Het Simon Wiesenthal Center, dat steeds meer de naam van de grote nazi-jager door het slijk haalt, beklaagt zich nu -in een persbericht van 3 september- weer over het feit dat er ook in Canada steeds meer weerstand bestaat tegen de misdadige politiek van de staat Israel. Deze keer gaat het om een protest tegen Israëlische propaganda op het filmfestival van Toronto.
Wanneer echter zelfs de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, die begin dit jaar naar aanleiding van de Israelische oorlogsmisdaden in de Gaza-strook het bestond om te beweren dat hij, op grond van "alle beschikbare informatie", de indruk had dat Israel het humanitair oorlogsrecht respecteerde, en dat dat land zich "legitiem" beperkte tot het uitschakelen van Hamas om verdere aanvallen op Israelische burgers te voorkomen (de Volkskrant van 9 januari 2009) en dat Israel uiteraard het recht had zichzelf te verdedigen, nu "scherp afwijzend [reageert] op het Israëlische plan om de nederzettingen in bezet Palestijns gebied uit te breiden" (NRC/Handelsblad, vandaag), moet er toch écht wel iets aan de hand zijn.
Het zou beter zijn als het Simon Wiesenthal Center - en uiteraard de staat Israël - zich toch eindelijk eens ging(en) afvragen wat er allemaal niet klopt aan hun ideeën. Het is best gruwelijk zoals de nazi's in de jaren 1930 en 1940 (met de stilzwijgende goedkeuring van de kerk van Rome, die ook ná 1945 nog talloze nazi's heeft helpen ontsnappen) geprobeerd hebben om de aanhangers van het joodse geloof uit te roeien, maar dat rechtvaardigt op geen enkele manier een herhaling van die gruwelijke misdaden, nu echter tegen de Palestijnen en door de staat Israel (die zichzelf walgelijk genoeg -ongetwijfeld om redenen van Public Relations- afficheert als 'de joodse staat', een term die overigens maar al te vaak klakkeloos wordt overgenomen door de gelijkgeschakelde Nederlandse pers).
Aangezien de staat Israel duidelijk niet in staat is gezond na te denken, is er maar één oplossing: de staat Israel handelingsonbekwaam te verklaren. Daarom is het van het allergrootste belang dat de Verenigde Staten, wier nieuwe president zo overduidelijk "Change" beloofde, ook écht eens gaan zorgen voor een verandering. Wedden dat het bij vaag geformuleerde protesten uit Washington blijft? Dus zit er niets anders op dan dat de hele rest van de wereld de Verenigde Staten volledig isoleert. Dit is een uitstekende gelegenheid voor de Europese Unie om een eerste stap te zetten en zo te bewijzen hoeveel waarde gehecht wordt aan de Mensenrechten en de Democratie...
zaterdag 5 september 2009
donderdag 3 september 2009
Liefde voor Afrika (column van Luuk Koelman)
Lieve vrienden uit Machangulo! Ik spreek tot u via uw dorpsomroeper. Dit omdat u, zo heb ik begrepen van mijn schoonzus Laurentien, niet kunt lezen en schrijven. Allereerst wil ik u via deze brief van harte gelukwensen, want wat woont u toch op een paradijselijk schiereiland hier in Mozambique. Al die wonderschone Afrikaanse natuur, fenomenaal!
Mijn familie heeft al generaties lang een warme band met Afrika. Mijn opa zaliger, een deugniet met het hart op de juiste plaats, ging hier regelmatig op safari. Olifanten waren zijn lust en zijn leven, maar ook joeg hij onvermoeibaar op al dat andere moois wat moeder natuur hier te bieden heeft. Persoonlijk val ik echter meer op blond en dat geldt ook voor mijn vrouw.
Mijn familie heeft al generaties lang een warme band met Afrika. Mijn opa zaliger, een deugniet met het hart op de juiste plaats, ging hier regelmatig op safari. Olifanten waren zijn lust en zijn leven, maar ook joeg hij onvermoeibaar op al dat andere moois wat moeder natuur hier te bieden heeft. Persoonlijk val ik echter meer op blond en dat geldt ook voor mijn vrouw.
Klik hier voor de volledige column.Gedeeltelijke overname van deze, vandaag in de Metro gepubliceerde column, geschiedt met toestemming van de auteur, Luuk Koelman.
woensdag 2 september 2009
Wie voor een dubbeltje geboren is...
Vandaag berichtte NRC/Handelsblad over een boek (De grote recessie) van de hand van Casper van Ewijk en Coen Teulings, directeuren van het CPB (Centraal Planbureau), waarin ze de huidige crisis bespreken en onder meer bestuderen wat de consequenties van die crisis zullen zijn voor de Nederlandse bevolking. Die consequenties zijn niet mals, vooral niet voor de huidige vijftigers en zestigers. Die kunnen een koopkrachtverlies van 15% tegemoet zien, en misschien zelfs 18%...
Het gaat hier om de generatie die in de jaren 1950 in niet al te grote rijkdom is opgegroeid, en dus nu ook weer zonder al te veel luxe aan haar eind zal komen.
Met één enorm verschil: in de jaren 1950 waren we allang blij dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was en dat het allemaal langzamerhand beter zou worden, we beschikten nog niet over de huidige mogelijkheden om aan informatie te komen en degenen die eventueel twijfelden werden wel tam gehouden door de overheid, daarbij met groot enthousiasme geholpen door de pastoors en dominees.
Nu daarentegen zien we niet alleen ons levenspeil afbrokkelen, maar we weten nu ook aan wie we die ellende te danken hebben: aan de nuttelozen die hun zakken vullen door middel van het kapitalisme: bankdirecteuren, commissarissen van multinationals en bestuurders van allerlei grote bedrijven en instellingen, en tevens aan talloze medeplichtige (en in een aantal gevallen hoogstwaarschijnlijk zelfs medeschuldige) politici, die er met het oog op hun toekomstige kapitalistische carrière alle belang bij hebben om vooral de uitbuiters niets in de weg te leggen.
Worden de vakbonden nu misschien wakker? Of vallen hun bestuurders ook in de categorie die vindt dat vakbonden er alleen zijn om de arbeiders rustig te houden?
Het gaat hier om de generatie die in de jaren 1950 in niet al te grote rijkdom is opgegroeid, en dus nu ook weer zonder al te veel luxe aan haar eind zal komen.
Met één enorm verschil: in de jaren 1950 waren we allang blij dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was en dat het allemaal langzamerhand beter zou worden, we beschikten nog niet over de huidige mogelijkheden om aan informatie te komen en degenen die eventueel twijfelden werden wel tam gehouden door de overheid, daarbij met groot enthousiasme geholpen door de pastoors en dominees.
Nu daarentegen zien we niet alleen ons levenspeil afbrokkelen, maar we weten nu ook aan wie we die ellende te danken hebben: aan de nuttelozen die hun zakken vullen door middel van het kapitalisme: bankdirecteuren, commissarissen van multinationals en bestuurders van allerlei grote bedrijven en instellingen, en tevens aan talloze medeplichtige (en in een aantal gevallen hoogstwaarschijnlijk zelfs medeschuldige) politici, die er met het oog op hun toekomstige kapitalistische carrière alle belang bij hebben om vooral de uitbuiters niets in de weg te leggen.
Worden de vakbonden nu misschien wakker? Of vallen hun bestuurders ook in de categorie die vindt dat vakbonden er alleen zijn om de arbeiders rustig te houden?
dinsdag 1 september 2009
En dan moeten we nu zeker blij zijn? (In onze serie "Nederland Politiestaat")
Nadat het Openbaar Ministerie van Trans Link Systems (de club van de OV-chipkaart) gegevens had gevorderd van reizigers die bij een aanranding in de Rotterdamse metro (op 6 mei 2007 tussen 22:00 en 24:00) in de buurt zouden kunnen zijn geweest, heeft de rechter nu bepaald dat geen pasfoto's aan Justitie mogen worden verstrekt (zie het betreffende vonnis van de Rotterdamse Rechtbank van 2 juni 2009).
Trans Link Systems had in eerste instantie geen gegevens willen verstrekken op grond van de Wet Bescherming Persoonsgegevens, maar werd daar nu toe gedwongen, en spande tegelijk een rechtszaak aan. (Webwereld, vandaag)
Moeten we nu blij zijn met deze uitspraak? Nee, dus. Het Openbaar Ministerie had namelijk ook gevraagd naar naam en adres van de betreffende reizigers. De foto's mogen dan nu wel niet gebruikt worden, maar de naam- en adresgegevens dus wel. En dat betekent dat alle mensen die op de betreffende tijdstippen bij de Rotterdamse metrostations Maashaven en Heemraadlaan geweest zijn nu ergens opgenomen zijn in een bestand van Justitie. Een kleine kortsluiting van de computer en de gegevens van de toevallige metro-passagiers worden van onschuldig verdachten ineens potentiële misdadigers.
En dit is nog maar het begin, want de OV-chipkaart wordt nog maar op enkele plaatsen in Nederland gebruikt. De volgende fase is dat Justitie bij voorbaat de gegevens van alle bus-, trein-, metro en tramreizigers opvraagt (net zoals onze telefoon- en e-mailgegevens worden opgeslagen). Die kunnen immers altijd van pas komen in de strijd tegen het terrorisme...
Trans Link Systems had in eerste instantie geen gegevens willen verstrekken op grond van de Wet Bescherming Persoonsgegevens, maar werd daar nu toe gedwongen, en spande tegelijk een rechtszaak aan. (Webwereld, vandaag)
Moeten we nu blij zijn met deze uitspraak? Nee, dus. Het Openbaar Ministerie had namelijk ook gevraagd naar naam en adres van de betreffende reizigers. De foto's mogen dan nu wel niet gebruikt worden, maar de naam- en adresgegevens dus wel. En dat betekent dat alle mensen die op de betreffende tijdstippen bij de Rotterdamse metrostations Maashaven en Heemraadlaan geweest zijn nu ergens opgenomen zijn in een bestand van Justitie. Een kleine kortsluiting van de computer en de gegevens van de toevallige metro-passagiers worden van onschuldig verdachten ineens potentiële misdadigers.
En dit is nog maar het begin, want de OV-chipkaart wordt nog maar op enkele plaatsen in Nederland gebruikt. De volgende fase is dat Justitie bij voorbaat de gegevens van alle bus-, trein-, metro en tramreizigers opvraagt (net zoals onze telefoon- en e-mailgegevens worden opgeslagen). Die kunnen immers altijd van pas komen in de strijd tegen het terrorisme...
vrijdag 28 augustus 2009
Uitstekend initiatief met het doel om de geweldsfilosofie uit te roeien
Tot mijn grote vreugde las ik gisteren een artikel in La Voz de Galicia, waarvan de kop suggereerde dat "Venezuela [..] oorlogszuchtige videogames en oorlogsspeelgoed [zal] verbieden". Bij verdere lezing blijkt dat het gaat om een wetsontwerp dat unaniem (!) werd goedgekeurd door de Venezolaanse Nationale Assemblée. Het betreft het ontwerp voor een wet die beoogt "oorlogszuchtige videogames en oorlogsspeelgoed" te verbieden, omdat daarmee het geweld wordt overgebracht "naar het dagelijkse leven van de minderjarige". Bij de oorlogszuchtige videogames gaat het om games die "gebruik maken van wapens, of waarin de vernietiging en het geweld het essentiële element vormen om de overwinning te behalen", terwijl bij oorlogsspeelgoed wordt verwezen naar "namaak-vuurwapens, zwaarden en elke andere tastbare uiting van aggressiviteit".
Men kan veel bezwaren opperen tegen de huidige politiek van Venezuela (ik schaar me nadrukkelijk niet onder de critici!), maar het is erg verfrissend dat er eindelijk een regering is die zich niet laat manipuleren door sociologen en andere door de producenten van videogames en speelgoed betaalde 'wetenschappers', die deze maar al te vaak rechtvaardigen met de bewering dat die games en dat speelgoed juist de jongeren in staat stellen zich te los te maken van de aggressiviteit van hun dagelijkse leven.
Het is duidelijk hoe de sociologische rechtvaardiging van deze producten werkt: in het kapitalisme gaat het niet om solidariteit tussen mensen, maar om een ware strijd met het doel de 'anderen' maximaal uit te buiten en te misbruiken. De productie van en de handel in deze producten vormen een duidelijk voorbeeld van deze mentaliteit: om een maximale winst te halen uit deze games en dit speelgoed maakt men zich niet bezorgd om de verzieking van de geest van de jongeren, hoezeer deze artikelen ook ertoe kunnen leiden dat dezen het verschil uit het oog verliezen tussen de gewelddadige en agressieve wereld van de videogames en het échte leven van alledag. Het gevolg is dat sommigen zich gaan gedragen als in de games, bijv. door leraren en medeleerlingen dood te schieten...
Daarom moet de strijd tegen de misbruiken van het kapitalisme ook de confrontatie aangaan met het verzieken van de jeugd en dit wetsontwerp is daarbij een belangrijke stap voorwaarts.
Meer informatie over het wetsontwerp is te vinden op de website van de Venezolaanse radiozender Radio Mundial van 26 augustus, in de Venezolaanse krant Ultimas Noticias van de 27e en in de Telegraaf van vandaag.
Het is interessant dat er de laatste tijd in de pers artikelen verschenen zijn over de negatieve effecten van videogames, al gaat het daarbij dan niet om juist datgene wat de Venezolaanse politici bezighoudt, maar daarentegen over zwaarlijvigheid en -vooral voor vrouwen- over een groter risico voor depressies (de Franse L'Exprèss van 19 augustus), of over gokproblemen voor het verdere leven van de jongeren (de Australische Sunday Morning Herald van 21 augustus): een onderzoek van de universiteit van Adelaide onder 2669 jongeren tussen 13 en 17 jaar oud, toonde aan dat 'jongeren die regelmatig videogames spelen met grotere waarschijnlijkheid obsessieve en asociale karaktertrekken ontwikkelen, die leiden tot gokproblemen'. En nog een artikel over zwaarlijvigheid in de Chileense krant el Amaule van de 26e.
De journalisten hebben kennelijk nog wat meer moed nodig voordat ze zich durven wagen aan het verband tussen gewelddadige spelletjes en speelgoed en het geweld in de samenleving...
Ik vind het Venezolaanse initiatief uitstekend, hoezeer sommigen ook volhouden dat het verband tussen gewelddadige spelletjes en het geweld in de samenleving niet kan worden aangetoond. Het zou moeten gaan als met medicijnen: zolang niet is aangetoond dat ze geen gevaarlijke neveneffecten hebben, mogen ze niet gebruikt worden; zoals de oude Romeinen al zeiden: in dubio abstine! (bij twijfel niet doen!).
Men kan veel bezwaren opperen tegen de huidige politiek van Venezuela (ik schaar me nadrukkelijk niet onder de critici!), maar het is erg verfrissend dat er eindelijk een regering is die zich niet laat manipuleren door sociologen en andere door de producenten van videogames en speelgoed betaalde 'wetenschappers', die deze maar al te vaak rechtvaardigen met de bewering dat die games en dat speelgoed juist de jongeren in staat stellen zich te los te maken van de aggressiviteit van hun dagelijkse leven.
Het is duidelijk hoe de sociologische rechtvaardiging van deze producten werkt: in het kapitalisme gaat het niet om solidariteit tussen mensen, maar om een ware strijd met het doel de 'anderen' maximaal uit te buiten en te misbruiken. De productie van en de handel in deze producten vormen een duidelijk voorbeeld van deze mentaliteit: om een maximale winst te halen uit deze games en dit speelgoed maakt men zich niet bezorgd om de verzieking van de geest van de jongeren, hoezeer deze artikelen ook ertoe kunnen leiden dat dezen het verschil uit het oog verliezen tussen de gewelddadige en agressieve wereld van de videogames en het échte leven van alledag. Het gevolg is dat sommigen zich gaan gedragen als in de games, bijv. door leraren en medeleerlingen dood te schieten...
Daarom moet de strijd tegen de misbruiken van het kapitalisme ook de confrontatie aangaan met het verzieken van de jeugd en dit wetsontwerp is daarbij een belangrijke stap voorwaarts.
Meer informatie over het wetsontwerp is te vinden op de website van de Venezolaanse radiozender Radio Mundial van 26 augustus, in de Venezolaanse krant Ultimas Noticias van de 27e en in de Telegraaf van vandaag.
Het is interessant dat er de laatste tijd in de pers artikelen verschenen zijn over de negatieve effecten van videogames, al gaat het daarbij dan niet om juist datgene wat de Venezolaanse politici bezighoudt, maar daarentegen over zwaarlijvigheid en -vooral voor vrouwen- over een groter risico voor depressies (de Franse L'Exprèss van 19 augustus), of over gokproblemen voor het verdere leven van de jongeren (de Australische Sunday Morning Herald van 21 augustus): een onderzoek van de universiteit van Adelaide onder 2669 jongeren tussen 13 en 17 jaar oud, toonde aan dat 'jongeren die regelmatig videogames spelen met grotere waarschijnlijkheid obsessieve en asociale karaktertrekken ontwikkelen, die leiden tot gokproblemen'. En nog een artikel over zwaarlijvigheid in de Chileense krant el Amaule van de 26e.
De journalisten hebben kennelijk nog wat meer moed nodig voordat ze zich durven wagen aan het verband tussen gewelddadige spelletjes en speelgoed en het geweld in de samenleving...
Ik vind het Venezolaanse initiatief uitstekend, hoezeer sommigen ook volhouden dat het verband tussen gewelddadige spelletjes en het geweld in de samenleving niet kan worden aangetoond. Het zou moeten gaan als met medicijnen: zolang niet is aangetoond dat ze geen gevaarlijke neveneffecten hebben, mogen ze niet gebruikt worden; zoals de oude Romeinen al zeiden: in dubio abstine! (bij twijfel niet doen!).
woensdag 26 augustus 2009
Een halve waarheid is ook een leugen, Victoria!
Columniste Victoria Koblenko schreef verleden week, op 19 augustus, onder de titel Media-terrorisme, een stukje in de Metro, waarin ze verwijst naar een toespraak van Barack Obama voor studenten van de Moskouse Nieuwe Economische School (op 7 juli dit jaar).
De toespraak is volledig te lezen (in het Engels) op de site van de Russische RIA Novosti en te zien via YouTube:
In haar commentaar verwijt ze de Russische "mediaterroristen" de boodschap van Obama te kapen, door bepaalde delen van de toespraak niet te vertalen voor het volk, zoals het deel waarin hij sprak over de 'wens voor souvereine rechten die Obama Oekraïne en Georgië wenste'. De vraag is wat Obama en de VS precies verstaan onder het begrip souvereiniteit, want het is maar al te duidelijk dat het Verenigdestaatse Vreemdelingenlegioen, de NAVO, al jaren aan het proberen is alle buurlanden van Rusland onder haar controle te krijgen - denk maar aan het raketschild in Polen en Tsjechië, of de Georgische aanval op Zuid-Ossetië ruim een jaar geleden (zie daarover mijn artikel Allemaal de schuld van de Russen... Of toch niet? van 18 augustus 2008). Obama kan wel heel braaf zeggen:
Gezien het bovenstaande denk ik dat het best te rechtvaardigen zou zijn om Obama's woordverdraaiingen niet in de massamedia uit te bazuinen.
P.S.: Als iemand beter thuis is in het Russisch dan ik en die misschien over de toespraak heeft gelezen in de Russischtalige pers, dan hoor ik graag of de bewering van Victoria Koblenko klopt!
De toespraak is volledig te lezen (in het Engels) op de site van de Russische RIA Novosti en te zien via YouTube:
In haar commentaar verwijt ze de Russische "mediaterroristen" de boodschap van Obama te kapen, door bepaalde delen van de toespraak niet te vertalen voor het volk, zoals het deel waarin hij sprak over de 'wens voor souvereine rechten die Obama Oekraïne en Georgië wenste'. De vraag is wat Obama en de VS precies verstaan onder het begrip souvereiniteit, want het is maar al te duidelijk dat het Verenigdestaatse Vreemdelingenlegioen, de NAVO, al jaren aan het proberen is alle buurlanden van Rusland onder haar controle te krijgen - denk maar aan het raketschild in Polen en Tsjechië, of de Georgische aanval op Zuid-Ossetië ruim een jaar geleden (zie daarover mijn artikel Allemaal de schuld van de Russen... Of toch niet? van 18 augustus 2008). Obama kan wel heel braaf zeggen:
Staatssouvereiniteit moet een hoeksteen zijn van de internationale orde. Net zoals alle staten het recht zouden moeten hebben om hun eigen leiders te kiezen, moeten staten ook het recht hebben op veilige grenzen en op hun eigen buitenlandse politiek. Dat geldt voor Rusland, net zoals het ook geldt voor de Verenigde Staten. Elk systeem dat deze rechten afstaat leidt tot anarchie. Daarom moet dit principe van toepassing zijn voor alle naties - met inbegrip van Georgië en Oekraïne. Amerika zal aan een ander land nooit een veiligheidsregeling opleggen. In elk land dat lid wil worden van de NAVO, moet een meerderheid van zijn volk daarvoor kiezen; ze moeten hervormingen uitvoeren; en ze moeten in staat zijn bij te dragen aan de missie van het Bondgenootschap. Laat ik duidelijk zijn: de NAVO wil een samenwerking met Rusland, géén confrontatie.De feiten wijzen echter, ondanks de fraaie woorden, veeleer op een poging Rusland te isoleren, en wellicht te provoceren tot een nieuwe koude oorlog, met alle gevolgen van dien. Dat zal beslist gunstig zijn voor de Verenigdestaatse economie, maar niet voor Rusland en niet voor de bevolking van de wereld.
Gezien het bovenstaande denk ik dat het best te rechtvaardigen zou zijn om Obama's woordverdraaiingen niet in de massamedia uit te bazuinen.
P.S.: Als iemand beter thuis is in het Russisch dan ik en die misschien over de toespraak heeft gelezen in de Russischtalige pers, dan hoor ik graag of de bewering van Victoria Koblenko klopt!
dinsdag 25 augustus 2009
De Verenigde Staten voeren de oorlogsplannen voor Latijns-Amerika op
Op 23 juli publiceerde Global Research een uitstekend artikel onder de titel US Escalates War Plans In Latin America, van de hand van Rick Rozoff. Hieronder geef ik vast een vertaling van de eerste alinea's. Ik ben nog bezig met een volledige vertaling, maar wie geen moeite heeft met Engels kan het hele artikel vinden via de bovenstaande link.
Op 29 juni ontving VS-president Barack Obama zijn Colombiaanse collega Álvaro Uribe in het Witte Huis en enkele weken later werd aangekondigd dat het Pentagon van plan is soldaten te detacheren in vijf luchtmacht- en marinebases in Colombia, de grootste ontvanger van Amerikaanse militaire steun in Latijns-Amerika en de derde grootste in de wereld. Sinds de start van Plan Colombia negen jaar geleden heeft het land al meer dan 5 miljard dollar ontvangen van het Pentagon.
Zes maanden vóór de ontmoeting tussen Obama en Uribe verleende VS-president George W. Bush de hoogste onderscheiding van de VS voor burgers, de Medal of Freedom, aan Uribe, evenals aan de vroegere Britse premier Tony Blair en de vroegere Australische premier John Howard.
Een persbericht gaf indertijd zowel uitdrukking aan een onaangename verrassing als aan verontwaardiging over het eerbetoon van het Witte Huis aan Uribe met de woorden dat "ondanks onrechtmatige moorden, paramilitairen en vermoorde sindicalisten, aan president Uribe van Columbia de hoogste eer die de VS kent voor mensenrechten werd bewezen." (Russia Today, 18 januari 2009)
Dezelfde bron verklaarde zijn zorg door toe te voegen: "Colombia is het gevaarlijkste land ter wereld voor vakbondsleden. In 2006 vond de helft van alle moordaanslagen op vakbondsleden ter wereld daar plaats. Sinds Uribe in 2002 aan de macht is gekomen, zijn er bijna 500 vermoord. In antwoord op de verontrusting over de moorden, deed Uribe de slachtoffers af als 'een stelletje als vakbondsleden aangeklede misdadigers'. "Meer dan 1000 onwettige moordaanslagen door het leger worden op dit moment onderzocht. In tientallen gevallen hebben soldaten onschuldige mannen opgepakt, hen vermoord en hen aangekleed als vijandelijke strijders. Verondersteld wordt dat honderden leden van de veiligheidstroepen aan deze activiteiten hebben deelgenomen." (Russia Today, 18 januari 2009)
maandag 24 augustus 2009
Wie sjoemelt er het hardst?
Willem A. heeft het beheer van zijn vacantiehuis in Mozambique overgedragen aan een speciale stichting op paleis Noordeinde, de formele woning van Hare Koninklijke Bea. Balkenende zou samen met Willem A. besloten hebben dat dit het beste was om -zoals de Monarchistische Voorlichtingsdienst (die nog steeds ten onrechte Rijksvoorlichtingsdienst genoemd wordt) dat stelt- 'afstand te creëren tussen de prins van Oranje en de ontwikkeling' [dat maakt het meteen helemaal duidelijk, nietwaar?]. Er waren kennelijk problemen met bijv. een architect en er was een projectontwikkelaar die sjoemelde. (de Volkskrant van 21 dezer).
Eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks voorstellen dat Balkenende en Willem A. ineens wakker zouden liggen van wat gesjoemel, want wat was er enkele maanden geleden ook al weer aan de hand met fiscaal gesjoemel van Beatrix' zus Christina (NRC/Handelsblad van 19 februari 2009) en de familie De Borbón Parma (zie NRC/Handelsblad van 9 februari 2009) via hetzelfde paleis Noordeinde?
Eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks voorstellen dat Balkenende en Willem A. ineens wakker zouden liggen van wat gesjoemel, want wat was er enkele maanden geleden ook al weer aan de hand met fiscaal gesjoemel van Beatrix' zus Christina (NRC/Handelsblad van 19 februari 2009) en de familie De Borbón Parma (zie NRC/Handelsblad van 9 februari 2009) via hetzelfde paleis Noordeinde?
zaterdag 22 augustus 2009
Hugo Chávez: hoop voor de mensheid (leestip)
"[...]
Er is nog een ander verhaal: in een deel van de oceaan leefden reuzevissen die alle kleine visjes opaten. Enkele kleine visjes kwamen bij elkaar en besloten dat ze een oplossing moesten bedenken, omdat ze anders allemaal opgegegeten zouden worden
Ze besloten zich voortaan steeds in formatie te verplaatsen, zodat ze samen op een grote vis leken, waardoor ze hun aanvallers zouden verschrikken. Ze deden dat en het werkte.
Ik zou het zo willen zien dat Chávez zelf maar een klein visje is en geen reuzevis. Misschien is hij zelfs niet eens het hoofd van de beweging. Een vrouw zei me eens: "Ik ben geen volgelinge van Chávez. Chavez volgt mijn ideeën!" En inderdaad hoor ik Chávez in Aló Presidente vaak tegen iemand zeggen: "Dat is een goed idee!"
Toen Chávez dan ook [op 11 april 2002] gekidnapt werd, waren de kleine visjes niet van hem afhankelijk: ze hergroepeerden zich en bleven zich verplaatsen. Door hun collectieve grootte verschrikten ze de reuzevis, die daardoor Chávez, het kleine visje, vrij liet.
Die reuzen zullen proberen terug te komen. Maar de kleine visjes zijn gegroeid en de grote vissen hebben de laatste tijd niet zo goed kunnen eten. Deze keer zal het niet zo gemakkelijk zijn. Persoonlijk zou ik de grote vissen willen voorstellen vriendschap te sluiten met de kleine visjes. De kleine visjes zijn daartoe bereid.
Het belang hiervan mag niet onderschat worden. Er is de laatste jaren veel gebeurd. De blauwe Caraïbische wateren die langs Venezuela stromen lijken zich te vermengen met de Atlantische en de Stille Oceaan. Het schijnt dat sommige ervan al in contact zijn gekomen met Brazilië en Argentinië. En Bolivia heeft altijd toegang de toegang tot de oceaan terug willen krijgen, die het land jaren geleden door Chili werd afgenomen.
Als de grote en de kleine vissen in Venezuela leren samen te leven, kan die boodschap zich door alle wateren van de wereld verspreiden, waardoor de hele wereld wint door wat Venezuela heeft geleden. Het is zelfs mogelijk dat de grote vissen in landen als de Verenigde Staten, Engeland en Spanje van deze les leren.
Het bovenstaande fragment [vertaald door Dwarslezer] heb ik overgenomen uit het boek Cowboy in Caracas, ondertiteld: "A North American's Memoir of Venezuela's Democratic Revolution" [De herinneringen van een Noordamerikaan aan de democratische revolutie in Venezuela] van Charles Hardy (in 2007 gepubliceerd door Curbstone Press).
Charles Hardy, een priester, werd in 1984 uitgezonden naar de sloppenwijken van de Venezolaanse hoofdstad Caracas. Hij nam zijn werk zeer ernstig op en leefde daarom, samen met de onderdrukte Venezolanen, in de ellende. Daardoor bemerkte hij ook de veranderingen die er plaatsvonden en nog steeds plaatsvinden sedert de verkiezing van president Hugo Chávez in 1998. Al jaren geleden werd hij, doordat hij trouwde, uit het priesterambt gezet, maar hij woont nog steeds in Venezuela en hij blijft bezorgd om het welzijn van de (niet meer zo extreem) armen in Venezuela.
Als tegengif tegen de bijna geïnstitutionaliseerde desinformatie over Venezuela en Hugo Chávez van de 'vrije' pers in de 'democratische' landen (ja, ook in Spanje en Nederland), is het absoluut noodzakelijk dat iedereen die het Engels begrijpt dit boek leest.
Ik heb er nog geen vertaling in het Nederlands van kunnen vinden, maar om te beginnen zou je de website van Charles Hardy kunnen bezoeken.
Er is nog een ander verhaal: in een deel van de oceaan leefden reuzevissen die alle kleine visjes opaten. Enkele kleine visjes kwamen bij elkaar en besloten dat ze een oplossing moesten bedenken, omdat ze anders allemaal opgegegeten zouden worden
Ze besloten zich voortaan steeds in formatie te verplaatsen, zodat ze samen op een grote vis leken, waardoor ze hun aanvallers zouden verschrikken. Ze deden dat en het werkte.
Ik zou het zo willen zien dat Chávez zelf maar een klein visje is en geen reuzevis. Misschien is hij zelfs niet eens het hoofd van de beweging. Een vrouw zei me eens: "Ik ben geen volgelinge van Chávez. Chavez volgt mijn ideeën!" En inderdaad hoor ik Chávez in Aló Presidente vaak tegen iemand zeggen: "Dat is een goed idee!"
Toen Chávez dan ook [op 11 april 2002] gekidnapt werd, waren de kleine visjes niet van hem afhankelijk: ze hergroepeerden zich en bleven zich verplaatsen. Door hun collectieve grootte verschrikten ze de reuzevis, die daardoor Chávez, het kleine visje, vrij liet.
Die reuzen zullen proberen terug te komen. Maar de kleine visjes zijn gegroeid en de grote vissen hebben de laatste tijd niet zo goed kunnen eten. Deze keer zal het niet zo gemakkelijk zijn. Persoonlijk zou ik de grote vissen willen voorstellen vriendschap te sluiten met de kleine visjes. De kleine visjes zijn daartoe bereid.
Het belang hiervan mag niet onderschat worden. Er is de laatste jaren veel gebeurd. De blauwe Caraïbische wateren die langs Venezuela stromen lijken zich te vermengen met de Atlantische en de Stille Oceaan. Het schijnt dat sommige ervan al in contact zijn gekomen met Brazilië en Argentinië. En Bolivia heeft altijd toegang de toegang tot de oceaan terug willen krijgen, die het land jaren geleden door Chili werd afgenomen.
Als de grote en de kleine vissen in Venezuela leren samen te leven, kan die boodschap zich door alle wateren van de wereld verspreiden, waardoor de hele wereld wint door wat Venezuela heeft geleden. Het is zelfs mogelijk dat de grote vissen in landen als de Verenigde Staten, Engeland en Spanje van deze les leren.
Het bovenstaande fragment [vertaald door Dwarslezer] heb ik overgenomen uit het boek Cowboy in Caracas, ondertiteld: "A North American's Memoir of Venezuela's Democratic Revolution" [De herinneringen van een Noordamerikaan aan de democratische revolutie in Venezuela] van Charles Hardy (in 2007 gepubliceerd door Curbstone Press).
Charles Hardy, een priester, werd in 1984 uitgezonden naar de sloppenwijken van de Venezolaanse hoofdstad Caracas. Hij nam zijn werk zeer ernstig op en leefde daarom, samen met de onderdrukte Venezolanen, in de ellende. Daardoor bemerkte hij ook de veranderingen die er plaatsvonden en nog steeds plaatsvinden sedert de verkiezing van president Hugo Chávez in 1998. Al jaren geleden werd hij, doordat hij trouwde, uit het priesterambt gezet, maar hij woont nog steeds in Venezuela en hij blijft bezorgd om het welzijn van de (niet meer zo extreem) armen in Venezuela.
Als tegengif tegen de bijna geïnstitutionaliseerde desinformatie over Venezuela en Hugo Chávez van de 'vrije' pers in de 'democratische' landen (ja, ook in Spanje en Nederland), is het absoluut noodzakelijk dat iedereen die het Engels begrijpt dit boek leest.
Ik heb er nog geen vertaling in het Nederlands van kunnen vinden, maar om te beginnen zou je de website van Charles Hardy kunnen bezoeken.
maandag 17 augustus 2009
Kostbare onzin-paniek voor ziekte van Rumsfeld...
Het Nederlandse régime heeft ons eerst maandenlang paniek zitten aanpraten voor de varkens- eh.... Mexicaanse griep en onlangs nog voor 'enkele tientallen miljoenen' Euro (in de woorden van de grote promotor van het enge Electronische Patiëntendossier -zie mijn artikel Wanneer verdwijnt onze laatste privacy? van 9 november 2008-, minister van Volksgezondheid, Klink), griepvaccin gekocht. De 'enkele tientallen miljoenen' blijken er in werkelijkheid 200 tot 250 miljoen te zijn. (zie de Volkskrant van 20 juni dit jaar.) Hoewel... de Spits meldde verleden week dat het bedrag volgens minister Klink maximaal 700 miljoen zou bedragen.
En wanneer de overheid met maximumbedragen begint te smijten, dan weten we wel dat het nog véél meer zal worden. Denk maar aan de Amsterdamse Stopera, de Noord-Zuidlijn en de Betuwelijn. De belastingbetaler laat zich wel nóg meer uitpersen...
Ineens blijkt nu (zie de Volkskrant van 7 augustus) volgens directeur Roel Coutinho van het RIVM (het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) "de griep [...] niet ernstiger dan de gewone seizoensgriep". Vanaf volgende week worden ook geen nieuwe ziektegevallen meer geregistreerd, tenzij patiënten in het ziekenhuis moeten worden opgenomen of zouden overlijden.
De betreffende griepsoort noem ik in vriendenkring al maandenlang de "ziekte van Rumsfeld", omdat die handelaar in dood (zie zijn betrokkenheid bij de massamoorden in Irak en Afghanistan) alle belang heeft bij een grote omzet van het middel Tamiflu. Zie hierover wat ik al op 23 maart 2006 schreef over Rumsfeld en Tamiflu in mijn artikel Bush & kornuiten en de vogelgriep.
Intussen blijft de angst er bij een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking toch flink inzitten, zeker nadat er onlangs een eerste Nederlands slachtoffer gevallen is, een 17-jarige jongen, die overigens -zoals vaag te lezen was in de krantenartikelen- leed aan een "zeer ernstige onderliggende aandoening" (zie het NRC van 4 augustus). Het is echter normaal dat bij elke griepepidemie zieke mensen kunnen overlijden. Dat is de reden waarom ieder jaar bepaalde risicogroepen een "griepprik" krijgen.
En wanneer de overheid met maximumbedragen begint te smijten, dan weten we wel dat het nog véél meer zal worden. Denk maar aan de Amsterdamse Stopera, de Noord-Zuidlijn en de Betuwelijn. De belastingbetaler laat zich wel nóg meer uitpersen...
Ineens blijkt nu (zie de Volkskrant van 7 augustus) volgens directeur Roel Coutinho van het RIVM (het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) "de griep [...] niet ernstiger dan de gewone seizoensgriep". Vanaf volgende week worden ook geen nieuwe ziektegevallen meer geregistreerd, tenzij patiënten in het ziekenhuis moeten worden opgenomen of zouden overlijden.
De betreffende griepsoort noem ik in vriendenkring al maandenlang de "ziekte van Rumsfeld", omdat die handelaar in dood (zie zijn betrokkenheid bij de massamoorden in Irak en Afghanistan) alle belang heeft bij een grote omzet van het middel Tamiflu. Zie hierover wat ik al op 23 maart 2006 schreef over Rumsfeld en Tamiflu in mijn artikel Bush & kornuiten en de vogelgriep.
Intussen blijft de angst er bij een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking toch flink inzitten, zeker nadat er onlangs een eerste Nederlands slachtoffer gevallen is, een 17-jarige jongen, die overigens -zoals vaag te lezen was in de krantenartikelen- leed aan een "zeer ernstige onderliggende aandoening" (zie het NRC van 4 augustus). Het is echter normaal dat bij elke griepepidemie zieke mensen kunnen overlijden. Dat is de reden waarom ieder jaar bepaalde risicogroepen een "griepprik" krijgen.
Waar gaat het eigenlijk om? Mensenlevens of politieke carrières?
In de nacht van 26 op 27 oktober 2005 brak er brand uit in de Schipholgevangenis, een van de Nederlandse gevangenissen (die in Nieuwspraak 'detentiecentra' worden genoemd) voor onschuldigen (het enige dat deze mensen verweten wordt is dat ze niet aan de voorwaarden voldoen om in Nederland asiel te krijgen, en daarom worden ze in cellen opgesloten -sommigen vele maanden lang- totdat ze naar hun land van herkomst gedeporteerd kunnen worden). Bij die brand kwamen 11 mensen om het leven. Zie in dit verband o.a. mijn artikel Leuke mogelijkheden voor een rookgordijn! van 7 november 2005.
Ondanks het feit dat uit het onderzoek van de commissie van Pieter van Vollenhoven blijkt dat de brand was te wijten aan falend beleid bij op de eerste plaats de Dienst Justitiële Inrichtingen, maar ook van het ministerie van VROM en de gemeente Haarlemmermeer (zie Trouw en het NRC van 21 september 2006), blijft men zich in Nederland bezighouden met de vraag naar de verantwoordelijkheid van Al-J, die brand zou hebben gesticht in zijn cel door een sigarettenpeuk in zijn beddegoed te schieten. (zie Parool van 14 augustus dit jaar).
Nog afgezien van de vraag of opzet daarbij aantoonbaar is (hij zou die peuk natuurlijk ook uit verveling weggeschoten kunnen hebben en hem niet meer hebben kunnen vinden), gaat het bij dit menselijke drama om veel ernstiger zaken. En dan bedoel ik niet eens de verantwoordelijkheid van de Nederlandse overheid (ook al zou die volgens Rita Verdonk "adequaat" gehandeld hebben - zie Elsevier van 1 november 2005), maar veeleer de onmenselijke denkwijze van talloze politici, die op grond van kromme regeltjes menen te kunnen beschikken over het lot van gruwelijk uitgebuite mensen. Welke perverse geest heeft in kotsnaam een verschil kunnen bedenken tussen "politieke" en "economische" vluchtelingen? En hoe is het mogelijk dat het Nederlandse volk zo stom is dat het dit bedenksel voor waar slikt?
Beide groepen vluchtelingen zijn het slachtoffer van politieke misdrijven, die op de hele wereld bedreven worden door en namens het internationale kapitalisme, dat vanuit Washington wordt bestuurd. Ook het Nederlandse régime handhaaft (net als alle politici van de Europese Unie) dan ook trouw die fictie. Met een beetje meer échte 'normen en waarden' zou de Balkenbende Nederland kunnen omvormen tot het gidsland, waarvoor zovelen dit land nog steeds houden - maar dat mag natuurlijk niet van zijn baas in Washington...
Ondanks het feit dat uit het onderzoek van de commissie van Pieter van Vollenhoven blijkt dat de brand was te wijten aan falend beleid bij op de eerste plaats de Dienst Justitiële Inrichtingen, maar ook van het ministerie van VROM en de gemeente Haarlemmermeer (zie Trouw en het NRC van 21 september 2006), blijft men zich in Nederland bezighouden met de vraag naar de verantwoordelijkheid van Al-J, die brand zou hebben gesticht in zijn cel door een sigarettenpeuk in zijn beddegoed te schieten. (zie Parool van 14 augustus dit jaar).
Nog afgezien van de vraag of opzet daarbij aantoonbaar is (hij zou die peuk natuurlijk ook uit verveling weggeschoten kunnen hebben en hem niet meer hebben kunnen vinden), gaat het bij dit menselijke drama om veel ernstiger zaken. En dan bedoel ik niet eens de verantwoordelijkheid van de Nederlandse overheid (ook al zou die volgens Rita Verdonk "adequaat" gehandeld hebben - zie Elsevier van 1 november 2005), maar veeleer de onmenselijke denkwijze van talloze politici, die op grond van kromme regeltjes menen te kunnen beschikken over het lot van gruwelijk uitgebuite mensen. Welke perverse geest heeft in kotsnaam een verschil kunnen bedenken tussen "politieke" en "economische" vluchtelingen? En hoe is het mogelijk dat het Nederlandse volk zo stom is dat het dit bedenksel voor waar slikt?
Beide groepen vluchtelingen zijn het slachtoffer van politieke misdrijven, die op de hele wereld bedreven worden door en namens het internationale kapitalisme, dat vanuit Washington wordt bestuurd. Ook het Nederlandse régime handhaaft (net als alle politici van de Europese Unie) dan ook trouw die fictie. Met een beetje meer échte 'normen en waarden' zou de Balkenbende Nederland kunnen omvormen tot het gidsland, waarvoor zovelen dit land nog steeds houden - maar dat mag natuurlijk niet van zijn baas in Washington...
zondag 16 augustus 2009
Waar blijft nu de internationale verontwaardiging?
Toen enkele jaren geleden de Venezolaanse regering de zendvergunning van Radio Caracas Televisión (RCTV) niet wilde verlengen, omdat deze zender in 2002 de (door de CIA georganiseerde en gelukkig mislukte) staatsgreep tegen Hugo Chávez actief gesteund had (zie BBC News van 29 december 2006 en Global Research van 28 mei 2007), stond de hele wereld verontwaardigd op zijn achterste benen. Zelfs het Europese Parlement gaf daarover op 23 mei 2007 een resolutie af. De zender is overigens in 2007 op de kabel teruggekomen en bereikte toen al ongeveer 30% van de Venezolaanse huishoudens (zie BBC News van 17 juli 2007). Iedereen lijkt overigens vergeten te zijn dat dezelfde zender vóór Hugo Chávez al vijf keer uit de lucht gehaald was...
Onlangs heeft het militaire régime in Honduras besloten de nationale radiozender Radio Globo te sluiten. Dit ongetwijfeld omdat deze zender objectief informeert over de politieke situatie in het land en dat impliceert steun aan de wettige regering van president Manuel Zalaya Rosales. (zie La República van 5 augustus).
Zou de selectieve verontwaardiging er misschien mee te maken hebben dat de politiek van Hugo Chávez bedreigend is voor het internationale kapitalisme, en daardoor voor het régime van de Verenigde Staten, terwijl de Verenigde Staten (ondanks de slijmverontwaardiging van Barack Obama - Reuters meldde op 29 juni 2009 dat Obama verklaard had dat de staatsgreep tegen Zelaya illegaal was) op alle mogelijke manieren belang hebben bij de afzetting van president Zalaya?
Onlangs heeft het militaire régime in Honduras besloten de nationale radiozender Radio Globo te sluiten. Dit ongetwijfeld omdat deze zender objectief informeert over de politieke situatie in het land en dat impliceert steun aan de wettige regering van president Manuel Zalaya Rosales. (zie La República van 5 augustus).
Zou de selectieve verontwaardiging er misschien mee te maken hebben dat de politiek van Hugo Chávez bedreigend is voor het internationale kapitalisme, en daardoor voor het régime van de Verenigde Staten, terwijl de Verenigde Staten (ondanks de slijmverontwaardiging van Barack Obama - Reuters meldde op 29 juni 2009 dat Obama verklaard had dat de staatsgreep tegen Zelaya illegaal was) op alle mogelijke manieren belang hebben bij de afzetting van president Zalaya?
vrijdag 14 augustus 2009
Dat krijg je als je robots van de dood kweekt...
Tijdens een militaire oefening van een vloot van de NAVO, die zich bij Vigo bevond, heeft een groep (van tenminste acht) mariniers zich vol gas in rubberboten naar een strand begeven, dat uitsluitend bestemd was voor zwemmers en ook duidelijk met boeien was afgebakend. Het personeel van de havendienst van Vigo was niet op de hoogte van de manoeuvres in de zeearm. De vloot bestond uit schepen met de Deense, Estlandse, Britse, Belgische, Noorse en Nederlandse vlag.
Enkele agenten van de Guardia Civil onderschepten uiteindelijk de mariniers, die daarna werden geregistreerd door de plaatselijke politie. Sommigen waren geïrriteerd omdat hun vrije dag verpest was. Volgens ooggetuigen waren de mariniers dronken. (La Voz de Galicia van gisteren)
Gedurende verscheidene uren bleven ze de strandbezoekers in gevaar brengen, totdat ze uiteindelijk onderschept werden. Het is niet bekend of de Guardia Civil hen op alcohol heeft onderzocht. Bijna de helft (7) van de (16) branieschoppers had de Nederlandse nationaliteit. (El Faro de Vigo van gisteren)
De houding van deze mariniers is logisch en welhaast onvermijdelijk. Ze worden opgeleid om te doden en toen ze dan ook een aantal onbekende (en dus verdachte) personen zagen, konden ze niets anders doen dan wat ze geleerd hadden: hen met volle snelheid aanvallen. Het is nog een geluk dat ze kennelijk niet beschikten over vuurwapens, want anders zouden ze beslist gehandeld hebben als in Afghanistan, waar het ook normaal lijkt te zijn om de burgerbevolking uit te moorden.
Ondanks de ernst van de feiten, stelde de burgemeester van Vigo zich ermee tevreden te suggereren dat er geen wettelijke consequenties aan zouden worden verbonden, op voorwaarde dat de boeven hun verontschuldigingen zouden aanbieden... (La Voz de Galicia van gisteren) Het is misschien wel belangrijk om nog te vermelden dat deze burgemeester lid is van de PSOE, de partij van de huidige minister-president, die onlangs Spaanse soldaten naar Afghanistan stuurde voor de nepverkiezingen, terwijl hij enkele jaren geleden de verkiezingen won met de belofte dat hij de Spaanse soldaten uit Irak zou terughalen.
De houding van deze burgemeester kan ik volstrekt niet begrijpen. Deze onverantwoordelijken zouden om te beginnen opgesloten moeten worden totdat ze nuchter waren. Daarna zouden ze vervolgd moeten worden op grond van alle mogelijkheden die de wet biedt (zoals de Ley de Puertos del Estado y de la Marina Mercante) [Wet inzake Havens van de Staat en de Koopvaardij]), vervolgens zou het Spaanse régime verantwoordelijk moeten worden gesteld (omdat dit uiteindelijk deze oorlogsspelletjes toestaat) en daarna de opperdirecteur van de NAVO, de president van de Verenigde Staten. Daarnaast zou Spanje uit dit vreemdelingenlegioen van de VS moeten stappen, want wat voor zin heeft het om deel uit te maken van een organisatie die van de dood een spelletje maakt?
Enkele agenten van de Guardia Civil onderschepten uiteindelijk de mariniers, die daarna werden geregistreerd door de plaatselijke politie. Sommigen waren geïrriteerd omdat hun vrije dag verpest was. Volgens ooggetuigen waren de mariniers dronken. (La Voz de Galicia van gisteren)
Gedurende verscheidene uren bleven ze de strandbezoekers in gevaar brengen, totdat ze uiteindelijk onderschept werden. Het is niet bekend of de Guardia Civil hen op alcohol heeft onderzocht. Bijna de helft (7) van de (16) branieschoppers had de Nederlandse nationaliteit. (El Faro de Vigo van gisteren)
De houding van deze mariniers is logisch en welhaast onvermijdelijk. Ze worden opgeleid om te doden en toen ze dan ook een aantal onbekende (en dus verdachte) personen zagen, konden ze niets anders doen dan wat ze geleerd hadden: hen met volle snelheid aanvallen. Het is nog een geluk dat ze kennelijk niet beschikten over vuurwapens, want anders zouden ze beslist gehandeld hebben als in Afghanistan, waar het ook normaal lijkt te zijn om de burgerbevolking uit te moorden.
Ondanks de ernst van de feiten, stelde de burgemeester van Vigo zich ermee tevreden te suggereren dat er geen wettelijke consequenties aan zouden worden verbonden, op voorwaarde dat de boeven hun verontschuldigingen zouden aanbieden... (La Voz de Galicia van gisteren) Het is misschien wel belangrijk om nog te vermelden dat deze burgemeester lid is van de PSOE, de partij van de huidige minister-president, die onlangs Spaanse soldaten naar Afghanistan stuurde voor de nepverkiezingen, terwijl hij enkele jaren geleden de verkiezingen won met de belofte dat hij de Spaanse soldaten uit Irak zou terughalen.
De houding van deze burgemeester kan ik volstrekt niet begrijpen. Deze onverantwoordelijken zouden om te beginnen opgesloten moeten worden totdat ze nuchter waren. Daarna zouden ze vervolgd moeten worden op grond van alle mogelijkheden die de wet biedt (zoals de Ley de Puertos del Estado y de la Marina Mercante) [Wet inzake Havens van de Staat en de Koopvaardij]), vervolgens zou het Spaanse régime verantwoordelijk moeten worden gesteld (omdat dit uiteindelijk deze oorlogsspelletjes toestaat) en daarna de opperdirecteur van de NAVO, de president van de Verenigde Staten. Daarnaast zou Spanje uit dit vreemdelingenlegioen van de VS moeten stappen, want wat voor zin heeft het om deel uit te maken van een organisatie die van de dood een spelletje maakt?
Alle dieren zijn gelijk, maar sommige dieren zijn gelijker... zoals George Orwell al zei
Máxima en Willem A. vinden dat de door een persfotograaf gemaakte foto's van hun kinderen "een onaanvaardbare druk op[leveren] voor onze kinderen. Wij willen dat ze kunnen participeren in het leven van alledag.'' (Brabants Dagblad vandaag) *)
En zóiets durven deze mensen met hun super-de-luxe uitkeringen te zeggen, terwijl het Nederlandse volk, naast alle ellende van hun verslechterende levensstandaard (waardoor steeds meer mensen niet meer kunnen 'participeren in het leven van alledag'), niet alleen gefotografeerd wordt, maar op alle mogelijke manieren gecontroleerd en gevolgd wordt. En dat is beslist niet voor het bestrijden van terrorisme, zoals we maar steeds te horen krijgen, maar om ervoor te zorgen dat wij ons steeds meer aanpassen aan de behoeften van het kapitalisme, dat tenslotte uitsluitend behoefte heeft aan goedkope slaven, die vooral bang zijn om door kritiek op te vallen.
De enige doden in Nederland door terrorisme (als we de honderden mensen die elk jaar opgeofferd worden aan het automobilisme niet meetellen) zijn drie bij de treinkaping in Wijster in december 1975 door Molukse treinkapers doodgeschoten inzittenden van de trein, en de in opdracht van minister Dries van Agt bij de treinkaping in De Punt in mei 1977 gedoden (2 passagiers en 6 Molukse kapers).
En eigenlijk zijn die treinkapingen dan ook nog terug te voeren op de vage beloften van het Nederlandse régime in 1951, nadat Indonesië zich van het Nederlandse kolonialisme had bevrijd. Toen werden de Molukse élite-troepen (met hun gezinnen) van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) naar Nederland overgebracht. Het Nederlandse régime (onder Willem Drees) had daarbij aangegeven dat ze slechts tijdelijk in Nederland zouden blijven, waarna voor hen een onafhankelijke Molukse republiek gecreëerd zou worden - die nooit gerealiseerd is.
*) Zie in dit verband mijn artikel Populair zijn okee, maar privacy inleveren o-nee... van 6 augustus.
En zóiets durven deze mensen met hun super-de-luxe uitkeringen te zeggen, terwijl het Nederlandse volk, naast alle ellende van hun verslechterende levensstandaard (waardoor steeds meer mensen niet meer kunnen 'participeren in het leven van alledag'), niet alleen gefotografeerd wordt, maar op alle mogelijke manieren gecontroleerd en gevolgd wordt. En dat is beslist niet voor het bestrijden van terrorisme, zoals we maar steeds te horen krijgen, maar om ervoor te zorgen dat wij ons steeds meer aanpassen aan de behoeften van het kapitalisme, dat tenslotte uitsluitend behoefte heeft aan goedkope slaven, die vooral bang zijn om door kritiek op te vallen.
De enige doden in Nederland door terrorisme (als we de honderden mensen die elk jaar opgeofferd worden aan het automobilisme niet meetellen) zijn drie bij de treinkaping in Wijster in december 1975 door Molukse treinkapers doodgeschoten inzittenden van de trein, en de in opdracht van minister Dries van Agt bij de treinkaping in De Punt in mei 1977 gedoden (2 passagiers en 6 Molukse kapers).
En eigenlijk zijn die treinkapingen dan ook nog terug te voeren op de vage beloften van het Nederlandse régime in 1951, nadat Indonesië zich van het Nederlandse kolonialisme had bevrijd. Toen werden de Molukse élite-troepen (met hun gezinnen) van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) naar Nederland overgebracht. Het Nederlandse régime (onder Willem Drees) had daarbij aangegeven dat ze slechts tijdelijk in Nederland zouden blijven, waarna voor hen een onafhankelijke Molukse republiek gecreëerd zou worden - die nooit gerealiseerd is.
*) Zie in dit verband mijn artikel Populair zijn okee, maar privacy inleveren o-nee... van 6 augustus.
Abonneren op:
Posts (Atom)