In mijn jonge jaren kregen katholieken die trouwden een handleiding mee, «De praktijk van de voorlichting», van Mgr. Ant. M. Jansen.
Naast een heleboel geneuzel en gebazel over (erf)zonden, de Genade gods en de heiligheid van de sacramenten van het huwelijk en het priesterschap, staan er wonderlijk genoeg ook enkele zinnige dingen in, zoals op bladzijde 55 van de "Vierde geheel omgewerkte editie" (zou bedoeld zijn: 'Vierde, geheel omgewerkte, editie"?):
De psychologie leert ons, dat de eerste indruk van het kind, het langste blijft doorwerken, zowel bewust als onbewust. Is de eerste indruk van het kind over het sexuele verheven geweest en komt het later in contact met vuilsprekers, dan zal toch telkens weer de eerste indruk boven komen. Andersom is dit nog sterker waar. Als de eerste indruk van het kind naargeestig is geweest, dan kan men naderhand meerdere malen over hetzelfde onderwerp spreken, maar toch zal telkens weer de eerste indruk doorbreken, en de innerlijke sfeer verontrusten.
Hoe dikwijls komt het niet voor, dat bijvoorbeeld een vrouw haar hele leven lang gruwt voor de lichamelijke beleving van het huwelijk, omdat op 10- of 12-jarige leeftijd er een man is geweest, die op een of andere wijze haar sexueel heeft benaderd?
En, op bladzijde 58:
Wij christenen hebben de apostolische taak, het zout der aarde te zijn en de naar bederf afzakkende wereld voor ondergang te behoeden.
Hoe is het dan in kotsnaam mogelijk dat met name iemand, die tenminste twaalf jaar lang geïndoctrineerd is in het priesterschap en dan uiteindelijk tot priester gewijd is, niet eens weet wat zijn werkgever, de RK kerk, als erg belangrijk aanmerkt? En dat, terwijl het priesterschap, volgens hetzelfde boekje, altijd intact zal blijven (bladzijde 16):
Zijne Heiligheid de Paus [dit was Pius XI] wijdt hieraan in zijn encycliek [Casti Connubii] een zeer waardevolle uiteenzetting. In formulering en uitleg vergelijkt Zijne Heiligheid Priesterschap en Huwelijk met elkaar. Als men aan iemand zou vragen: Waardoor is een Priester, die 20 jaar geleden gewijd werd, vandaag nog in staat, de Heilige Mis op te dragen, de absolutie te geven, enz.?, dan zullen allen, tot de eenvoudigste gelovigen toe, antwoorden:
"Door de kracht van het Sacrament van het Priesterschap".
Als deze priesters dus blijvend in staat zijn om dankzij hun goddelijke inspiratie hun werk goed te doen, hoe is het dan in kotsnaam mogelijk, dat een aantal van hen desondanks niet in staat is geweest zich te houden aan wat ieder gezond mens ('tot de eenvoudigste nietgelovige toe'!) weet, op zijn klompen aanvoelt: dat het verkeerd is om kinderen te misbruiken (al dan niet tot eigen misselijke bevrediging), dat het altijd verkeerd is iemand te misbruiken vanuit een positie van 'superioriteit'; terwijl daarvan juist bij deze priesters op verschillende niveaux sprake was:
- ze werden gerekend onder de notabelen, zeker in kleine gemeenschappen;
- ze lieten voortdurend weten dat ze god vertegenwoordigden (die bestond weliswaar niet, maar ze lieten het wel uit hun hoofd dat te vertellen);
- de kinderen waren maar al te vaak van priesters, broeders, fraters en nonnen afhankelijk voor hun onderwijs, waardoor ze bij verzet tegen het misbruik misschien wel slechte punten zouden kunnen krijgen;
- ouders geloofden soms hun kinderen niet, als die al eens vertelden wat ze ondergaan hadden, omdat ze zich niet konden voorstellen dat een geestelijke zoiets kon doen.
Dat de gevolgen voor de kinderen niet overdreven werden in dit boekje, blijkt wel uit de verhalen die sommige slachtoffers de laatste tijd publiceren. En die gevolgen beperkten zich in veel gevallen niet alleen tot een verontruste "innerlijke sfeer".
Het volgende, veelzeggende, citaat komt uit een artikel in NRC/Handelsblad van 13 maart dit jaar:
Kinderen zaten in de val. Aan de ene kant repressie, aan de andere kant ongeloof thuis. Weglopen had geen zin, merkte oud-leerling Frank. Hij werd mishandeld, liep dertien keer weg. „Na de laatste keer bracht mijn vader mij terug met de boodschap dat ik, als ik nog één keer zou weglopen, nooit meer naar huis mocht.”
Wie, ondanks deze massale stortvloed aan gevallen van kindermisbruik (en niet alleen in Nederland, maar ook in talloze andere landen waar de katholieke kerk actief is) nog steeds niet beseft dat deze secte niet meer is dan een misdaadbende, die al minstens 1000 jaar bezig is de mensheid uit te buiten, uit te moorden en te misbruiken (of dat toe te laten), moet wel 'ziende blind en horende doof' zijn, zoals het heilige sprookjesboek van de christenen zegt (Mattheüs 13:13). Die zijn niet meer te helpen, maar het wordt hoe dan ook tijd dat er wél iets gedaan wordt aan de oplichtersbende, die ons al 2.000 jaar het eeuwige geluk belooft, maar intussen alleen verderf zaait...
door Ramón Pique (*), op 21.04.2010 gepubliceerd in L'Accent
In verband met het bericht over het misdrijf van ambtsmisbruik, waarvan rechter Garzón wordt beschuldigd (met betrekking tot de franquistische onderdrukking - niet ten aanzien van zijn andere beschuldingen inzake de zaak Gürtel en Botín) en in verband met de steunbeweging die hem nu probeert voor te stellen als verdediger van de mensenrechten zijn verscheidene opmerkingen te maken.
Kort vóór het begin van de Olympische Spelen in Barcelona in 1992, gaf Garzón toestemming voor geïsoleerde opsluiting door de Guardia Civil van een veertigtal voorstanders van Catalaanse onafhankelijkheid. Tijdens de duur van hun opsluiting werden ze gefolterd en velen van ons hadden duidelijk zichtbare littekens die bewezen hoe we behandeld waren. We hebben allemaal voor rechter Garzón een verklaring afgelegd, zonder dat hij iets deed om de oorsprong van onze verwondingen te weten te komen. Velen van ons maakten expliciet melding van de manier waarop we behandeld waren, zonder dat de rechter een spier in zijn gezicht vertrok.
Rechter Garzón maakte voor zijn rechtszaak gebruik van de door foltering verkregen verklaringen. Alle beschuldigingen van foltering zijn, zonder uitzondering, gearchiveerd. Noch hij, als rechter van het Spaanse Hooggerechtshof, noch enige andere rechterlijke instantie, heeft onderzoek ingesteld.
Er moesten twaalf jaar verlopen voordat het Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg Spanje veroordeelde voor schending van artikel 2 van het Verdrag tegen Marteling, omdat de klachten, ondanks het bestaande bewijs, niet onderzocht waren. Deze beschuldiging is een letterlijke beschulding van ambtsmisbruik (niet doen wat de wet voorschrijft), en een van de hoofdverantwoordelijken van dit ambtsmisbruik was juist rechter Garzón. De rechter en het Spaanse politieke en juridische apparaat hebben echter de uitspraak naast zich neergelegd en op geen enkele manier hun verantwoordelijkheid op zich genomen.
Rechter Garzón was juridisch gezien verantwoordelijk voor de opsluiting en foltering door de Guardia Civil van deze Catalaanse voorstanders van onafhankelijkheid. De rechter die verantwoordelijk was voor onze opsluiting is vandaag zelf slachtoffer van zijn eigen medicijn. Degene die nu Garzón moet berechten maakt deel uit van hetzelfde juridisch-politieke web, en als Garzón dit overleeft zal hij net als voordien door blijven gaan met de toepassing van de wetten. Waarschijnlijk zullen de geïsoleerde opsluiting en de foltering deel blijven uitmaken van zijn Tien Geboren en van zijn manier om zaken af te handelen.
De foltering en de straffeloosheid vormen een constant gegeven zonder oplossing, dat sedert de dood van de dictator is blijven bestaan. De sectoren die afspraken maakten over de zogenaamde "overgang" hebben een belangrijk deel van de structuur van de franquistische staat ongeschonden gelaten. Het duidelijkste voorbeeld is het Hooggerechtshof [Audiencia Nacional], de rechtstreekse erfgenaam van de Tribunaal voor de Openbare Orde [Tribunal del Orden Público], dat een bijzonder repressieve rol heeft uitgeoefend tegen het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven van de jaren 1980 en 1990 en dat nog steeds de formule bepaald waarop de staat bepaalde politieke conflicten oplost.
De straffeloosheid waaronder wij leven heeft derhalve zijn wortels in het franquisme en een deel van de motieven op grond waarvan we werden aangehouden heeft ook te maken met die periode en met de manier waarop die is afgesloten.
Dertig jaar na de dood van de dictator blijft de foltering een gesel van de Spaanse staat en ondanks de rapporten en de internationale veroordelingen blijft het juridisch-politieke apparaat van de Spaanse staat dat ontkennen. Volgens gegevens van de Coördinator ter Voorkoming van Marteling in Spanje overtreft het aantal aangiften vanaf het begin van de 21e eeuw al meer dan zesduizend.
Als slachtoffers van foltering zijn we het niet eens met het gegeven dat deze rechter op het beklaagdenbankje is gezet naar aanleiding van zijn initiatief tegen de straffeloosheid en ten gunste van de slachtoffers van de fascistische staatsgreep, waarop veel verenigingen en anonieme personen al jaren aandringen.
Als slachtoffers van foltering zouden wij graag in het beklaagdenbankje willen zien de agenten die ons gemarteld hebben evenals degenen die daarvoor politiek en juridisch verantwoordelijk waren. Als slachtoffers van foltering zouden wij willen zien dat rechter Garzón in het beklaagdenbankje verantwoording aflegt voor zijn passieve houding met betrekking tot de honderden slachtoffers van foltering die vóór hem gestaan hebben.
(*) De auteur was het slachtoffer van represailles in het kader van de Operatie Garzón en hij is lid van de Vereniging "Memòria Contra la Tortura" ['Herinnering tegen de Foltering'] - Uit het Catalaans vertaald door Dwarslezer.
En bovendien een grap die getuigt van een érg slechte smaak. We zeggen en we lezen het op Internet, maar niet in de officiële media, die zich perfect voelen onder haar bescherming.
door Jaime Richart / gepubliceerd in Kaos en la Red op 11.05.2010
Maar wanneer een sociopolitieke situatie blijft bestaan en bovendien versterkt wordt door degenen die haar controleren, hoeven we niet kieskeurig te zijn om in herhalingen te vallen, net zomin als zowel de democratische schijn steeds opnieuw benadrukt wordt en degenen rustig op hun plaats blijven zitten die deze schijn om oneindig veel redenen blijven verdedigen.
Die democratie is niet meer dan een truukje. Een truukje voor de openbare macht om te doen alsof ze onderling gescheiden functioneren, terwijl ze in werkelijkheid het volstrekt met elkaar eens zijn over het essentiële. En het essentiële is dat ze de maatschappij en het volk onder controle kunnen houden, waarbij de bestaande afgronden tussen enerzijds de door afstamming, geluk en overgeërfde privileges bevoorrechte klassen en anderzijds de sociaal-economisch achtergestelde, onterfde en in vele manieren ellendig levende groepen gehandhaafd moeten worden.
In Spanje bestaat een democratie, zoals gewenst door hen die de touwtjes in handen hebben, dat wil zeggen, degenen die al lang geleden de macht grepen om de belangrijkste zeken in het land niet kwijt te raken: rijkdom, privileges en de macht om te beslissen, een stelletje enkele slimmeriken, in het algemeen harteloze lui, ook al lijken ze tot de respectabele leden van de samenleving te horen, of het nu gaat om politici of rechters, geestelijken, notarissen, artsen of ondernemers... slechts weinigen spannen zich niet uitsluitend in voor hun groeps-, partij of economische belangen. Een franquistische plutocratie kan geen democratie in strikte zin zijn. De waarborgen bijvoorbeeld, waarop voortdurend een beroep gedaan wordt op het gebied van justitie, zijn niets anders dan truukjes, die geïnterpreteerd kunnen worden naargelang de wensen van een bepaalde ideologische fractie, die zeer dicht staat bij het materialistische katholicisme en het conservatisme van het oudste franquisme.
Wat voor logica is er voor degenen die zich opstellen in de zin die het volk heeft over zaken die het obscurantisme uitsluit; kan er zitten in de beschuldiging van ambtmisbruik van een rechter (het vellen van een vonnis, waarvan hij weet dat het onrechtvaardig is), die probeerde te voldoen aan twee wetten: de "Wet van het Historisch Geheugen" en de Strafwet tegen corruptie (omkoping) en tegen het wanpraktijken van de zaak Gürtel? Het volk, de entiteit die volgens het procedurele en juridische koeterwaals regeert, kan nauwelijks iets begrijpen van de verdraaide argumenten waarmee iemand die miljarden steelt vrijgesproken wordt, terwijl een kruimeldief tot de galeien veroordeeld wordt. Het volk kan niet begrijpen dat witteboordencriminelen (politici, aristocraten, bankiers, enz.) gemakkelijk worden vrijgesproken of snel in vrijheid gesteld worden, zodat ze weer kunnen genieten van hun in belastingparadijzen veiliggestelde buit, terwijl arme of behoeftige burgers hun leven in de gevangenis moeten doorbrengen, juist vanwege hun armoede.
Ik heb vele jaren in de advocatuur gewerkt, totdat ik deze dingen niet meer kon verdragen en ik weet, helaas, waar ik het over heb. Nu proberen sommigen, die tot de rechterlijke macht behoren en daar aan de touwtjes trekken, de rechter uit te schakelen, die een onderzoek was begonnen naar naar de onder het franquisme begane misdrijven van vóór en na de [Spaanse] burgeroorlog. Een rechter die grote onrechtvaardigheden heeft veroorzaakt ten opzichte van de weerbarstige Basken, maar die door zijn toepassing van de "Wet van het Historisch Geheugen" in onze ogen zijn verleden een beetje aan het goedmaken was.
Ze drijven ons tot wanhoop met deze groteske democratie. En dat ze ons tot wanhoop drijven komt doordat het cynisme in de politiek, de dubbele normen van rechters en politieke charlatans (voornamelijk van neoliberaal rechts) ons geen solide criteria biedt, geen zelfs maar minimaal samenhangende houding. En het gebrek aan samenhang, evenals het bedrog van hun politici en hun rechters, zijn de twee belangrijkste factoren die tot de algemene malaise in een samenhang leiden. Meer nog dan de economische crisis.
Ambtsmisbruik is het ernstigste misdrijf waarvan een rechter kan worden beschuldigd. Nu wordt dus de rechter, die een onderzoek begon conform de Wet, vernederd en in het beklaagdenbankje gezet omdat hij deed wat hij moest doen. Er zijn misschien veel mensen, aanhangers van het systeem, die blij zijn om deze vernedering. Deze vernedering is echter een vernedering van het volk dat niet aan de kant staat van de overmacht, van de bevoorrechten, van de kanunniken, van de privileges, van de cynici en van de rijken en van de rechters, die zich in dit geval wel schuldig maken aan ambtsmisbruik en die in feite toegewijd zijn aan het beschermen van degenen die al de macht bezitten of die met de vlag van het franquisme, het kruisbeeld of het geld zwaaien.
Er wordt gezegd dat er in de politieke samenleving regels bestaan: democratische regels, die in de Grondwet staan en dat alles daaromheen moet draaien. In dit land blijkt echter dat er twee partijen aan de sociale speeltafel zitten. Aan de ene kant zijn dat de machtigen, de bevoorrechten, de rijken en de tot de tanden bewapenden, die hun pistolen op tafel leggen als lijfwacht van de anderen. En dan zijn er aan de andere kant de gewone mensen, naakt, zonder voorrechten, met veel lasten, overweldigd door het complex van de verliezer en door de institutionele minachting. En daarboven, de partij van de sterken, van de eeuwige valsspelers in de wetgevende, de uitvoerende en de rechterlijke macht, die met gemerkte kaarten met het volk spelen. Ze hebben veel azen in hun mouwen, die ze trekken als dat nodig is om het volk uit te schakelen. Justitie is net zo gemakkelijk blij met een vormfoutje van een rechter bij het afluisteren van de telefoon, als dat de rechter die de machtiging gegeven heeft wordt erbij wordt gelapt. Een afgeluisterd gesprek is net zo gauw van cruciaal belang zijn om een onbeduidend iemand op te sluiten, als een excuus om een ellendige politieke misdadiger vrij te spreken.
Ik wil hieraan niet meer woorden wijden. Ik kan alleen maar zeggen: vervloekte democratie, vervloekte grondwet, vervloekte justitie, vervloekte monarchie, vervloekte wetgevende macht in Spanje... vervloekte Imperium dat de landen inpakt die op hun grondgebied de onverdraaglijke kwalen van het yankee neoliberalisme overnemen: een neoliberalisme dat in Spanje gedijt in de schaduw van een franquistische monarchie zonder Franco, vol grote bekken, blaaskaken, leugenaars en dieven, in een land waar nog steeds martelingen plaatsvinden.
De koning is opgenomen in een VIP-kliniek van de Clínic i Barcelona, die al verscheidene keren bij de arbeidsinspectie is aangeklaagd
"Wie geld heeft, hoeft niet te wachten. Zo werkt het hier." Zo duidelijk wordt het uitgedrukt door een werknemer van het Hospital Clínic in Barcelona, waar koning Juan Carlos gisteren werd geopereerd voor een knobbeltje in zijn long. De persconferentie van artsen van het ziekenhuis na de operatie lichtte niet toe waarom de vorst dit openbare ziekenhuis had gekozen. Maar, zoals El Conficencial heeft kunnen bevestigen, werd Juan Carlos niet officiëel in dit centrum opgenomen, maar in Barnaclínic, een soort privé-praktijk binnen het ziekenhuis, waar al verscheidene illustere patiënten geholpen zijn, zoals Esther Koplowitz of Tita Cervera. Het vervelende is dat Barnaclinic al bij verscheidene gelegenheden is aangeklaard bij de arbeidsinspectie. Ook de dag, waarop de koning werd opgenomen had de vakbond CGT weer een nieuwe klacht klaarliggen.
De aangehaalde bron voegt eraan toe dat "iemand die via het Ziekenfonds komt, maanden moet wachten tot hij onderzocht wordt. En dan hebben we het nog niet over als hij geopereerd moet worden. Door het systeem echter dat sommige artsen opgezet hebben, krijgen VIP's altijd een kamer en hulp, ook al ligt de rest van het ziekenhuis op zijn achterste." Het gaat, kortom, over de privatisering van een gedeelte van het ziekenhuis. "Het bedrijf Barnaclinic heeft de opdracht om hulpactiviteiten te ontwikkelen voor de patiënten die niet onder de dekking vallen van het openbare gezondheidsstelsel", zegt het Hospital Clínic op zijn eigen website. Daar zit echter een "duistere kant", volgens een lid van de ondernemingsraad. "Er worden privé-diensten verleend, maar het personeel, de hulp en de apparatuur zijn die van het Hospital Clínic, die dus betaald worden door het Ziekenfonds. Dit hebben we al herhaaldelijk aan de kaak gesteld. Publieke middelen mogen niet gebruikt worden voor een particuliere instelling."
Een van de voordelen van opname via Barnaclinic is dat de patiënt wachtrijen vermijdt. "Voor een MRI-scan moet een gewone burger enkele maanden wachten, voor een CT-scan drie maanden. En evenveel voor een vruchtbaarheidsbehandeling. Voor een operatie als die van de koning hoef je niet te verwachten binnen zes maanden geholpen te worden. De patiënten van Barnaclinic hebben echter absolute voorrang. Als je naar Barnaclinic gaat, omzeil je de wachtlijsten en kan elk willekeurig onderzoek binnen enkele dagen worden uitgevoerd. En dat allemaal met hetzelfde personeel van het publieke ziekenhuis."
Een verdieping voor de VIPs
Barnaclinic beschikt in principe over de zevende verdieping, die bereikt kan worden via een speciale trap. Het zijn éénpersoonskamers die, in theorie, los moeten staan van het Hospital Clínic, maar die gebruik maken van dezelfde diensten. Vandaar dat bijvoorbeeld de CGT, een van de in het centrum best vertegenwoordigde vakbonden, al verscheidene klachten heeft ingediend tegen de manier waarop gewerkt wordt.
Een lid van de ondernemingsraad is duidelijk in zijn analyse: "Nog afgezien van het feit dat er voor een privé-kliniek gebruik wordt gemaakt van openbare diensten, kan de stichting ervan misschien wel legaal zijn, maar is die in ieder geval immoreel, om het zacht uit te drukken. We hebben het over de gezondheid van de mensen en het is aangetoond dat wie geld heeft op voorrang krijgt vóór anderen." Onze krant heeft, zonder succes, geprobeerd om een officiëel standpunt van het Hospital Clínic te krijgen, maar op de website van de instelling wordt in dit verband gezegd: "Met betrekking tot de ethische aspecten concludeert een rapport van Victoria Camps, Guillem López Casanovas en Ángel Puyol over Particuliere diensten in openbare gezondheidsorganisaties dat initiatieven zoals dat van Barnaclinic gunstig zijn voor de burgers in het algemeen, op voorwaarde dat het gelijkheidsbeginsel wordt gewaarborgd. Wél moet een zeer zorgvuldige controle worden uitgeoefend en zijn maatregelen nodig om het mogelijk te maken de particuliere diensten periodiek te evalueren."
Barnaclinic is een bedrijf dat wordt geleid door Raimón Belenes Juárez, CEO van het Hospital Clínic. Van de raad van bestuur maken ook deel uit Anna Maria Miró Sabate, directeur-generaal van de SEM [Dienst Medische Noodgevallen], Joan Grau (die gedurende 20 jaar manager was van het ziekenhuis), de Fundació Privada Clínic per a la Recerca Biomèdica [Privé-Stichting Clínic voor Biomedisch Onderzoek] en de Funcació Privada [Privé-Stichting] Transplant Services Foundation. Onder de gevolmachtigden vinden we Ana Cabrer, Paul Darna, Josep Maria Piqué en Jordi Nonell, die aan het ziekenhuis zelf verbonden zijn. Volgens sommige bronnen was Joan Grau, een gerenommeerd beheerder van gezondheidsinfrastructuren, de ideoloog van de werkwijze van Barnaclinic.
De evolutie van de koning is helemaal bevredigend. Een door de artsen Laureano Molins en Avelino Barros ondertekend en gisteren om 20:00 uur afgegeven medisch rapport, vermeldt dat Juan Carlos om 13:30 naar een kamer werd overgebracht. 's Middags was zijn algemene en zijn cardiorespiratoire evolutie gunstig. Verwacht wordt dat hij over ongeveer vier dagen ontslagen zal worden.
Artikel overgenomen uit El Confidencial van 9 mei 2010 - vertaald door Dwarzlezer
Op de 7e van deze maand gaf ik (in mijn artikel Eerst Griekenland, dan Portugal, Spanje en... de rest van de EU...) al aan dat de economische problemen van Griekenland (en de 'oplossing' daarvan) nog maar een eerste stap zijn in de volgende fase van de kolonisatie van Europa door de schurkenstaat bij uitstek (met de grootste concentratie van misdaad en gewelddadigheid ter wereld), de Verenigde Staten.
Volgens John Lipsky, de 'nummer twee' van het IMF (het Internationaal Monetair Fonds) zijn de in Spanje en Portugal geplande bezuinigingsmaatregel niet voldoende. Sterker nog "niet alleen Portugal en Spanje. In de komende jaren zal een aanhoudende fiscale aanpassing noodzakelijk zijn praktisch alle vooraanstaande economieën". Hij liet bovendien weten dat nog deze week Spanje en Portugal aanvullende maatregelen bekend zullen maken...
Bovendien gaf hij nog aan dat eveneens "een aanvullende beleidsaanpassing in de veel landen van de Eurozone" noodzakelijk zal zijn. (El Economista van eergisteren). Ongetwijfeld zal geprobeerd worden de 'voorgestelde' aanpassingen 'dwingend op te leggen' conform de instructies van het IMF, dus van het régime van Washington.
Volgens de christenfundamentalistische «Bond tegen het Vloeken», althans. Het slaat natuurlijk allemaal nergens op, want vloeken is, volgens de Dikke Van Dale, in de door deze zwartkousen bedoelde context "godslasterende woorden spreken", terwijl het vanzelfsprekend onmogelijk is een onbestaand wezen te belasteren. Ik kan echter iedereen verzekeren: het gebruik van de bedoelde krachttermen lucht om de godverdomze wel degelijk op! Ikzelf doe het ook iedere keer als ik weer eens posters van die volksmisleiders zie.
De alleluya-bende heeft trouwens tegenwoordig weer een nieuwe lading geld verspild met een nieuwe campagne, waarvoor ze een afbeelding van twee knobbelzwanen gebruikt hebben, die -dat suggereren die bijgelovigen althans- aan het praten zijn.
Ik ben het er wel mee eens dat het geen kwaad kan om te praten - dat is heel wat beter dan oorlog voeren, zoals de o-zo gelovige Verenigdestaatse moordbendes doen, met de steun van het christenfundamentalistische Nederlandse régime van Balkenbende, maar de conclusie dat vloeken onnodig is, slaat uiteraard nergens op. Ik heb hierboven al uiteengezet dat vloeken niet alleen onnodig is, maar zelfs onmogelijk. En als we het dan toch over onnodig hebben, dan wil ik dat woord heel graag toepassen op alle christelijke en andere secten, die mensen met hun bijgelovige verzinsels indoctrineren en misbruiken voor hun eigen doelen (denk bijvoorbeeld maar aan de door de RK Kerk bij elkaar geroofde rijkdommen). En al die secten zijn niet alleen onnodig, maar zelfs volstrekt overbodig!
Het volgende artikel, van de geschiedkundige Alizia Stürtze, verschijnt vandaag in Gara:
De meedogenloze en hebzuchtige kapitalische Jehova heeft Griekenland gestraft omdat het zijn huiswerk niet op tijd gemaakt heeft. Italië en, in het bijzonder, Portugal hinken daar achteraan met hun opdrachten en zijn ook blootgesteld aan de 'goddelijke toorn'. Volgens de Spaanse vice-presidente Fernández de la Vega is de staat Spanje bezig met het borduren van zijn huiswerk en zal het een prachtig werkstuk worden... het probleem is dat het te laat komt en dat de financiële pestkoppen hem al aan het treiteren zijn. Duitsland, als eerste van de klas, heeft zogenaamd al lang geleden zijn taken ingeleverd. Groot-Brittannië en Frankrijk hebben nog een paar oefeningen niet af, maar aangezien zij geen PIGS-landen (tweederangs) zijn, maar RESP-landen (dat wil zeggen van eerste categorie, 'rijke landen met een hoge schuldenlast'), laten ze hen voorlopig met rust met hun kapitalistische pesterijen. Ze moeten zich echter niet te veel illusies maken, want daar komt de élite van de wereldmacht de oplichterij controleren, zoals die Bilderberg-club, die -volgens P.J. Watson- misschien bij zijn volgende bijeenkomst in juni te Sitges zal besluiten de wereldwijde recessie te handhaven en het economische lijden van de meeste mensen te verhogen ten gunste van zijn plannen. Plannen die, uiteraard, de volksmassa's nog verder uitputten met nog meer huiswerk, dat wil zeggen de volledige ontmanteling van het al bloedeloze netwerk van hun sociale rechten, als conditio sine qua non om 'uit de crisis te raken', om het begrotingstekort te stabiliseren, het concurrentievermogen te vergroten, de speculanten weg te houden, de schulden te betalen, doorgeprikte luchtbellen op te lappen, en bla-bla-bla... Over het onder controle brengen van dat rovershol, de financiële markt, natuurlijk niet één woord. Uiteraard!
In deze context zou men denken dat het grootkapitaal, de multinationals, de miljonairs, financiële piraten en oplichters, het strijdvaardige Griekenland hebben uitgekozen als proeftuin voor het uittesten van deze terroristische aanslag van extreme 'aanpassing', die ze op de eerste plaats willen loslaten op de PIGS-landen en daarna (zij het op andere wijze) op de REPS-landen en die door sommigen wordt omschreven als een 'pijnlijke therapie die we voor ons eigen welzijn op onszelf moeten toepassen' ook al is de zieke iemand anders (het kapitalisme in crisis).
Het antwoord dat, volledig in tegenspraak met zijn verkiezingsprogramma, de onlangs gekozen regering van Papandreou (voorzitter van de Socialistische Internationale) heeft gegeven op de aanvallen op de Griekse schuld en autonomie, benadrukt nog maar weer eens een keer de aard van de burgerlijke staat. Aangezien deze uiteindelijk de verdediger is van het grootkapitaal, is het logisch dat de fysieke onderdrukking door blijft gaan, zolang als er voldoende organisatie bestaat om zich ertegen te verzetten en algemene stakingen te organizeren, in de meest radicale zin van het woord.
Maar in tijden van crisis, zoals nu, waarin het systeem zich. om te kunnen overleven, richt op een maximale plundering en uitbuiting (pensioenen, gezondheidszorg, onderwijs, openbare middelen, kleine spaartegoeden... alles 'voor in huis') is de onderdrukking niet toereikend om de hegemonie te handhaven en te legitimeren. Zij moet worden aangevuld met andere elementen die haar antisociale plannen aantrekkelijk moeten maken voor bange volksmassa's met of zonder ideologie, en voor sectoren van de kleine burgerij... Het is zaak een sociaal niet-klassegebonden blok te vormen op basis van 'nationale', economische, racistische, xenofobe, godsdienstige criteria of vooroordelen, dat kunstmatig en uitgebreid wordt opgehitst en gevoed door de media-oligopolies.
Zij moeten een 'buitenlandse' of een interne vijand kunnen aanwijzen, die het rechtvaardigt dat alle basisprincipes en -rechten van de westerse democratieën worden aangetast. In Groot-Brittannië staakten bijvoorbeeld onlangs werknemers onder de slogan "Britse banen voor Britse werknemers". In Frankrijk maakt de giftige combinatie van zijn koloniale verleden en de 'oorlog' tegen het terrorisme het de media mogelijk om zonder moeite moslims te veranderen in 'de vijand' en hem te maken tot element van verdeeldheid en vervreemding onder de arbeiders. Op dit moment voelen de organisaties van Grieks links de ongelooflijke noodzaak om - op voet van een totale ongelijkheid - te strijden tegen de propagandistische mythe van 'de luie Griekse arbeiders', die gewend zouden zijn om boven hun mogelijkheden te leven, met betalingen en miljoenen kostende vervroegde pensioenen, die in principe voor rekening zouden zijn van de arme zwoegende Duitsers. Er zijn kennelijk voldoende Duitse arbeiders die dit xenofobe verhaal geslikt hebben, dat zo contraproductief is voor de arbeidersbeweging.
In de historisch zwakke Spaanse staat, met zijn «reconquista», de tegenstellingen tussen oude en nieuwe christenen, de herinnering aan het oude keizerrijk, de oorlogen van de 19e eeuw, de staatsgreep van 1936, de lange nachtmerrie van Franco en diens voortbestaan in de "democratie" en de criminalisering van alles wat Baskisch is, bestaan de volksmassa's voor een aanzienlijk gedeelte uit politieke analfabeten, die geneigd zijn tot een klassenoverschrijdend chauvinisme en die gewend zijn om de vijand op de verkeerde plaats te zoeken, die zich gemakkelijk laten meeslepen door de bestraffende demagogie van politici, vakbonden, rechters en riooljournalisten. Veel mensen die gedwongen waren te emigreren (naar Baskenland, Catalonië, Frankrijk, enz. ) lijken niet begrepen te hebben hoe verrijkend de diversiteit, de klassenstrijd en het internationalisme is.
Alleen vanuit dit gezichtspunt is het te begrijpen dat, ondanks de 4½ miljoen werklozen, uit enquêtes blijkt dat de minister van binnenlandse zaken, Rubalcaba, het meest gewaardeerd wordt: lammeren, die de wolf kiezen om hen te beschermen. Ongelooflijk! Dat, midden in de stortvloed van de kindermisbruikschandalen, de ultrarechtse Spaanse kerk het waagt om haar personeel te adviseren om op de belastingaangifte een kruisje te zetten in haar vakje als zekere methode om de crisis op te lossen, is alleen te verklaren in een specifiek daarvoor klaargestoomde bevolking.
Alleen vanuit dit latente amalgaam van fascisme-racisme-xenofobie is te begrijpen hoe dit gemakkelijk te manipuleren uitgebuite, kolonistische en gekoloniseerde Spaanse volk kan lachen om beledigingen aan het adres van Evo Morales en Hugo Chávez en dat het juichend de wraakzuchtige en disproportionele gewelddadigheid van de staat en het reactionaire strafrecht kan legitimeren, ook al tasten die ernstig de grondslagen van het democratische systeem aan en gaan ze in tegen het recht om te strijden tegen de uitbuiters.
Natuurlijk wordt dit alles planmatig van bovenaf gestimuleerd en zelfs ondersteund door de minst waarschijnlijke sectoren. Hier vinden we politieke partijen als ERC [letterlijk: Republikeins Links van Catalonië] die op verrassende wijze stemmen ten gunste van een duidelijk regressieve (en anti-Baskische) herziening van het [Spaanse] Wetboek van Strafrecht, hoewel deze wet, in de woorden van ERC-woordvoerder Joan Ridao, een "bepaald bestraffend populisme" uitwasemt en de armste klassen benadeelt. Ondanks de herhaaldelijk door Amnesty International verwoorde zorgen, liggen noch IU [letterlijk: Verenigd Links], noch CCOO of UGT [respectievelijk 'communistische' en 'socialistische' vakbond] er wakker van dat het strafrechtelijk systeem geteisterd wordt door fascistische rechters, antiterrorismewetten, de [Spaanse] Partijenwet, het voortbestaan van de voormalige TOP [Tribunaal voor Openbare Orde uit de Franco-dictatuur; deze 'rechtbank' behandelde 'politieke misdrijven'] onder de naam "Audiencia Nacional" [± Hooggerechtshof], het vóórkomen van martelingen, de inquisitoire bestraffing van het Baskische onafhankelijkheidsstreven, enz. Dit maakt duidelijk dat de Spaanse staat niet in staat is de nationale en sociale problemen binnen het eigen grondgebied onder controle te houden, noch zijn gebrekkig politieke structuur te compenseren door middel van een strafrecht, dat op alarmerende wijze steeds reactionairder en antidemocratisch wordt. Deze hele progressieve massa krijgt niet de kriebels van het feit dat al deze maatregelen alleen maar dienen voor het voeden van het fascistische beest, dat -vanaf de PP [Partido Popular, de erfgenamen van het Franco-fascisme], de FAES [met de PP verbonden -letterlijk- Stichting voor Sociale Analyse en Studies] van Aznar en nog een hele ris, rijkelijk met publiek geld begoten, ultrarechtse verenigingen- lijdt aan een onbeperkte vraatzucht.
Ook de klasse van de 'intellectuelen' vindt het alarmisme, het racisme, en het strafgerichte populisme, waarmee de media de mensen 'opzwepen' rond thema's als het kindermisbruik, sexueel misbruik en bepaalde diefstallen, niet zorgwekkend of nodig om die aan de kaak te stellen. Dit kan dan later gebruikt worden om de straffen voor de dissidenten (met name de Baskische) te verhogen. Welke opvoedende rol spelen deze "denkers", wanneer zelfs vice-presidente Fernández de la Vega heeft erkend dat de enorme verharding van het Wetboek van Strafrecht, waarin is opgenomen een proeftijd na de gevangenisstraf van "terroristen", rechtstreeks verband houdt met "gebeurtenissen die de publieke opinie geschokt hebben", zoals die van Marta del Castillo en Mari Luz [twee -in resp. 2009 en 2008- spoorloos verdwenen meisjes; beiden werden vermoord (Marta vermoedelijk door haar ex-vriend) teruggevonden], wier vaders door de PP (en haar goed geoliede media-machine) uitgroeiden tot symbool voor de eis van levenslange gevangenisstraf? Weet er dan niemand dat de aanscherping van het strafrecht historisch gezien altijd samenvalt met perioden van crisis, waarin het in het belang van de machthebbers is om de volkse drang naar lynchpartijen op te hitsen om zo het reeds bestaande en het toekomstige verzet ongehinderd te kunnen onderdrukken?
Achter de rookgordijnen van het terrorisme, de onzekerheid, de piraterij, de criminaliteit en zelfs de 'oncontroleerbare financiële markt', proberen de westerse landen er nu voor te zorgen dat de volksmassa's zich vergissen van vijand en dat zij, in plaats van zich te organiseren om druk uit te oefenen en te strijden voor hun eigen belangen, zich concentreren op het verkeerde doelwit... in plaats van de eisen om 'hun huiswerk te doen' te richten tot hen die ons de grond in boren.
Solidariteit met het strijdende Griekse volk! Solidariteit met de staking van het niet-universitaire openbaar onderwijs, georganiseerd door de Baskische meerderheidsvakbeweging voor 25 mei a.s.! We hebben genoeg van de collaboratie en de onderkruiperige, overgesubsidieerde en ultra-Spaanse CCOO en UGT!
door José Luis Fiori (professor politieke economie aan de Federale Universiteit van Rio de Janeiro en lid van de redactie van SINPERMISO), gepubliceerd in SINPERMISO op 2 mei 2010.
"De belangen van de VS en hun rol in de wereld vereisen een leger met een ongeëvenaarde kracht en de bereidheid van de natie om die te gebruiken ter verdediging van onze belangen en het algemeen welzijn. De Verenigde Staten blijven de enige natie die in staat is grootschalige operaties over grote afstanden te beschermen en in stand te houden. Deze unieke positie verplicht de regeerders tot een verantwoordelijke toepassing van die macht en de invloed die de geschiedenis, onze vastberadenheid en de omstandigheden ons hebben aangeboden.". - Ministerie van Defensie van de VS, Quadrennial Defense Review Report, februari 2010.
Na vijftien maanden met toespraken en van besluiteloosheid, is president Barack Obama er nu in geslaagd in daden om te zetten wat hij hoopt dat het kader zal zijn van zijn buitenlandse beleid, dat gericht moet zijn op nucleaire ontwapening en controle. Begin april herformuleerde Obama de nucleaire strategie van de Verenigde Staten, waarbij hij beloofde geen kernwapens meer te zullen gebruiken tegen landen die deze niet bezitten en die het nucleaire Non-proliferatieverdrag (NPV) hebben ondertekend of dat respecteren. Meteen daarop, op 8 april, ondertekende Barack Obama in Praag een overeenkomst met de Russische president Dmitri Medvedev, met het doel om het kernwapenarsenaal van de twee grootste atoommachten ter wereld te verminderen. En vier dagen daarna leidde Barack Obama de bijeenkomst van de Nucleaire Veiligheidstop, waarvoor in Washington 47 staatshoofden waren samengekomen voor het bespreken van hun eigen voorstel voor controle van de nucleaire proliferatie over de wereld. Dit met het oog op de vijfjaarlijkse evaluatie van het Non-proliferatieverdrag, die in mei dit jaar te New York zal plaatsvinden, met deelname van de 189 staten die het NPV hebben ondertekend.
Tot zover waren de rethoriek en de enscenering perfect, maar de beperkingen en de tegenstrijdigheden van dit nieuwe ontwapeningsvoorstel van president Obama zijn duidelijk zichtbaar. Op de eerste plaats is, wat hij "nieuwe Noord-Amerikaanse nucleaire strategie" noemde niet meer dan een beslissing en een mondelinge toezegging die op elk willekeurig moment gewijzigd en verlaten kan worden, afhankelijk van de omstandigheden en van een willekeurige beslissing van de Verenigde Staten zelf. Op de tweede plaats voorziet de overeenkomst tussen de presidenten Obama en Medvedev een te verwaarlozen en bijna symbolische vermindering van hun nucleaire voorraden, waarbij het tegelijkertijd toegestaan is de bestaande systemen van kernkoppen te vervangen en te moderniseren. Bovendien omvat de nieuwe ontwapeningsovereenkomst geen enkel overleg over de geometrische stijging van de militaire uitgaven van de VS, of over de verbetering van de nieuwe X51-systemen van Boeing met kerncapaciteit, die binnen 30 maanden in actie zullen komen en die in staat zullen zijn elk land ter wereld te bereiken in minder dan een uur. Ook is er niet gesproken over de nieuwe Russische Yassen-onderzeeërs, die 24 raketten kunnen vervoeren, elk met zes atoombommen. Op de derde plaats is er op geen enkel moment en bij geen van deze bijeenkomsten gesproken over de kernwapens van de NAVO, die in het geheim in Duitsland, Italië, België, Nederland en Turkije opgeslagen zijn. Laat staan dat in de besperkingen verwezen is naar de nucleaire arsenalen van Israel en Pakistan, die momenteel gecontroleerd worden door regeringen met een sterke aanwezigheid van fundamentalistische en oorlogszuchtige krachten, en die handelen onder leiding van de Noordamerikanen zelf. En op de laatste plaats is het logisch dat in deze pacifistische agenda van Barack Obama op geen enkel moment melding is gemaakt van de ernstige escalatie van de oorlog in Afghanistan of van de voorbereidingen van de Verenigde Staten en Israel van een verwoestende aanval op Iran, een land dat geen kernwapens bezit en dat het Non-proliferatie verdrag ondertekend heeft, in tegenstelling tot Israel.
Deze tegenstrijdigheden zijn niet nieuw of verrassend. Zij maken sedert het eind van de Koude Oorlog deel uit van de buitenlandse politiek van de Verenigde Staten. In dit geval is het van belang dat de andere erbij betrokken landen de lessen begrijpen en tot zich laten doordringen, en dat ze hun plaats kennen in functie van hun eigen belangen. De Verenigde Staten zijn een "wereldmacht" en de "nationale belangen" van een wereldmacht moeten overal ter wereld hun positie verdedigen, waardoor hun vermogen om principes en universele waarden te handhaven ernstig verzwakt wordt. Daarom verrast president Obama, na de mislukking van het bijna religieuze fundamentalisme van de regering Bush, sommige analisten met het pragmatisch en relatieve realisme van zijn buitenlandse beleid. Maar zijn voornaamste doel blijft hetzelfde, dat wil zeggen, de wereldsuprematie van de Verenigde Staten. Daarenboven besliste Barack Obama om, midden in een economische crisis, zijn speerpunt te wijzigen en zich te wijden aan de consolidatie van de Noord-Amerikaanse macht over de hele wereld, zonder zich erg druk te maken over mensenrechten of over de verspreiding van democratie, waarbij hij toonde zich er terdege bewust van te zijn dat deze militaire macht onontbeerlijk is voor het herstel van de Noord-Amerikaanse economie en het wereldleiderschap van de dollar. Vanuit dit gezichtspunt is hetgeen president Obama voorstelt in feite een soort bevriezing van de huidige hiërarchie van de militaire wereldmacht, met het behoud van het recht van en de verplichting tot voortdurende uitbreiding van de eigen Noord-Amerikaanse wapenarsenalen.
De economische en militaire tegenslagen van de Verenigde Staten in de eerste tien jaar van de 21e eeuw, troffen ook het project voor de wereldheerschappij van de VS, maar dit werd niet gestaakt. Momenteel wordt er gewerkt aan een interne herschikking van de krachten binnen het Noord-Amerikaanse establishment - zoals gebeurde in de jaren 1970 - en uit deze interne strijd kan een nieuwe internationale strategie voortkomen, zoals in de jaren 1980 ten tijde van Reagan. Deze herschikkingsprocessen verlopen meestal echter traag en zijn afhankelijk van de interne strijd zelf en van de uitkomsten van de externe conflicten waarin de Verenigde Staten gewikkeld zijn. Het is, hoe dan ook, belangrijk te begrijpen dat de VS, ongeacht het resultaat van deze interne discussie, zich niet vrijwillig terug zullen trekken uit de wereldmacht, die ze al veroverd hebben, en dat zij niet zullen afzien van de toekomstige uitbreiding daarvan. De buitenlandse politiek van de wereldmachten heeft een eigen logica en juist daarom moeten de Verenigde Staten, met of zonder ontwapeningsbeleid, hun militaire capaciteit voortdurend blijven verhogen, met een snelheid die in de komende jaren zal toenemen, naarmate het moment naderbij komt waarop de Noord-Amerikaanse economie wordt overtroffen door de Chinese economie.
Overgenomen met toestemming van de redactie van SINPERMISO - vertaald uit het Spaans door Dwarslezer.
Lees het onthullende stuk over de o.a. in Irak toegepaste Shock and Awe-taktiek: Shock and Awe, Achieving Rapid Dominance (geschreven door Harlan K. Ullman en James P. Wade en in 1996 gepubliceerd door de National Defence University), waar op bladzijde 110, onder de kop "Instruments to Achieve Shock and Awe" de volgende veelzeggende alinea voorkomt:
Schrik en Afschuw zijn acties die angst, gevaar en vernieling creëren, die niet te begrijpen zijn voor verreweg de meeste mensen, specifieke elementen/sectoren van de bedreigde samenleving, of van hun leiders. De natuur, in de vorm van tornado's, orkanen, aardbevingen, overstromingen, ongecontroleerde branden, hongersnood en epidemieën, kan situaties van Schrik en Afschuw veroorzaken. (Shock and Awe are actions that create fears, dangers, and destruction that are incomprehensible to the people at large, specific elements/sectors of the threat society, or the leadership. Nature in the form of tornadoes, hurricanes, earthquakes, floods, uncontrolled fires, famine, and disease can engender Shock and Awe.)
De gedachtengang achter deze theorie is ook duidelijk te herkennen in de manier waarop omgegaan is met New Orleans, nadat deze stad getroffen was door de orkaan Katrina. Zo liet het al vele termijnen zittende Republikeinse Congreslid Richard Baker op 9 september 2005 in de Wall Street Journal weten: "Eindelijk hebben we de sociale woningen in New Orleans opgeruimd. Wij kregen het niet voor elkaar, maar God wel." Geschrokken van de reacties, corrigeerde hij het betreffende citaat een beetje, zonder te beseffen dat hij daarmee zijn bedoelingen alleen maar duidelijker maakte "Wat ik me herinner bedoeld te hebben was dat 'we al tientallen jaren aan het proberen zijn om de sociale woningen in New Orleans op te ruimen om zo fatsoenlijke huisvesting te bieden aan de bewoners, en nu lijkt het alsof God ons daar eindelijk toe dwingt'." (Washington Post, 10 september 2005).
Een artikel in Guardian van 28 augustus 2008, maakt duidelijk waarnaar Baker verwees: van de zwarte bevolking (arme) van New Orleans was nog maar 43% teruggekeerd naar de stad, tegenover 64% van de witte bevolking.
Iets soortgelijks gebeurt nu met Griekenland. In het mei-nummer van De Socialist legt Maina van der Zwan (*) uit dat het niet de schuld van 'de Grieken' is dat ze nu in de problemen zitten:
"Exporterende landen zoals Duitsland en Nederland hebben [...] enorm geprofiteerd van de deelname van zwakkere economieën aan de euro. Die werden bewust aan boord getrokken omdat deze door de paraplu van de euro goedkoop konden lenen en zo een groeiende afzetmarkt vormden voor de sterkere economieën.
Daarom kon Duitsland rond 2004 uitgroeien tot de grootste exporteur ter wereld. Tweederde van zijn export gaat naar de eurozone. Maar net zoals China financierde Duitsland een groot deel van zijn export met leningen aan de importeurs. De instabiliteit die dit creëerde kon in tijden van groei verhuld blijven, maar nu een crisis is uitgebroken wordt de structurele broosheid van de eurozone genadeloos blootgelegd.
[...] De zwakste schakels worden nu door de kapitaalmarkten en het IMF gedisciplineerd. [...] Het plaatst de sterke staten voor een dilemma. Griekenland economisch laten imploderen betekent niet alleen een klap voor Europese banken en de euro, maar riskeert een domino-effect en het uiteenvallen van de monetaire unie. Griekenland steunen betekent dat er tientallen miljarden naar de schuldeisers gaan, die daardoor aangemoedigd worden in hun afperspraktijken."
Door voor steun te kiezen krijgen de Europese landen nog meer begrotingsproblemen, waarvoor de enige 'rationele' oplossing (vanuit kapitalistisch oogpunt) is...
"...het versterken van de concurrentiepositie. Dat betekent snijden in sociale voorzieningen, het verhogen van de arbeidsproductiviteit, lonen matigen en meer exporteren. Het is een logica waarin gewone mensen per definitie inleveren. Bazen, politici en speculanten profiteren."
Zijn de kapitalistische (neoliberale) economen zo slecht dat ze deze gang van zaken niet konden voorspellen? Of zijn ze zo pervers dat ze alleen aan de belangen van de "bazen, politici en speculanten" gedacht hebben? Ik raak er steeds meer van overtuigd dat het tweede het geval is... In Nederland en in veel andere EU-lidstaten zien we de gevolgen van het neoliberale beleid (privatisering, afbraak van de sociale zekerheid en de zorg, enz.) en het feit dat de kosten van de door banken, investeerders en speculanten (nu zelfs tegen de euro! - zie Het Parool van gisteren) veroorzaakte economische crisis ook weer op de arbeidersklasse wordt afgewenteld, geeft aan wie in deze kapitalistische 'niet-samen'leving belangrijk geacht worden...
Men kan zich afvragen in hoeverre de huidige problemen bewust gepland zijn door neoliberale think tanks, net zoals de inval in Irak ook gebaseerd was op moedwillig bij elkaar gelogen kletskoek. Mensenlevens tellen niet voor de toepassing van de Shock and Awe-taktiek, die uiteindelijk alleen dient om de hele wereld ondergeschikt te maken aan het neoliberale wereldrijk, dat natuurlijk vanuit Washington bestuurd moet worden.
De Griekse president gaf enkele dagen geleden aan dat "het land was aangekomen aan de rand van de afgrond". Hij voegde daaraan toe dat wij het "in de hand hebben of we de sprong in het vacuüm maken" (La Vanguardia, 5 mei 2010), waarbij het mij niet duidelijk is of hij daarmee verwees naar de eisen van het IMF, of een populistische verwijzing maakte naar de drie een gewelddadige protestactie omgekomen burgers (maar: hoeveel doden zullen het gevolg zijn van de bezuinigingsmaatregelen?). Acceptatie van de, inmiddels door het Griekse parlement aangenomen, (Trouw, 6 mei 2010), bezuinigingsmaatregelen komt inderdaad neer op een sprong in een duistere afgrond...
(*) het betreffende artikel staat (nog) niet on-line, maar voor € 15 heb je al een jaarabonnement (voor € 3,00 een proefabonnement van drie nummers).
Tot dit artikel ben ik geïnspireerd door Naomi Klein's The Shock Doctrine - The Rise of Disaster Capitalism uit 2007, in het Nederlands gepubliceerd onder de titel: De shockdoctine - de opkomst van rampenkapitalisme.
Gisteren hield Jan Marijnissen in Vlissingen in het kader van het Zeeuwse bevrijdingsfestival de elfde Van Randwijklezing "Over vrijheid, verantwoordelijkheid en burgerschap", die hij begon met de woorden:
Vandaag staat de vrijheid centraal. We zijn vrije burgers, in een land vrij van een bezetter of onderdrukker. Maar wat behelst onze vrijheid nog meer? Kan vrijheid bestaan zonder verantwoordelijkheid? Of moet hij die aanspraak maakt op vrijheid, ook erkennen dat daar plichten tegenover staan? Hebben we de vrijheid om weg te kijken en te zwijgen, ook in situaties waarin we eigenlijk moeten optreden? Zo maar wat vragen.
‘Vrijheid, gelijkheid en broederschap’, riepen de Fransen in 1789. Blijkbaar dekt de term vrijheid niet alles. Albert Camus zei: ‘Als de mens er niet in slaagt gerechtigheid en vrijheid te verzoenen, dan slaagt hij nergens in.’ Het een is dus een voorwaarde voor het ander. Mijn jeugdheld Herbert Marcuse zei: ‘Tevreden slaven zijn de ergste vijanden van de vrijheid.’ Bestaat er dus een verplichting je te ontdoen van de ketenen die een ander je aanlegt? Kan vrijheid omslaan in onvrijheid? Was kinderopvang in de jaren zeventig een eis van de vrouwenbeweging, nu wordt het bestaan van die opvang gebruikt als argument tegen ouders die hun jonge kinderen willen verzorgen. Mensen worden soms moe van de keuzevrijheid die ze hebben in de door de overheid vermarkte sectoren als zorg, energie en telefonie. En pas op: de totale vrijheid voor de wolven betekent de dood voor de lammeren. Wat doen we daar aan? Zo maar wat vragen.
In zijn lezing brengt Marijnissen heel wat belangrijke zaken voor het voetlicht, en ik zou dan ook iedereen dringend willen aanraden de volledige tekst te lezen op de site van de SP.
De PvdA heeft (zo is het althans naar buiten gebracht) in februari 2010 de Balkenbende laten vallen door de poot stijf te houden (ze zullen die poot eerst wel even stevig hebben moeten spalken) door eraan vast te houden dat alle Nederlandse militairen vóór eind 2010 uit Afghanistan moesten zijn teruggetrokken, terwijl de oorlogszuchtige Maxime Verhagen (van Buitenlandse Zaken) en Middelkoop (van Oorlog) vonden dat ze daar nog best wat langer Afghanen mochten blijven doodschieten voor Hillary Clinton & Co.
Inmiddels heeft de opvolger van Wouter Bos, Job Cohen, ons duidelijk gemaakt dat de draaikonterij niet beperkt is tot Wouter Bos, maar symptomatisch is voor de PvdA, of in ieder geval voor de lijsttrekkers van die partij. Cohen vindt namelijk dat er nog best Nederlandse politietrainers naar Afghanisten mogen gaan, en voor hun bescherming mogen er dan zo nodig ook nog wel militairen mee. Zolang als het maar geen "militaire missie" is. (Trouw, 29 april 2010).
Ik stel voor om dan, aangezien het geen "militaire missie" mag heten, te spreken van "politionele acties". Die militairen kunnen dan ter geruststelling van de VS (en het Verenigdestaatse Vreemdelingenlegioen, de NAVO) meteen doorgaan met de moordpartijen, want de Nederlandse oorlogsmisdaden in Indonesië werden tenslotte ook uitgevoerd in het kader van politionele acties...
Zie in de context van het gedraai rond de Nederlandse deelname aan de Verenigdestaatse bezetting van Afghanistan mijn -vrees ik- profetisch artikel Natuurlijk blijven de Nederlandse soldaten nog langer in Afghanistan... van 30 september 2009.
door Jaime Richard; gepubliceerd in Kaosenlared op 4 mei 2010:
Wie heeft jullie verteld dat het leven prachtig is, omdat liefde, haat, jaloezie, vriendschap, ambitie, afgunst en dankbaarheid bestaan?
Zie je niet dat al deze opwindende dingen, die we ooit gevoelens noemden en andere zwakheden kinderen zijn van het taalgebruik? Taalgebruik, dat beelden produceert die het hart kunnen raken, maar die niet meer zijn dan uitvindingen van een in velerlei opzichten waanzinnige beschaving, waarin nauwelijks verschil te zien is tussen waarheid en leugen.
Bovendien, als we de kunst verworven hebben om met leugens en bedrog te leven, dan is dat omdat we die eigenlijk liever horen dan de waarheid. We weten dat we voortdurend en probleemloos bedrogen worden, maar de waarheid zou nog veel pijnlijker zijn... Dat is het absurde. De Amerikanen echter hebben deze neiging te ver doorgevoerd. Hoewel ze zich er terdege van bewust waren dat hij een in bedrog ingegraven volkerenmoordenaar was, hebben ze ten tweede male voor Bush gestemd, die hen dankzij zijn grootschalige misdaden kon volpompen met olie, terwijl hij tegelijkertijd zichzelf en zijn trawanten verrijkte. Dit schijn-"denken" gaat gepaard met de monsterlijke politieke actie die "neoliberalisme" genoemd wordt. Er is geen ontsnappen aan, want het neoliberalisme is niets anders dan de legalisering van een maximale en wilde sociale uitbuiting.
Hier in Spanje is het neoliberalisme aan het doordringen, evenals in de meeste Europese landen, want van de veertien socialistische regeringen van enkele jaren geleden zijn er nog maar drie over. En zelfs in deze regeringen stinkt het neoliberalisme in een groeiende oppositie. Niet echter alleen in die vorm. Op dit moment heeft de Spaanse regering, die zichzelf socialistisch noemt, al 29 publieke instanties opgeheven om hun activiteiten over te doen aan particuliere handen; precies wat de neoliberalen willen, privatisering. Niet omdat dat het meest rationeel is, maar omdat het de makkelijkste en tevens de meest dierlijke politiek is: het is voldoende als er geld, pers en televisie (bijna alle media zijn van hen) binnen handbereik zijn, en volop politie. En zoals natuurlijk is, verleidt het neoliberalisme met zoveel van dat soort hulpmiddelen de Macht, net zoals het individu sterk verlokt wordt door de overdaad, de ondeugden en het instinct van agressie.
Het is niet voor niets dat het sociale tuig, dat in Sitges van 3 tot 6 juni bij elkaar zal komen in het kader van een Bilderberg-conferentie, sedert enige tijd de quintessens belichaamt van "het neoliberale". En de neoliberale "zaak"vormt een perfecte combinatie van de provocatie en de leugen. De angst die de Bilderberggroep vanaf zijn ontstaan in 1954 de wereld inboezemt komt voort uit de nauwe banden die zij steeds heeft gehad met het Verenigdestaatse imperialisme...
Het "verklaarde" doel van Bilderberg was "het vormen van een knooppunt rond een gemeenschappelijke politieke lijn tussen de Verenigde Staten en Europa tegenover Rusland en het communisme". Sindsdien is zijn invloed uitgegroeid tot de macht van een kernkop. Bilderberg is een geheim genootschap, waarvan de bijeenkomsten zich in de grootst mogelijke afzondering afspelen. Daarom mogen we niet verwachten dat er iets goed kan komen van niet verkozen mensen, die niet namens anderen handelen, maar alleen namens zichzelf, en die het voorrecht claimen de toekomst van de wereld te plannen. Er zijn elke keer meer mensen die redelijke vermoedens koesteren dat Bilderberg steeds verder is veranderd in de ziel van het "neoliberalisme", een soort Misdaadsyndicaat, dat zich al enige tijd inzet om verscheidene landen van de kaart te laten verdwijnen en de planeet om te vormen tot een Particulier Bedrijf N.V.; mensen die vrezen dat dat aanvankelijke "knooppunt" tegen Rusland en het communisme, nu door Bilderberg over de hele wereld uitgespreid wordt ter behartiging van bepaalde duivels onmenselijke belangen.
Duivelse belangen? Bedoeling? Op de aarde alleen de "goeden" en de rijken laten leven, die stipt bediend worden door vier miljard lakeien, die tegelijkertijd grootschalige en dwangmatige consumenten zijn van niemendalletjes. En wat gebeurt er met de rest? Die zal worden uitgeschakeld, zoals een sprinkhanenplaag wordt uitgeroeid, om te voorkomen dat de wereldbevolking explodeert. Dit menselijke afval komt in Sitges bijeen om te praten over hoe ze moeten handelen in deze nieuwe fase en hoe ze de juiste boodschappen aan hun marionetten moeten overbrengen. Wat een afschuwelijk idee...
Overgenomen in het kader van de Creative Commons-licentie van Kaosenlared - vertaald door Dwarslezer.
door Raimundo Fitero, gepubliceerd op 3 mei 2010 in Gara:
Verhoog de belastingen, verlaag de lonen, kort de pensioenen en snijd in het aantal ambtenaren. De magische formule. Griekenland in het hart. Zon, zee, geitenkaas, leuke ezeltjes of dansen aan de Middellandse Zee vormen het beeld van een toerisch paradijs, dat nu is veranderd in een hel voor zijn bewoners. De Grieken gingen de straat op om te protesteren tegen de door hun regering genomen maatregelen, die zich wil handhaven in de Europese club van de nalatige kapitalisten. "Laten we Griekenland redden door de Grieken te laten verzuipen", lijkt de boodschap te zijn die duidelijk moet worden begrepen door alle landen die nog zitten met rekeningen die niet zijn afgehandeld op de wijze zoals gewenst wordt door de Europese leiders, de ondergeschikten van de wereldwijde bank- en financiële bewegingen, vermomd als hagedissen of wat dan ook nodig is om maar de controle over het geld te kunnen handhaven.
In de aankondiging van Papandreou komt de vermindering van het aantal ambtenaren maar vreemd over. Specialisten verzekeren dat er in deze tijd van economische crisis hele steden en sectoren zijn die overleven dankzij de koopkracht van de ambtenaren die weten dat hun salaris veilig is, wat er ook gebeurt. Ze hebben ook ontdekt dat rond de 40% van de bevolking van sommige Europese landen leeft voor rekening van de staat in al zijn vormen: autonome gemeenschappen, provincies en gemeenten, plus nog de gepensioneerden en werklozen. Een vermindering van het aantal ambtenaren zou de machtsstructuur verzwakken. Dat zullen ze niet durven. De meeste beslissingen moeten worden genomen door ambtenaren.
De staat is geen bron die het geld creëert, maar de ontvanger van de belastingen die door iedereen betaald worden. Wanneer de algemene economische activiteit lager wordt, verstoort dat het evenwicht en groeit de publieke schuld. Als die een bepaald percentage overschrijdt en de grenzen van de financiële garanties bereikt, beginnen de haaien, de banken, druk uit te oefenen en drijven ze de landen in de richting van een faillissement. Dezelfden die het probleem veroorzaken, bieden de verkeerde oplossing. Steeds ten nadele van de arbeidersklasse. Snijden in de sociale rechten, verhogen van de indirecte belastingen, lonen verlagen. Tezelfdertijd krijgen de managers van de banken schandalige pensioenen. Als we nu eens van systeem veranderen?
Overgenomen met toestemming van de redactie van Gara - vertaald door Dwarslezer.
Het volgende artikel van Eliades Acosta werd op 29 april 2010 gepubliceerd door Cubadebate:
Alleen in de duistere Middeleeuwen, gemarkeerd door de ijzeren alomtegenwoordigheid van de orthodoxie, het katholieke fanatisme en de vrome massale folteringen en verbrandingen van de Inquisitie, was het mogelijk aan de meerderheid van de mensen het idee op te leggen dat er, bij goddelijk recht, onaantastbare en eeuwige instellingen en teksten bestaan. Door middel van dit rust afdwingende en repressieve, intolerante en inhumane wereldbeeld was het mogelijk om de menselijke geest te onderwerpen aan de wetten van de monarchieën en de kerk zelf. Toen kwam de Renaissance en hand in hand daarmee een herontdekking van de mens en de vergankelijkheid van de tijd, een hernieuwd respect voor de vruchten van de eigen scheppingen en creativiteit, en dus een nieuwe verbintenis met de rede en haar vruchten, en een terugkeer van het vertrouwen in de ooit zo bestreden wetenschap.
Vanuit deze lente van de mens en zijn intelligentie, uit de kunst en de wetenschap, uit de nieuwe ideeën en nieuwe tijden ging het verder naar de burgerlijke revoluties. En deze brachten nieuwe teksten en nieuwe instellingen, waaronder grondwetten, meer democratische regeringsvormen en -normen, seculiere staten, mensenrechten en burgerrechten, nieuwe wetboeken en wetten. Het was zonder twijfel een enorme stap voorwaarts voor de mensheid, een sprong in het licht, getuigenis van de weigering om in de duisternis te blijven rondstruikelen. Vandaar de glorieuze Franse Revolutie.
Vervolgens werd diezelfde bourgeoisie, die indertijd revolutionair was toen zij de progressieve idealen van miljoenen belichaamden, reactionair en keerde zij zich af van haar eerdere idealen of interpreteerde zij die op een voor de bezitslozen schadelijke wijze. En met die schijnbare stagnatie begon het stadium van de proletarische of socialistische revoluties, en een krachtige anti-koloniale en anti-imperialistische beweging die het aanschijn van de twintigste eeuw veranderde.
Maar tot zijn verbazing bemerkt iedere onbevooroordeelde lezer, die deze dagen op Townhall.com het artikel leest van een zekere Mario Díaz, directeur voor juridisch beleid van de conservatieve vrouwenorganisatie Concerned Women for America, dat de Middeleeuwen nog niet voorbij zijn. En dat men nu, in de 21e eeuw, in het kielzog van de conservatieve en neoconservatieve organisaties opnieuw van plan is om het denken en de sociale praktijk te koppelen aan de oude grenzen van het irrationele, van het fanatisme, het onveranderlijke en het eeuwige. Zoals in de tijd waarin de geloofsartikelen angstvallig bewaakt werden en door iedereen verplicht in acht genomen moesten worden, op last van de boosaardige foltermachines en straffen voor de zonden, van de serafijnse Tomás de Torquemada.
In de grond worden, nu net als vroeger, uitsluitend de egoïstische belangen van de uitbuitende klassen gehuld in religieuze en morele verontrusting. De vermeende onaantastbaarheid van de "goddelijke" instellingen en teksten is het resultaat van de perverse verheerlijking van de teksten die de mechanismen steunen en heiligen die de tijdelijke macht van deze klassen waarborgt. Wanneer dus een woedende Mario Díaz ervoor pleit dat weliswaar alle door God geschapen mensen gelijk geboren worden, maar dat de door hen verdedigde ideeën, met name op het gebied van de politiek, niet op dezelfde manier beschouwd mogen worden, is het dan ook, vanuit dit oogpunt, volstrekt logisch dat hij boos elke interpretatie van de fundamentele wetten van het land, vooral de Grondwet, afwijst en dat hij deze tijdloos en onaantastbaar noemt, dat wil zeggen, eeuwig geldig bij de goddelijke genade. Het is ook geen toeval dat deze vrome aanslag plaatsvindt op een moment waarop de echo's nog niet verstomd zijn van de goedkeuring - met een krappe meerderheid - in het Congres van de door Obama voorgestelde hervorming van de gezondheidszorg, en waarop er een felle strijd plaatsvindt rond de voorgestelde eisen om hervorming van de financiën en van Wall Street.
De geschiedenis toont het ons herhaaldelijk met voorbeelden: wanneer mensen proberen de wetten te veranderen, zelfs zonder radicale bedoelingen, verschijnen er altijd hoeders van de gevestigde meningen en het geloof, die roepen om de rangen te sluiten tegen het slechte en het dwaze. Dat is juist de zin van het artikel van de heer Díaz, en zijn erkenning, dat we in de 21e eeuw, "niet allemaal gelijk zijn".
Maar zijn oproep om terug te keren naar de oude middeleeuwse tijden heeft een toegevoegde waarde: hij staat ons daarmee toe van dichtbij een blik te werpen op een wonderlijke organisatie als de Concerned Women for America, die ook een middeleeuws fossiel is, een parasiet, ingebed in de rechtvaardige strijd van vrouwen overal ter wereld voor hun rechten. En zo heeft hij ons laten zien hoe dit strakke neoconservatieve weefsel opgebouwd wordt, dat het hele sociale leven in Noord-Amerika, en ook buiten haar grenzen, doordrenkt.
De CWA claimt een half miljoen leden te hebben en meer dan 500 afdelingen in het hele land. "Wij zijn de grootste vrouwenorganisatie in de Verenigde Staten" wordt op hun website aangegeven. "We bestaan al meer dan dertig jaar. We brengen de bijbelse grondbeginselen naar het niveau van de openbare orde."
Onder de zes belangrijkste onderwerpen van de CWA bevinden zich het gezin ("Wij verdedigen het heteroseksuele huwelijk, dat trouw is aan de bijbelse opdracht"), de opvoeding (" Wij pleiten voor de overdracht van het gezag aan de ouders") en de nationale soevereiniteit ("Noch de VN, noch een internationale organisatie kan op welk gebied dan ook gezag uitoefenen over de Verenigde Staten").
De missie van de CWA is het "bevorderen en beschermen van de bijbelse waarden onder de burgers, op de eerste plaats door gebed; vervolgens door middel van het onderwijs, en ten slotte door het beïnvloeden van de samenleving om het verval van de morele waarden van de natie te keren" .
Maar de thomistische filosofie van de CWA wordt samengevat in haar zorgen en activiteiten met betrekking tot wat genoemd wordt "de nationale soevereiniteit". Dit thema is geenszins etherisch, maar zeer aards, en hier worden de nauwe banden getoond tussen dit middeleeuwse 'feminisme' enerzijds en het gedachtengoed en de meest conservatieve politieke praktijk van het land:
"We lijden onder het verlies van onze soevereiniteit aan internationale organisaties (VN, UNICEF, WHO, enz.)... Het ontbreekt aan veiligheid aan onze grenzen om ons te beschermen tegen terroristen en illegale immigranten... En we zijn met name bezorgd over onze nationale veiligheid en de toenemende druk om die te verzwakken..."
Om deze gevaren te bezweren, stelt CWA maatregelen voor, die niet ontworpen lijken door eeuwig biddende vrome dames, maar door de neoconservatieve havik John Bolton in de stijl van Dick Cheney:
"We moeten de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten opnieuw vastleggen en geen enkele buitenlandse organisatie erkennen, noch interpretaties van onze Grondwet... ervoor zorgen dat de Verenigde Staten over het machtigste defensiesysteem ter wereld beschikken teneinde de buitenlandse agressie in toom te houden."
De aap is uit de mouw gekomen: onder het mom van gebeden en smekingen piept het harige oor uit van de eeuwige neoconservatieve obsessie ten aanzien van de nationale veiligheid, en de stookketels van de opgeklopte angst braken ononderbroken rook uit. Ook raden we dat tussen de coulissen het militair-industrieel complex, de hand die de boel in beweging houdt, trots staat te knikken.
De CWA is niet bepaald een club van vrome vrouwen. Op hun website staat bijvoorbeeld de lijst van de 11 Texaanse wetgevers die op 21 maart ten gunste van de hervorming van de gezondheidszorg gestemd hebben, met de oproep dat "het tijd [is] om te komen tot steun van de natie en te handelen". Wendy Wright, CWA's voorzitter, reisde samen met Beverly LaHaye naar Honduras als waarnemer bij de verkiezingen om die zo te wettigen en om het beeld wit te wassen van een brute en anti-christelijke staatsgreep, waarbij tientallen moorden, verkrachtingen en mishandelingen van vrouwen en andere burgers plaatsvonden. Daar ontmoetten ze "respectabele" waarnemers zoals de oplichter Armando Valladares, neppe gehandicapte en nog neppere dichter, die betiteld werd "als een politieke gevangene in Cuba omdat hij weigerde de regels van het communisme te accepteren".
En om deze middeleeuwse kermis met een gouden speld af te sluiten schenkt mevrouw Wright ons in haar herinneringen als freedom fighter nog een ander detail dat afkomstig lijkt uit de donkere tijden:
"Misschien heeft God geglimlacht om dit arme land (Honduras), toen een groep evangelische en katholieke voorgangers hoorde van Zelaya's poging om een referendum te houden, en opriep tot een week van gebed... Een paar dagen later werd hij afgezet."
Geen wonder dat deze dagen, waarin Wall Street door Obama's voorstellen een paar kruimels van zijn immense corrupte en corrumperende macht zou kunnen verliezen, de vrome Dames in het Wit van de CWA ononderbroken hun gebeden en wakes voortzetten.
Het is voor de koningen en aardse machten dat de middeleeuwse kerk zich inzet. Er is vandaag de dag nog niets veranderd.
Overgenomen met toestemming van CubaDebate. Vertaald door Dwarslezer.
In mijn jonge jaren kregen katholieken die trouwden een handleiding mee, «De praktijk van de voorlichting», van Mgr. Ant. M. Jansen.
