Rechtse politici zijn simpelweg dom, óf perverse leugenaars!

Gisteren meldden diverse kranten (zie bijv. NRC en El País) dat Venezuela in Rusland 92 tanks gekocht heeft, alsmede luchtafweergeschut. Net zoals Hugo Chávez, lijkt dit ook mij een logisch gevolg van de pogingen van de Verenigde Staten om Venezuela (maar ook Bolivia, Ecuador en Brazilië) militair onder druk te zetten door naast de NAVO-basis op de Nederlandse Antillen nu ook gebruik te gaan maken van niet minder dan zeven militaire bases in het buurland Colombia (zie Global Research van 23 juli dit jaar).

Volgens de neerbuigende opmerkingen van de toenmalige Nederlandse minister van oorlog Henk Kamp over de Venezolaanse strijdkrachten, zou zelfs het Nederlandse leger met gemak een Venezolaanse aanval kunnen stoppen (zie Elsevier, 9 maart 2006). Om dus bestand te zijn tegen een aanval door de Verenigde Staten en het Verenigdestaatse Vreemdelingenlegioen, de NAVO, is het helaas maar al te hard nodig dat Venezuela krachtig investeert in wapens.

Toch menen "critici" dat Venezuela op deze manier een wapenwedloop start in Latijns-Amerika. Die, onvermijdelijk rechtse, "critici", die NRC niet bij naam noemt, zijn ongetwijfeld dezelfde leeghoofden (of perverse leugenaars) die ook vinden dat Israel het recht heeft om 'zichzelf te verdedigen' tegen de enkele vliegende kachelpijpen die door Hamas in het wilde weg op Israel werden afgeschoten en daarbij meestal geen of nauwelijks schade aanrichtten.

De Venezolaanse krant El Universal citeerde gisteren Ian Nelly, een woordvoerder van het Verenigdestaatse ministerie van buitenlandse zaken, als volgt: "De door Venezuela geuite wens om haar wapenarsenaal uit te breiden verontrust ons, want wij zijn van mening dat deze een ernstige bedreiging vormt voor de stabiliteit in Latijns Amerika". Ook deze opmerking gaat domweg (letterlijk!) voorbij aan de ernstige bedreiging voor die statilibeit die gevormd wordt door de zeven militaire basis van de VS in Colombia.
Ook Hillary Clinton, de Verenigdestaatse minister van buitenlandse zaken, heeft zich vandaag in dezelfde zin uitgelaten (Reuters, vandaag)

Net zoals die kapitalistenslaven, die gemakshalve vergeten dat de kachelpijpen van Hamas een wanhopige reactie zijn op (en de consequentie van) de oorlogsmisdaden die Israel al meer dan 60 jaar pleegt tegen de Palestijnen, vergeten deze "critici" gemakshalve dat in 2002 met behulp van de CIA een -gelukkig mislukte- staatsgreep gepleegd werd tegen Hugo Chávez en dat er al regelmatig dreigende taal is uitgesproken jegens de wettige Venezolaanse president - ook door de Nederlandse minister (zie boven). De techniek bestaat er dus in simpelweg aan de basisoorzaak van alle spanningen (de agressieve houding van de Verenigde Staten jegens Venezuela, resp. de Israelische oorlogsmisdaden jegens de Palestijnen) voorbij te gaan en de reactie daarop te beschouwen als een spontane en onbegrijpelijke daad van agressie jegens de onschuldige Verenigde Staten en Israel.

Een bijgedachte van het Verenigdestaatse régime zal ongetwijfeld zijn dat het de moeite waard is om hetzelfde truukje te herhalen dat uiteindelijk de Sovjet-Unie op de knieën dwong. De truuk is heel simpel en bestaat erin dat de VS zoveel geld uitgeeft aan wapentuig om "de vijand" te bedreigen (en geld hebben ze genoeg in de VS, want de gewone bevolking kan daar onbeperkt worden uitgeperst), dat de andere partij dusdanig veel geld zou moeten uittrekken dat de plaatselijke bevolking daar het slachtoffer van zou worden.
Dezelfde truuk wordt nu met Rusland uitgehaald, door het land aan alle kanten in te sluiten door nieuwe NAVO-leden en door een raketschild (zogenaamd ter bescherming tegen Iran).
En nu de olieprijs (en dus het inkomen van Venezuela) drastisch gedaald is, is kennelijk het moment aangebroken om ook Venezuela onder druk te zetten om geld dat voor de bevolking bedoeld is uit te geven aan wapentuig. Ongetwijfeld in de hoop dat de bevolking Hugo Chávez af zal willen zetten...

Medelijden? Complete nonsens!

Onder de kop Hare Majesteit is niet te benijden plaatst Spits vandaag (op bladzijde 19) een ingezonden brief, waarin ene Willem uit Tiel (met nog enkele andere enge argumenten, vandaar dat ik alleen zijn voornaam noem) te kennen geeft dat "onze Koningin [...] waarlijk niet te benijden [is] in ons ooit zo mooie landje aan de zee!"

Het is absoluut zinloos om medelijden met haar te hebben, want als ze er genoeg van heeft, kan ze gewoon opstappen. En als dan tegelijk met haar de hele rest van het zogenaamde 'koningshuis (bij de gratie gods)' opstapt, kunnen we eindelijk weer terug naar de regeringsvorm die Nederland al eeuwen had moeten hebben, de republiek (bij de wil van het volk).

Hare Koninklijke Bea en de rest van de club zal er geen honger om hoeven te lijden, want met hetgeen hun voorouders bij elkaar gegraaid hebben (o.a. in Indonesië) en wat ze met belastingtruuks uitgespaard hebben, zullen ze van welke crisis dan ook beslist geen last hebben.

Nederland als lichtend voorbeeld (niet dus!)

Prof. Ashley Terlouw heeft in haar oratie (aan de Radboud Universiteit in Nijmegen) duidelijk gemaakt, dat de beslissing om het Iraniërs onmogelijk te maken in Nederland een studie te volgen die op een of andere manier met nucleaire kennis te maken heeft [zou kunnen hebben?], slecht zou zijn voor het imago van Nederland (Trouw, vandaag. [Het betreffende verbod is overigens al in 2008 ingevoerd - zie NRC van 8 januari 2008]

Dát had ze dus beter niet kunnen doen, want de eerste reacties getuigden al meteen van een Wildersiaanse subtiliteit:

• g. hanness (Ter Aar): "Zijn [haar - dwarslezer] valse kijk op de academische vrijheid en het mensenrecht zijn [...] meer waard dan een paar atoomwapens in handen van Iraanse ayatolla's."
• H. van den Tol (Breda): "Mevrouw Terlouw had zich ook kunnen verdiepen in Abdul Qadeer Khan en hoe die zaak het imago van Nederland heeft geschaad [...]."
• Hans (Amsterdam): "Kennelijk is professor Terlouw [...] vergeten dat dankzij de naiviteit van Nederland [...] Pakistan, Iran en Noord-Korea nu atoomwapens kunnen maken. [...] Verder is professor Terlouw vergeten dat het ook een mensenrecht is om niet getroffen te worden door een waterstofbom. [...] Overigens, in Israel mogen palestijnse Israeliers (eigen staatsburgers nota bene) ook geen kernfysica studeren, dus zo bijzonder is het niet."
• Hans Leiden (Leiden): "Als het gaan om atoomspionage kunnen we [...] niet voorzichtig genoeg zijn. [...] Het moord en brand roepen over vermeende mensenrechtenschendingen door deze wereldvreemde hoogleraar is dan ook volstrekt ongepast."
• Jeroen (Arnhem): "Mevrouw Terlouw heeft een slecht geheugen. [...] Dankzij onze (NLse) naiviteit [...] beschikken Pakistan en N-Korea ook over atoomwapens [...]."

Gelukkig zijn er genoeg mensen die wél genuanceerd kunnen nadenken en het belachelijke van de Nederlandse angstpsychose aan de kaak stellen door er bijv. op te wijzen dat een "Saoedisch-Arabische sympathisant van de Iraanse dictatuur in principe die studie wel zou mogen volgen."

Verder vraag ik me dus af waarom er steeds maar weer gewezen wordt naar die éne Pakistani die kennelijk (in de jaren 1970 en 1980!) Nederlandse atoomgeheimen meegesmokkeld heeft. Er hebben ongetwijfeld heel wat Nederlanders op politie-opleidingen gezeten, die nu van hun kennis profiteren in het criminele circuit. Worden daarom nu voortaan Nederlanders geweerd van politie-opleidingen? Of heeft het er misschien mee te maken dat de Balkenbende maar al te graag aan Big Brother in Washington (en diens slaafjes in Tel Aviv) wil laten zien hoe braaf zij hun best doen om Iran te provoceren?

Laten we trouwens niet vergeten dat Nederland op de hoogte was van de activiteiten van Khan, maar dat hij -volgens destijds minister-president Ruud Lubbers- op verzoek van de CIA met rust gelaten moest worden! (zie Elsevier van 9 augustus 2005).

Anderzijds, hoe is Israel aan zijn kernwapens gekomen? En India? Misschien ook iemand in Nederland laten studeren? Of hebben ze die kennis gewoon legaal uit Washington gekregen?

Trouwens... niet zo slim van die Hans om er op te wijzen hoe Israel de Palestijnse Israeli's als tweederangs burgers behandelt (en niet alleen op het vlak van studie, maar ook bijv. op het vlak van het kiesrecht), en we kunnen beter maar helemaal niet spreken over hoe Israel met niet-Israelische Palestijnen omgaat of over de dreigende taal die het Israelische régime spreekt aan het adres van Iran, zoals bijv. het ex-hoofd van de Israelische geheime dienst Mossad, die vindt dat alleen militair ingrijpen de nucleaire plannen van Iran kan verijdelen (zie Haaretz van 10 september dit jaar), of Netanyahu, die eerder dit jaar Obama aan zijn verstand probeerde te brengen dat er nog maar weinig tijd was voor actie tegen Iran (Haaretz, 28 mei 2009). Of vindt Hans misschien dat Nederland zich op dezelfde manier zou moeten opstellen jegens buitenlanders, of misschien alleen jegens moslims?

En wat dat imago van Nederland betreft, daar hoeft mevrouw Terlouw, en niemand trouwens, zich zorgen om te maken, want na het wanbeleid van intussen alweer vier Balkenbendes, die alleen uitblinken in het trouw en kwijlend achter Washington aanhuppelen, en met ons anachronistische Duitse koningshuis, dat vooral lijkt uit te blinken in het gemak waarmee het contacten legt met mensen met een dubieus verleden, is er geen imago meer te verliezen...

Zó denkt de katholieke kerk in Venezuela (en elders)...

Insurgente bood ons gisteren een fantastische kans een beeld te krijgen van de ware mentaliteit van de katholieke kerk. Deze geeft duidelijk blijk niets geleerd te hebben van de onderrichtingen van haar grote profeet Jezus Christus...

Dankzij het feit dat aartsbisschop Urosa (van Caracas) niet erg veel ervaring lijkt te hebben met zijn computer, ontsnapte hem een e-mailtje waarin hij bevestigt wat we eigenlijk altijd al wisten, dat 'de rijken rijk zijn en de armen arm op grond van goddelijke plannen'...

Het mailtje dat de bisschop op 24 augustus dit jaar ontsnapte (zoals men zich wel kan voorstellen is hij het niet eens met de onlangs in Venezuela goedgekeurde Ley Orgánica de Educación [Organische Onderwijswet]), waaruit duidelijk blijkt waarom hij bezwaar heeft tegen deze wet, luidt als volgt:

De staat moet het onderwijs garanderen, maar het is niet zijn functie dat te leiden en te controleren. Die functie moet worden uitgevoerd door een burgerlijke instantie zoals de Katholieke Kerk, die kan rekenen op de steun en het vertrouwen van alle inwoners van het land.

De Katholieke Kerk neemt die functie niet zomaar of uit winstbejag op zich. Het onderwijs levert geen winst op, en dat is goed, want wij willen van een maatschappelijke dienst geen bron van materiële rijkdom maken. Het is dus niet zo, zoals de vijanden van Christus volhouden, dat wij rijkdommen willen vergaren, maar dat wij, op grond van de christelijke taak die wij op ons hebben genomen, verplicht zijn in opdracht de boodschap van de verlosser Jezus naar het hart van de Venezolanen, van alle Venezolanen, te brengen.

Wij willen ons niet wijden aan de opvoeding van de meest begunstigden, en daarbij de minder gefortuneerden in de handen van een atheïstische en communistische staat laten vallen.

Ik ben van mening dat de Kerk het onderwijs van beide groepen op zich moet nemen, als de enige manier om de sociale vrede en de ontwikkeling van het land te waarborgen. Het is onze missie om onderwijs te bieden aan alle Venezolanen en hen te vormen in de liefde tot God. Het zou contraproductief zijn om dat wanordelijk te doen, zoals sommige broeders met goede bedoelingen maar zonder inzicht prediken.

Het onderwijs moet gelijk zijn, maar gescheiden (een weinig populaire, maar erg ware formulering). De kinderen van machtige families, die voorbestemd zijn om naar de universiteit te gaan en later de leiding te krijgen in bedrijven en zaken, vrije beroepen uit te oefenen en de hoogste functies van het openbaar bestuur op zich te nemen moeten zodanig worden onderwezen dat zij deze doelen kunnen bereiken en zij hun maatschappelijke verantwoordelijkheid op de meest verantwoorde en christelijke wijze kunnen uitvoeren. De kinderen die, door hun sociaaleconomische afkomst, benadeeld zijn, moeten worden onderwezen in het respect voor autoriteit, in nijverheid, bescheidenheid en vooral in de christelijke boodschap van de liefde. [vet door Dwarslezer]

De Katholieke Kerk moet zich verzetten tegen elke poging om het basisonderwijs gelijkvormig te maken, want dit zal slechts leiden tot chaos en tot oorlog tussen broeders en zusters. De kinderen van de armste klassen zullen dezelfde posities willen bereiken als hun beter bedeelde kameraden, waardoor onvrede zal ontstaan en de afgunst gevoed zal worden. Die van de hoogste lagen zullen hun motivatie om te studeren en succes te behalen verliezen. Met een one-size-fits-all onderwijs zullen we een natie van afgunstigen en conformisten creëren. [vet door Dwarslezer]

Met de zegen van de Almachtige God, moeten wij bereid zijn Jezus onze Verlosser, de Kerk en Venezuela te dienen.

Jorge Urosa Sabino, Aartsbisschop van Caracas

Toen hij zijn stommiteit in de gaten kreeg, stuurde hij -diezelfde dag nog- het volgende mailtje (maar gelukkig kon hij niet voorkomen dat zijn ideologie in handen van 'mensen met slechte bedoelingen viel):

Broeders,
Door een administratieve fout, denk ik dat er in uw mailbox een bericht van mij aangekomen is, waarvan ik hieronder de eerste regels aanhaal.
Als deze boodschap in de handen zou vallen van mensen met slechte bedoelingen, zou hij ten nadele van de Kerk gemanipuleerd kunnen worden, en daarom verzoek ik u hem niet verspreiden.
Vertrouwend op uw discretie en uw begrip, geef ik u hierbij de zegen van onze Heer Jezus Christus.
Jorge Urosa Sabino, Aartsbisschop van Caracas

Nederland een republiek, nu meteen!

Als je ziet hoe het diverse leden van de luxe families Zur Lippe Biesterfeld en Von Amsberg geen barst kan schelen wat wij denken van wat zij zoal doen, dan is een andere conclusie voor mij uitgesloten. Ik noem zomaar wat voorbeelden, die me voor de geest komen:

Máxima spendeert haar luxe uitkering aan een fundamentalistisch-katholieke televisiezender in Argentinië (zie mijn artikel Wat deed Máxima in Argentinië? van 2 mei 2008), en zij en Willem A. spenderen hun luxe uitkeringen aan luxe woningen in Argentinië (zie mijn artikel Willem A. in Bariloche... van 14 februari dit jaar) en in Mozambique (zie o.a. mijn artikel Wie sjoemelt er het hardst? van 24 augustus dit jaar).

Christina, de jongste zus van Willem A. houdt zich (o.a.?) bezig met het ontduiken ('ontwijken' heet dat tegenwoordig) van belasting via brievenbusfirma's op Guernsey. Vandaag meldde de Volkskrant dat zij er sinds kort een nieuwe bij heeft in dat belastingparadijs.

En hare koninklijke Bea, die doet bijv. vage dingen in Argentinië (zie mijn artikel Ja, wat deed Bea eigenlijk in Argentinië? van 14 april 2006) en ze biedt via haar 'werkpaleis' Noordeinde onderdak aan allerlei stichtingen, waaronder de belastingsluipbrievenbussen van Christina (zie de Volkskrant van 31 januari 2009), en kennelijk hecht ze er geen enkele waarde aan dat het Nederlandse parlement op diverse gronden begin dit jaar al bezwaar had tegen deze constructie.
Via hetzelfde 'werkpaleis' wordt trouwens ook nog een vaag fonds beheerd van Irene's ex, Carlos Hugo de Borbón Parma (zie de Volkskrant van 6 februari 2009).
En Bea leest natuurlijk elk jaar in september nog een kletsverhaal van de hand van de regering voor, en rond kerstmis vertelt ze over Jezus en dat we begaan moeten zijn met onze medemens.

Doen ze intussen nog wel iets wezenlijks voor de Nederlandse bevolking? Eh..., ze gooien ons geld over de balk. Verder kan ik eerlijk gezegd niets bedenken...
Laten we daarom in deze crisistijd die geldverspilling maar meteen afschaffen. Een president hoeven we niet te kiezen, we hebben tenslotte al een minister-president. Niet dat die zo'n geweldige bijdrage levert aan de Nederlandse samenleving, maar bij de volgende verkiezingen kan hij tenminste gewoon naar huis gestuurd worden...

VS en Israel tegen Iran en Venezuela...

Volgens een artikel in de New York Times van gisteren zou uit een onderzoek van Verenigdestaatse geheime diensten blijken dat Iran genoeg kernbrandstof geproduceerd zou hebben om hard te gaan werken aan een kernwapen.

Wat is dat toch, kots-verdom-ze, met die Verenigde Staten. Het is nondedju de enige natie die ooit kernwapens tegen mensen gebruikt heeft, en nog wel tegen onschuldige burgers, namelijk op 6 en 9 augustus 1945 tegen Hiroshima en Nagasaki.

En dan zitten ze nu te zeuren over het mogelijke risico dat Iran (dat het verdrag tegen verspreiding van kernwapens wél heeft ondertekend) van plan zou zijn om kernwapens te bouwen, wat -áls het al zo was- niet eens zo vreemd zou zijn, want Israel (dat dit verdrag niet heeft ondertekend), bezit al kernwapens, terwijl het er geen geheim van maakt dat het Iran met de grond gelijk zou willen maken.

Waarom slikt een groot deel van de mensheid de smoesjes van de VS en Israel? Wat is dat toch? Zijn zogenaamde christenen en joden wél betrouwbaar en 'moslims' niet? Of heeft het met het al dan niet aanhangen van het kapitalisme te maken? En, gezien het verspillende consumisme, dat een onlosmakelijk onderdeel is van het kapitalisme, met de onverzadigbare behoefte aan grond- en brandstoffen?

In dat verband moet wellicht een toespraak van ene Robert Morganthau op het Brooking Institute (ook nog nooit van gehoord) gezien worden, die beweerde dat onderzoek van zijn kantoor had aangetoond dat Venezuela en Iran nauwere banden aan het aanhalen zijn, omdat beide landen nucleaire plannen hebben. (Haaretz, 9 september dit jaar).

Een dergelijke benadering opent natuurlijk prachtige kansen: terwijl de VS een aanval opent op Venezuela (bijvoorbeeld vanuit de NAVO-bases op de Nederlandse Antillen!), kan Israel een ('preventieve') kernaanval doen op Iran. Op die manier kunnen de Verenigde Staten (de duivel hale ze!) de komende eeuw weer vooruit met olie (uit Venezuela, Iran en Irak), als dat lukt natuurlijk, en Israel verzekert zich op die manier weer van Verenigdestaatse steun bij het verder uitroeien van de Palestijnen en -waarom niet?- andere Arabieren (Libanon, Jordanië, Syrië?).

Overigens ontgaat me de logica van Robertjes redenering. Waarom zouden banden tussen twee landen over nucleaire plannen moeten gaan. Het zou natuurlijk net zo goed kunnen gaan om een cultureel uitwisselingsprogramma of over levering van landbouwmachines...

Smeerlapperij (ontvangen reactie op 'Hoe voelt dat nou, leden van de Balkenbende?')

Of er nederlandse militairen deel moeten nemen aan oorlogshandelingen van de Verengde Staten is voor slachtoffers aan beide kanten niet meer belangrijk - het vermelden van hun namen in massamedia heeft dan ook geen enkele zin, niet voor de familie, die beter met rust gelaten kan worden in plaats van belaagd door ramptoeristen, niet voor de gebruikers van die media, omdat het hooguit hun voyeurisme kan voeden, je kunt net zo goed meevoelen met naamloze doden, want door iemands naam te kennen, leer je de persoon die die naam droeg niet kennen.

Met misdadigers wordt in de media meer rekening gehouden, want die gaan door het leven als Hans van Z. en Bram M. Het is duidelijk waarom dat is: Doden kunnen je niet met een proces dreigen wegens reputatieschade en hun achtergebleven relaties hebben wel wat anders aan hun kop.

Vreemd is dan dat in het teletekst-bericht een notoire leugenaar (als gevolg van onder andere zijn leugens zijn aan deze kant al/pas 21 doden gevallen, en aan de andere kant misschien wel honderd keer zoveel) niet opgevoerd wordt als Eimert van M. maar met werktitel en volledige achternaam.

Die werktitel houdt een zekere onschendbaarheid in en dus mag Van M. rustig doorgaan met liegen:

[1] Van M. is aangeslagen. Dat kan, door de belastingen, maar het lijkt me sterk dat dat een gevoel is dat betrekking heeft op twee onbekende militairen - in de laatste leugen hieronder zie ik meer grond voor die toestand.

[2] de operaties die de militairen uitvoerden dragen bij aan ontwikkeling en vooruitgang van Afghanistan. Van M. brengt dat als een vaststaand feit, terwijl er totaal niks opgebouwd wordt waar de afghanen zelf iets aan hebben, want alles wat er gebeurt, dient om lokale marionetten in dienst van oliebaronnen en wapenindustrie van de Verengde Staten vaster in het zadel te helpen en houden, natuurlijk zolang ze zich als trouwe vazal gedragen, anders gaan ze ogenblikkelijk voor de bijl, waarschijnlijk vrij letterlijk.

[3] Nederland voert de missie volgens afspraak uit. Ook dat kan best zo zijn, maar dan is dat níét de afspraak die wij te horen hebben gekregen.

[4] Van M. maakt zich zorgen over het draagvlak onder de bevolking voor de missie. Voorzover er ooit draagvlak wás, was dat gebaseerd op taktisch gedoseerde leugens, de waarheid daarachter komt steeds duidelijker aan het licht, vandaar de afname van draagvlak - zolang 'de missie' de schijn van hulp aan een zwaar getroffen gebied kon ophouden, kon 'de bevolking' zich erin vinden, toen het een oorlog bleek te zijn, waar 'we' onder valse voorwendselen in meegesleurd waren en waar ook aan 'onze kant' echte doden in te betreuren waren, bleek deelname niet meer zo vanzelfsprekend, maar in plaats van de toezegging om er dan weg te gaan gestand te doen, bleven 'we' langer en ging er nog meer oorlogstuig heen.

drs. jan-piet zondervan

Hoe voelt dat nou, leden van de Balkenbende?

Tengevolge van jullie leugenachtige beslissing om de Bush-bende te steunen in haar koloniale oorlog in Afghanistan zijn er intussen al 21 Nederlandse soldaten omgekomen, de laatste twee eergisteren (Trouw, 6 september) en gisteren (Trouw, 7 september).
En hoeveel Afghaanse burgers zijn er intussen al vermoord door de door jullie gestuurde Nederlandse soldaten? Waarom zie ik nooit condoleanceregisters voor die burgers, die part noch deel hebben aan deze kapitalistische oorlog?

Kunnen jullie nog wel slapen met al dat bloed aan jullie handen? Of heb je gewoon gebiecht bij de plaatselijke pastoor en daarna drie Onzevaders en drie Weesgegroetjes gebeden, waarna jullie god het weer vergeven had?

Noteer zaterdag 26 vast in je agenda: Crisisbestrijding in Amsterdam!

Zaterdag 26 september 2009 - 13:00, verzamelen op het Beursplein (vlak bij het Centraal Station), waar de demonstratie naar De Nederlandsche Bank vertrekt.

Uit de oproep:
In plaats van gewone mensen voor de crisis te laten opdraaien door ontslag, loonmatiging, een hogere AOW-leeftijd of nieuwe bezuinigingen, is het beter om de sterkste schouders de zwaarste lasten te laten dragen. Denk bijvoorbeeld aan:

• Afschaffing van de hypotheekrenteaftrek voor hypotheken boven 350.000 euro
• Herinvoering van de 72 procent belastingschijf voor elk jaarinkomen boven 175.000 euro
• Verhoging van de vennotschapsbelasting voor bedrijven (winstbelasting) naar 40 procent
• Invoering van een miljonairsbelasting van 2 procent per jaar op elk vermogen boven 1 miljoen euro.

Klik hier voor meer informatie.

Welk inkomen verdient iemand?

Een artikel in het septembernummer van het blad Platform A van ABVAKABO FNV begint met de zin "Dat een directeur meer verdient dan zijn scretaresse, is logisch." Dat is, wordt verder in het artikel uitgelegd, omdat "zijn werk [...] zwaarder [is], hij [...] meer verantwoordelijkheden [heeft], hij [...] hoger opgeleid [is] en hij [...] leiding geeft".

Ik ken inderdaad maar weinig mensen die het met deze redenering in grote lijnen niet eens zijn, ook al kent iedereen wel directeuren die géén leiding geven, die helemaal niet hoger opgeleid zijn, die misschien wel verantwoordelijkheden hebben, maar die niet nemen en talloze directeuren die helemaal geen zwaar werk hebben.

De huidige crisistijd, die mede ontstaan is door wanbeleid van directeuren, lijkt mij dan ook een uitmuntend tijdstip om het hele beloningenstelsel eens op de schop te nemen en de zaak eens van een heel andere kant te bekijken en te beginnen met de vraag of het redelijk is dat de ene mens meer kans heeft op een gelukkig leven zonder armoede dan de ander. Objectief gezien is daarop maar één antwoord mogelijk: iedereen heeft in principe evenveel recht op geluk, en het is bij voorbaat onredelijk en onrechtvaardig om te accepteren dat de welvaart ongelijkmatig verdeeld wordt. Op grond van dat uitgangspunt zou dus iedereen recht moeten hebben op eenzelfde inkomen.

Een directeur, een arts, een notaris kunnen dan wel meer verantwoordelijkheden hebben dan een secretaresse, een verpleegster of een postbezorger, maar waarom worden er dan zo veel secretaresses ontslagen en naar verhouding zo weinig directeuren, waarom worden verpleegsters ontslagen bij medische vergissingen en moeten artsen het wel héél erg bont maken voordat ze meer krijgen dan een berisping, waarom worden verzorgenden ontslagen bij een patiënt die brandwonden oploopt door te heet badwater, terwijl het niet hún schuld is dat de werkdruk te hoog is? In feite is iedereen even belangrijk: het kleinste losgetrilde schroefje kan een heel ruimtestation in duizend stukken uiteen laten vallen en een slordige vuilnisman kan een hele wijk besmetten met asbest, maar ook (althans volgens de anti-terrorisme-club van het Nederlandse régime) beschermen door tijdig een bom in een vuilnisbak te ontdekken. Kortom, de een kan niet zonder de ander.

En die directeur die hoger opgeleid is? Tja, die heeft nog een aantal jaren kunnen studeren, gedeeltelijk voor rekening van de gemeenschap, terwijl de ongeschoolde arbeider vanaf zijn 16e bezig was met het ruïneren van zijn gezondheid door zwaar werk (laten we eerlijk zijn: het werk van een ongeschoolde arbeider is heel wat zwaarder dan dat van een directeur, die misschien af en toe wat papieren moet meenemen).
Bovendien, in hoeverre heeft de minder geschoolde arbeider zijn geringere opleiding aan zichzelf te wijten? Moet hij er misschien voor gestraft worden dat hij minder intelligent is dan de directeur, of dat hij niet uit een milieu komt waar het vanzelfsprekend is dat zoon de titel en de baan van zijn vader erft (denk maar aan het anachronistische koningschap, waarbij intelligentie niet van belang is voor de erfopvolging). Of sterker nog, dat hij uit een milieu komt, waar de ouders aan het einde van de leerplicht vinden dat hun kind nu wel eens geld mag gaan verdienen?

Daarnaast heeft die directeur, als het een beetje goed is, heel wat meer plezier en bevrediging van zijn werk, dan iemand die bijv. dag in dag uit schroefjes staat te draaien aan de lopende band, of bij regen en wind vuilnis tussen de struiken in een park bij elkaar staat te rapen. Bovendien kan die directeur het zich permitteren zijn werktijd te flexibiliseren en thuis te werken - waarbij ik me niet eens afvraag of er wel iemand controleert wat voor werk die directeur thuis uitvoert.

En als je de zaken van die kant bekijkt, is het geweldig onrechtvaardig dat een directeur meer verdient dan een secretaresse. Ik ga er hierbij maar van uit dat de beginvraag beoogt te vragen op hoeveel inkomen de directeur recht heeft en niet hoeveel hij bij elkaar graait, want dat zou een heel andere discussie vereisen.

Rechtvaardig zou derhalve zijn dat iedereen recht heeft op eenzelfde inkomen, laten we gemakshalve zeggen op eenzelfde uurloon. Heeft iemand meer geld nodig, bijv. voor een dure hobby, dan zit er niets anders op dan meer dan het gemiddelde aantal uren te werken. En kan iemand toe met minder geld, dan kan die part-time gaan werken.

Aangezien statistisch vastgesteld kan worden wat de gemiddelde levensverwachting is bij een bepaald soort werk, kan ook berekend worden of iemand recht heeft op een toeslag op het uurloon. Iemand die statistisch gezien 20% korter leeft, heeft dan recht op een toeslag van 20%.

We mogen er -hopelijk- van uitgaan dat er bij de vakbonden en de al dan niet echt linkse partijen mensen zitten die dit systeem uit kunnen werken. Het zou een mooie gelegenheid zijn om van Nederland het modelland ('gidsland') te maken dat het volgens sommigen nog steeds is. Vanaf volgend jaar zou het, volgens sommige optimisten, weer beter moeten gaan met de economie. Het zou mooi zijn als we dan met een heel nieuw beloningssysteem zouden kunnen beginnen...

En het wordt hard tijd ook!

Het Simon Wiesenthal Center, dat steeds meer de naam van de grote nazi-jager door het slijk haalt, beklaagt zich nu -in een persbericht van 3 september- weer over het feit dat er ook in Canada steeds meer weerstand bestaat tegen de misdadige politiek van de staat Israel. Deze keer gaat het om een protest tegen Israëlische propaganda op het filmfestival van Toronto.

Wanneer echter zelfs de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, die begin dit jaar naar aanleiding van de Israelische oorlogsmisdaden in de Gaza-strook het bestond om te beweren dat hij, op grond van "alle beschikbare informatie", de indruk had dat Israel het humanitair oorlogsrecht respecteerde, en dat dat land zich "legitiem" beperkte tot het uitschakelen van Hamas om verdere aanvallen op Israelische burgers te voorkomen (de Volkskrant van 9 januari 2009) en dat Israel uiteraard het recht had zichzelf te verdedigen, nu "scherp afwijzend [reageert] op het Israëlische plan om de nederzettingen in bezet Palestijns gebied uit te breiden" (NRC/Handelsblad, vandaag), moet er toch écht wel iets aan de hand zijn.

Het zou beter zijn als het Simon Wiesenthal Center - en uiteraard de staat Israël - zich toch eindelijk eens ging(en) afvragen wat er allemaal niet klopt aan hun ideeën. Het is best gruwelijk zoals de nazi's in de jaren 1930 en 1940 (met de stilzwijgende goedkeuring van de kerk van Rome, die ook ná 1945 nog talloze nazi's heeft helpen ontsnappen) geprobeerd hebben om de aanhangers van het joodse geloof uit te roeien, maar dat rechtvaardigt op geen enkele manier een herhaling van die gruwelijke misdaden, nu echter tegen de Palestijnen en door de staat Israel (die zichzelf walgelijk genoeg -ongetwijfeld om redenen van Public Relations- afficheert als 'de joodse staat', een term die overigens maar al te vaak klakkeloos wordt overgenomen door de gelijkgeschakelde Nederlandse pers).

Aangezien de staat Israel duidelijk niet in staat is gezond na te denken, is er maar één oplossing: de staat Israel handelingsonbekwaam te verklaren. Daarom is het van het allergrootste belang dat de Verenigde Staten, wier nieuwe president zo overduidelijk "Change" beloofde, ook écht eens gaan zorgen voor een verandering. Wedden dat het bij vaag geformuleerde protesten uit Washington blijft? Dus zit er niets anders op dan dat de hele rest van de wereld de Verenigde Staten volledig isoleert. Dit is een uitstekende gelegenheid voor de Europese Unie om een eerste stap te zetten en zo te bewijzen hoeveel waarde gehecht wordt aan de Mensenrechten en de Democratie...

Liefde voor Afrika (column van Luuk Koelman)

Lieve vrienden uit Machangulo! Ik spreek tot u via uw dorpsomroeper. Dit omdat u, zo heb ik begrepen van mijn schoonzus Laurentien, niet kunt lezen en schrijven. Allereerst wil ik u via deze brief van harte gelukwensen, want wat woont u toch op een paradijselijk schiereiland hier in Mozambique. Al die wonderschone Afrikaanse natuur, fenomenaal!

Mijn familie heeft al generaties lang een warme band met Afrika. Mijn opa zaliger, een deugniet met het hart op de juiste plaats, ging hier regelmatig op safari. Olifanten waren zijn lust en zijn leven, maar ook joeg hij onvermoeibaar op al dat andere moois wat moeder natuur hier te bieden heeft. Persoonlijk val ik echter meer op blond en dat geldt ook voor mijn vrouw.

Klik hier voor de volledige column.

Gedeeltelijke overname van deze, vandaag in de Metro gepubliceerde column, geschiedt met toestemming van de auteur, Luuk Koelman.

Wie voor een dubbeltje geboren is...

Vandaag berichtte NRC/Handelsblad over een boek (De grote recessie) van de hand van Casper van Ewijk en Coen Teulings, directeuren van het CPB (Centraal Planbureau), waarin ze de huidige crisis bespreken en onder meer bestuderen wat de consequenties van die crisis zullen zijn voor de Nederlandse bevolking. Die consequenties zijn niet mals, vooral niet voor de huidige vijftigers en zestigers. Die kunnen een koopkrachtverlies van 15% tegemoet zien, en misschien zelfs 18%...

Het gaat hier om de generatie die in de jaren 1950 in niet al te grote rijkdom is opgegroeid, en dus nu ook weer zonder al te veel luxe aan haar eind zal komen.

Met één enorm verschil: in de jaren 1950 waren we allang blij dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was en dat het allemaal langzamerhand beter zou worden, we beschikten nog niet over de huidige mogelijkheden om aan informatie te komen en degenen die eventueel twijfelden werden wel tam gehouden door de overheid, daarbij met groot enthousiasme geholpen door de pastoors en dominees.

Nu daarentegen zien we niet alleen ons levenspeil afbrokkelen, maar we weten nu ook aan wie we die ellende te danken hebben: aan de nuttelozen die hun zakken vullen door middel van het kapitalisme: bankdirecteuren, commissarissen van multinationals en bestuurders van allerlei grote bedrijven en instellingen, en tevens aan talloze medeplichtige (en in een aantal gevallen hoogstwaarschijnlijk zelfs medeschuldige) politici, die er met het oog op hun toekomstige kapitalistische carrière alle belang bij hebben om vooral de uitbuiters niets in de weg te leggen.

Worden de vakbonden nu misschien wakker? Of vallen hun bestuurders ook in de categorie die vindt dat vakbonden er alleen zijn om de arbeiders rustig te houden?

En dan moeten we nu zeker blij zijn? (In onze serie "Nederland Politiestaat")

Nadat het Openbaar Ministerie van Trans Link Systems (de club van de OV-chipkaart) gegevens had gevorderd van reizigers die bij een aanranding in de Rotterdamse metro (op 6 mei 2007 tussen 22:00 en 24:00) in de buurt zouden kunnen zijn geweest, heeft de rechter nu bepaald dat geen pasfoto's aan Justitie mogen worden verstrekt (zie het betreffende vonnis van de Rotterdamse Rechtbank van 2 juni 2009).

Trans Link Systems had in eerste instantie geen gegevens willen verstrekken op grond van de Wet Bescherming Persoonsgegevens, maar werd daar nu toe gedwongen, en spande tegelijk een rechtszaak aan. (Webwereld, vandaag)

Moeten we nu blij zijn met deze uitspraak? Nee, dus. Het Openbaar Ministerie had namelijk ook gevraagd naar naam en adres van de betreffende reizigers. De foto's mogen dan nu wel niet gebruikt worden, maar de naam- en adresgegevens dus wel. En dat betekent dat alle mensen die op de betreffende tijdstippen bij de Rotterdamse metrostations Maashaven en Heemraadlaan geweest zijn nu ergens opgenomen zijn in een bestand van Justitie. Een kleine kortsluiting van de computer en de gegevens van de toevallige metro-passagiers worden van onschuldig verdachten ineens potentiële misdadigers.

En dit is nog maar het begin, want de OV-chipkaart wordt nog maar op enkele plaatsen in Nederland gebruikt. De volgende fase is dat Justitie bij voorbaat de gegevens van alle bus-, trein-, metro en tramreizigers opvraagt (net zoals onze telefoon- en e-mailgegevens worden opgeslagen). Die kunnen immers altijd van pas komen in de strijd tegen het terrorisme...