militairen gecreëerde paniek ook zijn terugslag heeft op de burgerij en de klasse die ten onrechte middenklasse genoemd wordt. Deze reageren gewoonlijk door dwangmatig levensmiddelen, water, brandstof en andere artikelen te hamsteren, waardoor een wanordelijk tekort ontstaat van voedingsmiddelen en eerste levensbehoeften.

Er moet onmiddellijk een plan gemaakt en verspreid worden om de fysieke integriteit van het volk te beschermen, maar ook om te waarborgen dat het allemaal niet op een ramp uitdraait. Daarbij spelen de organisatie en de solidariteit een uiterst belangrijke rol.

Er moet veel gedaan worden en er is maar weinig tijd, we hebben een organisatie nodig. Deze mobilisatie zal een duidelijk bewijs leveren voor onze mogelijkheden voor de toekomstige strijd. We moeten efficiënt, gedisciplineerd, vasthoudend en moedig zijn. Niets minder dan dat is nu vereist.

We kunnen ons niet de luxe permitteren om ons nu te vergissen. De tekenen zijn duidelijk, en het macabere plan van de moorddadige staatsgreepplegers kan veranderen in een grote triomf van het volk. Dat hangt van ons af.

Gepubliceerd met toestemming van CubaDebate en vertaald door Dwarslezer.