Op 13 oktober 2005 (ja, verleden jaar!) verwees ik naar een artikeltje in Metro over minus-ter Van der Hoeven, die burqa's op school wilde laten verbieden en minus-ter Verdonk die stelde dat een algemeen burqa-verbod niet mogelijk was.
Daarop kreeg ik een reactie van ene Abby, die het min of meer met mij (heel kort samengevat: burqa's kunnen niet in het openbare leven en hebben niets wezenlijks met de islam te maken) eens was:
Zelf ben ik tegen de burqa. Ik mag niet met m'n helm de winkel in of een vliegveld op, omdat ze mijn gezicht niet meer kunnen zien. Waarom zouden zij dan wel met een "brievenbusjurk" mogen rondlopen?! Je kan iets niet voor de ene verbieden en voor de andere toestaan. Ik heb verder niets tegen een hoofddoek ofzo zo lang je hun gezicht maar kan zien!
Vandaag kreeg ik dan nog eens een reactie, en wel van iemand met een dubbele identiteit (de reactie kwam eerst van ene Zep en later, letterlijk hetzelfde (met dezelfde spelfouten!), van ene Marian, die overigens allebei gebruik maakten van hetzelfde Tiscali-account):
Brievenbusjurk? Hoe kom je erop?! Wat een zwak excuus!
Een burqa heeft te maken met 't geloof! En een helm niet, die draag je alleen voor de veiligheid. Tegenwoordig zie je mensen half naakt lopen, dat mag wel. Of je ziet één of ander punk met een halsband om z'n nek, overal kettingen, stekels van hier tot Tokio. In ieder geval ook iemand die opvalt, maar zodra je ee vrouw met burqa ziet, is 't meteen pats boem DAT MAG NIET, TE OVERDREVEN! Laat iedereen in zijn/haar eigen waarde.Wat jij nu zegt is gewoon bullshit, kom in iedergeval met sterke argumenten, want wat je net deed, slaat gewoon nergens op!
Ik maak er geen gewoonte van om op reacties te reageren, maar omdat het een reactie is op een artikel van meer dan een jaar geleden breng ik het op deze manier toch nog maar even onder de aandacht. Overigens ook omdat ik de gebruikte argumenten onjuist vind.
Een burqa heeft niets te maken met «'t geloof», ook al wordt hij gedragen door mensen uit landen waarin de islam de staatsgodsdienst is. Als je die dingen verwart, kun je net zo goed stellen dat calvinisten Nederlands moeten spreken. Net zoals er calvinisten zijn die andere talen spreken, zijn er ook moslima's die geen burqa dragen.
Je kunt van mening verschillen over de wenselijkheid van half-naakt lopen, van piercings en tattouages, maar die dingen kunnen alleen nadelig zijn voor de dragers (ontstekingen, bevriezingen e.d.), terwijl burqa's, integraalhelmen en bivakmutsen een risico (kunnen) vormen voor de openbare veiligheid. Zoals ik al stelde kan iedere engerd zich in een burqa hullen, of het nu een moslim(terrorist) is of een racist. Daarom moeten burqa's, integraalhelmen en bivakmutsen (en trouwens ook auto's met donker glas!) ter bescherming van de openbare veiligheid verboden worden.
Zeker nu in Nederland iedereen verplicht is zich te (kunnen) identificeren ter bescherming van de openbare orde (ofschoon dat volgens mij meer in het belang is van de gevestigde orde, maar dat is een andere discussie) lijkt het mij niet meer dan logisch te concluderen dat burqa's een te groot veiligheidsrisico kunnen vormen -niet voor de draagster, maar wél voor de gemeenschap- en dat daarom onvermijdelijk het dragen ervan tenminste aan voorwaarden gebonden moet worden (bijv. wel in moskeeën en privé-woningen, maar niet in het openbare leven).
De opmerking van Zep/Marian over «'t geloof» verdient eigenlijk geen commentaar, maar om misverstanden te voorkomen, reageer ik daar toch maar op. Geloven (net als vertrouwen, waarderen, genieten) zijn geen fysieke zaken. Een geloof(sovertuiging) is iets dat mensen in zich meedragen, in hun bewustzijn, hun geweten, hun ziel (of hoe je dat dan ook wilt noemen). Het dragen van burqa's (en hoofddoeken, keppeltjes e.d.) -en bijvoorbeeld een verbod op openbare naaktheid- heeft daarentegen alleen iets te maken met een door iemand opgelegde leefregel. Ook al zou het verboden worden om burqa's te dragen, dan nog wordt degene die door een dergelijk verbod getroffen wordt niet gehinderd in zijn (haar) geloof.
De huidige aanvalsstrategie in het Arabische land, die we openlijk "de oorlog in Irak" noemen, is niet uitvoerbaar. Eindelijk is het eruit: het is nodig en raadzaam om de troepen geleidelijk terug te trekken; ze zouden zelfs begin 2008 al uit het land moeten zijn.
Deze alinea, samen met achtenzeventig andere aanbevelingen, komt uit het rapport - ook wel het Baker-rapport genoemd naar een van de leden (de republikein James Baker, ex-minister van defensie) - dat de Studiegroep aan Bush aangeboden heeft. Een van de aanbevelingen is dat er meer diplomatieke en minder militaire activiteiten ontplooid moeten worden. Een andere (tamelijk logische) aanbeveling is toenadering tot Syrië en Iran, aangezien dat twee buurlanden van Irak zijn, die bij zouden (!) kunnen dragen aan stabilisering van een land in burgeroorlog. Dit rapport, zo stellen de politici in Irak, gaat voorbij aan de wrede realiteit in het land. Dat wil zeggen: het rapport gaat uit van een zwakke regering die nationale verzoening mogelijk moet maken en de veiligheid moet vergroten. En dat is momenteel niet uitvoerbaar.
Indonesië heeft zich ook uitgesproken en stelt zowel een vriend te zijn van de Irakezen als van de Verenigde Staten, de twee rechtstreeks bij het conflict betrokken partijen, daarbij aangevend dat er toch iets moet zijn waarbij hulp geboden kan worden. Op deze manier wordt de vorming van een interventiemacht voorgesteld van landen met een overwegend islamitische bevolking, die in Irak wordt ingezet voordat de Amerikanen van plan zijn het land te verlaten. Volgens Indonesië zou dit nieuwe leger niet beschouwd worden als vijandig maar als een broederland dat komt helpen.
Tot zover zouden we allemaal, beste lezers, begrijpen dat de plannen om een eind te maken aan de wrede vernietiging van duizenden Irakese families bijna klaar zijn, dat dit onmiddellijk gaat gebeuren en dat, uiteindelijk, Bush die God gehoord heeft, die hem dingen influistert, of anders in ieder geval een ander verstandig mens. Maar nee hoor, verre van dat!
Meneer Bush heeft onlangs de mid-term verkiezingen verloren (weet u nog?), hij heeft de aanbevelingen van het Baker-rapport gekregen waarin gesproken wordt over vertrek uit Irak begin 2008, hij zit nog te wachten op andere rapporten over het conflict in Irak (van het Pentagon, de National Security Council en het ministerie van Buitenlandse Zaken) en hij weet vooral, net als ook zijn supervriend Tony Blair dat weet, dat de gevolgen van een mislukking in Irak zeer ernstig zijn. En denkt u dan dat hij nu zal gaan toegeven? Op het eerste zicht en formeel doet hij alsof hij dat niet van plan is. Het is me weliswaar niet erg duidelijk hoelang hij die houding van 'ik doe wat ik wil zonder me druk te maken om de consequenties' nog kan volhouden. Ik weet niet hoe lang hij die pocherige houding, die ons zo stoort, nog zal kunnen handhaven met opmerkingen als: "Als Syrië en Iran zich niet druk maken om een succes in Irak, kunnen ze maar beter wegblijven", of wanneer hij het heeft over de zwaarste strijd die nog gevoerd moet worden als die van de "gematigden tegen de extremisten in het hele Midden-Oosten". Neem me niet kwalijk, maar het is ongehoord! En als het niet over bloedstollende dingen ging die tussendoor duizenden doden achterlaten, zouden we ons sarcastisch en hatelijk moeten afvragen of zij zich werkelijk als gematigden beschouwen na de berichten, om maar een klein voorbeeldje te geven (uit de duizenden zaken waarmee ze zich in de wereld bezig houden), over de toegelaten martelingen in Guantánamo. Laten we verdorie serieus blijven.
Het enige bemoedigende is op dit moment de schaduw van onzekerheid waarmee meneer Bush de laatste tijd elke avond naar bed moet gaan. Die onzekerheid hangt onder andere samen met zijn verlies aan geloofwaardigheid bij het Amerikaanse volk (na zijn verlies bij de verkiezingen). Die hangt samen met een democratische oppositie die hem dwingt beslissingen te nemen waar hij voordien niet eens over nadacht (zoals het vervangen van zijn vriend Bolton die, zonder daarbij de Senaat te betrekken, tot ambassadeur bij de VN benoemd werd). Maar het zwaarste zieleleed ontstaat door opmerkingen over de Verenigde Staten die de oorlog in Irak niet winnen; met de verschrikkelijke gevolgen van een andere Moby Dick (net als Vietnam) voor het Amerikaanse ego...©2006 Cristina Caramés Espada, columniste bij de Diario de Ferrol; vertaald en gepubliceerd met toestemming van de schrijfster.
Het Spaanse spreekwoordenboek staat vol met voorbeelden en zegswijzen over het onderwerp van het artikel dat ik u vandaag wil voorzetten. Het is ook zeker, voor iedereen die hiervoor belangstelling heeft, dat er voor één zelfde feit voorbeelden en tegenvoorbeelden te vinden zijn. Maar laten we ons niet met deze anekdotes bezighouden.
We weten allemaal dat de taal van alledag (ook de academische taal oneindig vaak) vol zit met misverstanden, betekenisloze zinnen, vergissingen en fouten; ofschoon sommige daarvan ons ernstiger lijken dan andere, en sommige ook op een vreemde manier min of meer leuk zijn.
Mevrouw Aguirre [president van de autonome Madrileense Gemeenschap, lid van de (post-fascistische) Partido Popular - dwarslezer] heeft in het door Virginia Drake gepubliceerde boek enkele min of meer ongelukkige uitspraken gedaan. En ik zeg bewust 'min of meer ongelukkig', omdat niemand weet (behalve misschien de schrijfster en de president van de Madrileense Gemeenschap) of dankzij die uitspraken het betreffende boek niet veel meer media-aandacht krijgt dan men zou kunnen verwachten (wie voor de duivel interesseert zich tenslotte voor de biografie van Esperanza Aguirre?).
Een van de meest opvallende uitspraken was die waarin ze letterlijk te kennen geeft dat "het feit dat ik geen extra betalingen krijg [vacantie- en eindejaarsuitkering] een marteling voor me is, omdat ik die mijn hele leven gekregen heb en ik ze met Kerstmis en in de zomer mis. Niet dat ik aan het eind van de maand aan het rekenen ben, maar vaak kom ik niet uit." Dat is het: een eerlijk gezegd ongelukkige uitspraak (om hem maar een naam te geven).
Het is mogelijk, eigenlijk erg waarschijnlijk, dat honderden met erg hoge salarissen niet toekomen tot het eind van de maand, waarbij ik bedoel dat ze aan het eind van de maand niet genoeg geld hebben voor 30 of 31 dagen op basis van het leven dat ze leiden. Uiteraard is het duidelijk dat wanneer iemand die zegt niet toe te komen tot aan het einde van de maand, dit verband houdt met zijn salaris én met het leven dat hij leidt. Het is ook duidelijk, dat ga ik hier niet ontkennen, dat de gemiddelde Spanjaard met een hypotheek van zo'n 30 jaar, met zijn huis en een inkomen van ongeveer € 1000 per maand (we spreken tenslotte over de generatie van de 'duizend-euro-ontvangers' [mileuristas]) in wanhoop een kruisteken maakt wanneer hij op de radio de commentaren hoort op de hierboven aangehaalde uitspraak. Dat is echter nog niet alles, want als we rekening houden met het [Spaanse] minimumsalaris voor 2006 van € 540,90 per maand, dan worden de uitspraken van Aguirre in elk opzicht nóg ongepaster. Ze slaan dan namelijk nergens op.
Zoals ik eerder al zei is het mogelijk dat haar salaris met het leven dat zij leidt niet toereikend is voor al haar behoeften, maar dat rechtvaardigt die uitspraak niet en het is daarnaast ook nog heel onverstandig om dit soort verklaringen af te leggen.
Misschien is een vertraagde vlaag van inzicht de reden geweest waarom de president van de Madrileense Gemeenschap haar eigen woorden alsnog corrigeerde met: "Dat heb ik niet gezegd." Wel, beste lezers, waar moeten we ons nu aan houden? Aan wat zij eerder zei, wat opgeschreven werd, en door haar geautoriseerd werd? Of aan wat ze, na de ophef in de media, zei om haar eerdere opmerking te corrigeren?
Ik wil voorstellen om ons aan nog iets anders te houden. Nog afgezien van de mogelijkheid, eigenlijk waarschijnlijkheid, dat het klopt wat deze mevrouw zei, dat ze niet toekomt tot het einde van de maand met een salaris van meer dan achtduizend euro; dat het de bedoeling was (dat is bijna altijd het geval met dit soort pseudo-boeken) om een polemiek te starten, twee of drie dagen voor het voetlicht te staan, geld te krijgen voor een aantal interviews dankzij een (laten we het politiek formuleren) weinig gelukkige uitspraak en zoveel mogelijk boeken te verkopen (daarvoor is het geschreven). Wat ze verdient is, in het ideale geval, dat iedereen die niet blij is met deze en andere woorden van "La Espe", zoals Pablo Carbonell zei, niet praat over haar boek, haar geen minuut van zijn tijd gunt en vooral haar bij de verkiezingen afstraft voor haar opmerkingen. Misschien dat ze, wanneer ze dat voor haar zo ontoereikende salaris niet meer ontvangt, begrijpt dat in de politiek ongelukkige uitspraken bij verkiezingen afgestraft worden (zoals we dat onlangs al gezien hebben bij anderen aan de overkant van de oceaan). © Cristina Caramés Espada, columniste bij de Diario de Ferrol; vertaald en gepubliceerd met toestemming van de schrijfster (gepubliceerd in de Diario de Ferrol op 25 november 2006)
Velen van u zullen zich de titel van deze Amerikaanse film nog herinneren: hij gaat over de verdediging (door een jonge en veelbelovende advocaat) van twee mariniers die beschuldigd werden van een moord in de basis in Guantánamo. Dit artikel gaat echter niet over de film. Die heb ik alleen maar gebruikt als inleiding tot iets van afgelopen zomer met betrekking tot Guantánamo, dat de grenzen in de Amerikaanse geschiedenis verlegd heeft. "Gelukkig voor velen lijkt het alsof er dingen aan het veranderen zijn".
Deze onverwachte zin, die Swift (een kapitein van 44 van de Amerikaanse marine) zelf als een mijlpaal betitelde toen hij een dezer dagen in Madrid de medaille van eer kreeg van de Algemene Raad van de Spaanse Advocatuur, is niet alleen een (gedeeltelijke) overwinning voor Amerika, maar ook voor de rest van de wereld.
Het feit dat eraan ten grondslag ligt is dat de gevangenen in Guantánamo onwettig gemarteld en berecht worden. Dat betekent: onder de benaming van "overredingstechnieken" bij verhoren drijft de regering van de VS de spot met het internationale verbod op de toepassing van martelingen en mishandelingen. De meeste van de gebruikte technieken laten geen lichamelijke bewijzen achter, ook al hebben ze slopende gevolgen voor de slachtoffers. We kunnen ons allemaal een beeld vormen van de schade van een slag, van de pijn die ontstaat door een geforceerde houding of de kwelling van het onthouden van voeding, water of medische zorg. Maar wat we ons niet kunnen voorstellen is de psychologische schade. Enkele voorbeelden van die monsterachtigheid, die al jaren aan de kaak gesteld wordt door onder andere Amnesty International, zijn: verlengde isolatie, waarbij de gevangenen worden onderworpen aan drukkende duisternis en extreme hitte en koude, verblindende lichten of voortdurende geluiden; beroving van zintuiglijke waarneming en onbeweeglijkheid gedurende lange perioden; seksuele vernederingen; het verhinderen van slaap; bijna-verstikking met plastic, handdoeken of water; schijn-executies... Amnesty International stelt aan twijfelaars een eenvoudige test voor: Spreid je benen en buig ze. Strek je armen naar opzij uit (in kruisvorm) en handhaaf die houding gedurende 30 (niet meer dan dertig!) minuten. Daarna kunnen we ons voorstellen hoe het moet zijn om tien uur zo te staan. De pijn is fel en onverdraaglijk, net als een wrede afranseling, maar dan zonder littekens. Dit is een van de in Guantánamo toegelaten technieken.
Nu we weten dat martelingen worden toegelaten en dat ze feitelijk toegestaan zijn, is het nog nodig daaraan toe te voegen dat de gevangenen op onwettige wijze berecht worden. Dat betekent: de Amerikaanse regering is verplicht om de gevangenen in Guantánamo te beschouwen als krijgsgevangenen en moet zich derhalve houden aan de Conventies van Genève of, wat op hetzelfde neerkomt, niet toe te staan dat de rechten van de gevangenen ongehinderd verkracht worden. Welnu, Swift (de marine-kapitein waarover ik het hierboven had) heeft kenbaar gemaakt dat "deze tribunalen niet werken binnen het kader van het civiele en militaire recht" en dat er in Guantánamo geen normen bestaan. De president van Amerika, George W. Bush, vroeg de Amerikanen erop te vertrouwen dat alles goed gedaan werd. Een feit is echter dat een rechtsstaat op wetten gebaseerd moet zijn en op onpartijdige rechters die die wetten toepassen (er mag niemand zijn die meent een absolute macht te hebben en die God speelt). Dat, beste lezers, heeft niets te maken met vertrouwen in deze of gene president, maar met iets dat al lang bestaat en dat boven de president staat. Het basisrecht van het "habeas corpus" [het recht van een gevangene om om herziening te vragen als hij meent ten onrechte aangehouden te zijn] - dat, bovendien, niet geldt voor de militaire commissies die de door Swift verdedigde zaak moeten herzien - is onbetwistbaar. Daarom denkt Swift er niet over om zich terug te trekken en hij verzekert, ofschoon hij onder druk gezet is om in de komende maanden de marine te verlaten ("Wie weet" om wat voor redenen), dat zijn zaak een vervolg zal krijgen voor het Hooggerechtshof, dat opnieuw zal moeten beslissen. Het is erg waarschijnlijk, zoals hij zelf zegt, dat over 100 jaar niemand meer aan hem denkt, maar het is mogelijk dat zijn zaak nog herinnerd zal worden als de zaak waarin het Hooggerechtshof zich niet liet leiden door angst en een juiste beslissing nam door Guantánamo te sluiten. Laten we hopen dat die voorspelling klopt.
© 2006 Cristina Caramés Espada, columniste bij de Diario de Ferrol; vertaald en gepubliceerd met toestemming van de schrijfster (gepubliceerd in de Diario de Ferrol op 2 december 2006).
Een trouwe lezer vroeg me of hij het voortaan zonder de heldere commentaren van Cristina Caramés Espada moest gaan stellen...
Nee, dat is zeker niet de bedoeling. Het probleem is echter dat het artikel van twee weken geleden een wel héél erg Spaans probleem aan de kaak stelde dat in Nederland waarschijnlijk niemand zal aanspreken - ofschoon ik er nu -bij nader inzien- toch een beetje andere tegen aankijk: het gaat dan wel over een erg Spaans voorbeeld, maar met een beetje fantasie kan iedereen in zijn gedachten wat namen veranderen, waardoor het uiteindelijk toch over een veel universeler probleem gaat.
Verleden week ben ik enkele dagen weg geweest, waardoor ik het artikel van verleden week zaterdag nog niet kon plaatsen (komt binnenkort) en het artikel van deze week zal ik ongetwijfeld vanavond ontvangen.
Trouw meldt vandaag dat 'de zoveelste herziening van de bovenbouw [we hebben het hier over het onderwijs in Nederland] lijkt op een terugkeer naar het aloude alfa- en bèta-onderwijs'. Alleen worden die dan -uiteraard- niet alpha en bèta genoemd, maar "natuur- en maatschappijprofiel".
Het is waarlijk ongelooflijk hoe sinds de jaren 1960 (meer dan een hele generatie) het Nederlandse onderwijs geleden heeft onder de experimenteerdrang van een stelletje leeghoofdige minkukels. In de jaren 1960 kon iedereen al voorzien dat het Mammoet-geneuzel tot ellende zou leiden. Dat werd al binnen enkele jaren aangetoond, omdat de zo geweldige mogelijkheid van overstappen naar een ander schooltype of pakket (vroeger had je pakketten in plaats van profielen) al heel vlug niet bijster goed leek te werken.
Jammer voor de slachtoffers, die tijdens hun middelbare schooltijd regelmatig met wijzigingen (studiehuis, tweede fase, MAVO > VMBO) te maken hadden, maar na ruim 40 jaar is dan nu in ieder geval duidelijk welke richting het onderwijs NIET op moet...
Ikzelf had nog het geluk om mijn middelbare school volgens het oude alpha/beta-systeem te kunnen afmaken (ja, ik was -en ben- een alpha-klant) en ik wist zelfs na mijn eindexamen nog niet wat ik moest gaan studeren. Inderdaad zijn er tegenwoordig kinderen die al erg jong weten wat ze willen worden ("ik wil prinsesje worden" of "ik wil met een rijke man trouwen en dan moeder worden", maar sommigen ook wel zinniger), maar de meeste kinderen die ik hoor vertellen dat ze niet echt weten wat ze voor een profiel moeten kiezen - waarbij ze dan soms nog eens extra gehinderd worden doordat de gekozen vakken niet compatibel zijn. Bovendien wil de invulling van een vak ook in een volgend schooljaar nog wel eens veranderen.
Laten we hopen dat de nieuwe regering goede conclusies trekken uit het 'conceptadvies van twee commissies die zich buigen over de toekomst [op langere termijn] van de tweede fase'. Laten we hopen dat daarbij de nadruk dan zal komen te liggen op het ontwikkelen van begrip en ware intelligentie en niet op het klaarstomen van vakidioten voor een neoliberale samenleving.
Het definitieve rapport moet augustus 2007 aan de minus-ter worden aangeboden.
P.S.: Als iemand me kan helpen aan een link naar het betreffende conceptadvies, dan graag!
Nadat het nieuwgekozen Nederlandse parlement meteen na zijn aantreden een motie aannam om de uitzetting van de 'oude asielzoekers' te beëindigen, doet het afgedankte clubje rond Balk en Verdomd zijn uiterste best om daaraan niet mee te werken. De CDA-ministers zouden 'de oppositie' (zoals het Brabants Dagblad het noemt) wel tegemoet willen komen, maar de VVD-ministers blokkeren die mogelijkheid, omdat de motie "om staatsrechtelijke, inhoudelijke en praktische redenen niet uitvoerbaar is".
Nog afgezien van de lullige formulering, geeft de woordkeuze al te duidelijk aan dat de VVD-ers (en hun veel te talloze fans) geen flauw benul hebben van wat hun taak is, als 'minister' (Latijn voor 'dienaar', namelijk van het parlement als vertegenwoordiger van het volk).
Bovendien gaat het hier wel om mensen, die door het hardvochtige optreden van Verdomd & Co. koelbloedig en op mensonterende wijze aan hun lot worden overgelaten: ze worden zonder enige menselijkheid op straat gezet, al dan niet met kinderen, dan wel gedeporteerd naar een land waar ze geen woning (en soms ook geen familie) -meer- hebben en waar niet zeker is of ze wel zullen kunnen overleven.
Om nog duidelijker te maken hoe vreselijk eng het Balkenkabinet nog over zijn tweede eigen graf heen (nadat het eerst al demissionair door hare koninklijke Bea mocht blijven verzieken, is het nu bij de verkiezingen nog eens afgedankt) de samenleving blijft verzieken wil ik hierbij nog herinneren aan het sympathieke gebaar van elf gemeenten in Twente die enkele dagen geleden besloten hadden niet meer mee te werken aan uitzettingen van asielzoekers.
Helaas meende minus-ter Remkes (na vragen van engerd Geert Wilders) hiertegen te moeten ingrijpen (met zijn eigen soort 'humor'): "Aan dit soort signalen bestaat volstrekt geen behoefte. Ook niet als ze afkomstig zijn uit de vrije republiek Twente. Dit land wordt niet geregeerd per motie." (Twentsche Courant)
Dat mag je inderdaad wel stellen. Kennelijk wordt dit land geregeerd door een stelletje afgedankte engerds...
De Metro meldt vandaag dat een kamermeerderheid besloten heeft het debat over de opschorting van uitzettingen uit te stellen tot komende dinsdag, omdat Verdonk dan ook aanwezig zal zijn.
Gisteren publiceerde Webwereld over een Deens onderzoek (gehouden onder 420.095 Denen, die tussen 1982 en 1995 een mobiele telefoon aangeschaft hadden). Daaruit is gebleken dat binnen deze groep het aantal kankerpatiënten niet hoger is dan onder de hele bevolking. De kop van Webwereld is in die zin -formeel gezien- dan ook correct: 'Geen verhoogd risico op kanker bij gebruik mobieltje'.
Ik hoop dat het onderzoek -gesponsord door het Deense kankerinstituut en de Deense Onderzoeksraad (heb geen flauw idee hoe die clubs aan geld komen, maar ik ben niet bij voorbaat overtuigd van hun objectiviteit en wetenschappelijke betekenis)- niet te veel geld heeft gekost, want het is een waardeloos onderzoek.
Immers, ook mensen die geen mobiele telefoon hebben (of die nu aangeschaft, gekregen of gejat is) worden evenveel als mensen met wel zo'n ding blootgesteld aan de signalen van telefoons die in hun omgeving gebruikt worden en van de alom tegenwoordige zendmasten.
Bovendien kan ik in het artikel nergens vinden of er ook onderzoek is gedaan naar (al dan niet langdurige) blootstelling aan de straling van GSM- en UMTS-zendmasten. Het onderzoek kan dan wel mooi (op volstrekt onwetenschappelijke wijze overigens) aangeven dat er geen verschil is tussen het wel of niet gebruiken van een mobiele telefoon (het Webwereld-artikel geeft niet aan of er gedifferentiëerd is tussen GSM- en UMTS-telefoons), maar het is véél belangrijker om te weten wat er gebeurt als je langdurig aan de straling van zendmasten wordt blootgesteld. Dat is de vraag die onlangs in Nederland weer aan de orde gesteld werd (zie o.a. mijn stukken op 15 en 16 september dit jaar).
Bovendien vind ik het dom om het voorkomen van kanker te vergelijken over een periode van nog geen 25 jaar maximaal (1982 - 2006). Het is misschien in Denemarken niet zo bekend, maar kanker blijkt niet binnen enkele dagen of jaren na zijn ontstaan.
Kortom, dit onderzoek is -om het maar in "Nieuwspraak" te zeggen: dubbel-abominabel. We mogen alleen hopen dat de (nog) staatssecretaris Van Geel niet nog gauw even stemming zal gaan maken om te claimen dat hij wel gelijk had met zijn opmerkingen over de onschadelijkheid van de UMTS-zendmast op een school in Amsterdam.
Doe maar niet meer mee met de on-line enquête uit mijn vorige berichtje, want op een of andere manier heeft iemand van de Tita-Verdomd-fanclub een truukje bedacht om wél vaker dan één maal per IP-adres te stemmen en die iemand zit nu met een rotgang de boel te verzieken, waardoor tegen zonsopgang morgen schijnbaar héél Nederland tegen een generaal pardon is voor de 'oude' asielzoekers...
Doe mee aan online enquete op stand.nl (ncrv) Moet minister Verdonk het generaal pardon uitvoeren of niet? Stem nu op: stand.ncrv.nl/ncrv.
De stand is nu 52% eens en 48% oneens. Elke 100 stemmen staan voor 1 procent. Per IP-adres 1 stem, maar: in publieke internet-omgeving (zwevend profiel) uitloggen en inloggen om ook voor familie/vrienden te kunnen stemmen.
Een Royaal Gebaar vindt dat minister Verdonk moet leren democratisch te handelen en haar persoonlijke behoefte/ambitie om zich te profileren als strenge minister niet mag laten prevaleren boven een democratisch genomen besluit. (Bron: Nieuwsbrief van de stichting Een Royaal Gebaar).
Het lijkt me interessant te zien wat er gebeurt als het doemscenario van Al Gore uitkomt en Nederland over een jaar of wat 12 meter onder water komt te staan. Dan wordt 90 % van de Nederlanders vluchteling.
Zou het harde, nare standpunt van Verdonk over vluchtelingen en het defensieve, nare stemvolkje dat ze aantrekt dan om oppurtunistische redenen ook veranderen?
Wake up: Nederland is nog steeds een paradijs op aarde: get a life en bouw aan een leuke maatschappij voor iedereen en gun die achterstallige asielzoekers ook een leven: gewoon een verblijfsstatus geven, dat doet echt geen pijn. Dan trekken we over een jaar of wat samen voor de vloed uit verder naar België, of de Franse alpen. (Casper)
In zijn vandaag in de Metro gepubliceerde brief (onder de titel "Hoe betrouwbaar is Jan Marijnissen eigenlijk") verwijt Theo de Ruiter Jan Marijnissen dat hij nu wél in een coalitie met CDA en PvdA wil, terwijl hij "voor de verkiezingen nog riep dat hij nooit maar dan ook nooit met het CDA zou willen en kunnen samenwerken".
Ik hoop voor Theo dat hij niet vaak last heeft van dit soort selectief geheugenverlies, want wat Jan gezegd heeft is dat hij niet wilde samenwerken met het CDA zoals we het tot voor de verkiezingen kenden (en zoals het waarschijnlijk nog steeds is), en daarmee waren ik en talloze andere SP-leden het helemaal eens. Het komt er dus op neer dat de SP wel degelijk met het CDA wil samenwerken, maar dan zal er óók of met name van de kant van het CDA heel wat water bij de (mis)wijn moeten!
Eerder vandaag verwees ik naar een documentaire van de Spaanse sociaaldemocratische partij PSOE over de pogingen van de vorige Spaanse regering van de post-fascistische PP om tot een oplossing te komen van de gewelddadigheden van de Baskische bevrijdingsbeweging ETA.
Intussen heb ik deze film kunnen bekijken via de site van de krant El País. Het is een rustige collage van uitspraken van PP-bonzen, waarbij ook opviel dat de oppositiepartij PSOE de vredespogingen van de PP onvoorwaardelijk ondersteunde. De documentaire laat ook zien dat het "straatgeweld" gedurende de bijna 450 dagen durende "wapenstilstand" onverminderd doorging, terwijl de regering onverstoord openingen bleef bieden aan ETA.
De site van de PSOE maakt melding van een Engelstalige versie van deze documentaire, maar tot op heden heb ik die helaas niet kunnen vinden. Mocht ik nog een link vinden, dan zal ik hem alsnog melden.
Gisteren meldde Al Jazeera dat de Israelische premier Ehud Olmert aangeboden heeft Palestijnse gevangenen vrij te laten en het Israelische leger "terug te trekken uit een aanzienlijk gebied", en zelfs geld ter beschikking te stellen van de Palestijnse Autoriteit, en dat allemaal in ruil voor de overdracht van een in juni gevangen genomen soldaat. Hij meldde zelfs dat een Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever en in de Gaza-strook mogelijk zou zijn wanneer vredesbesprekeningen zouden beginnen.
Volgens Al Jazeera's correspondent in Jeruzalem is deze toenaderingspoging het gevolg van druk uit de VS voor een andere houding jegens de Palestijnen. Ofschoon er onder Palestijnse functionarissen twijfels bestaan (ook omdat Mahmoud Abbas sinds zijn verkiezing zijn hand al in vrede had uitgestoken), zijn ze toch bereid tot onderhandelingen.
