Strategie van de chaos ten behoeve van een invasie (overgenomen artikel)

Het volgende artikel, van de hand van José Luis Vivas, werd op 18 januari dit jaar in het Spaans gepubliceerd door de Agencia Latinoamericana de Información:

De aardbeving die op 12 januari dit jaar Port-au-Prince verwoestte biedt een onovertreffelijk excuus om de zoveelste militaire invasie en bezetting te rechtvaardigen van Haïti, dat in feite al sinds 2004 bezet is, maar dan nu door de belangrijkste initiatiefnemers van de bezetting, zonder tussenpersonen. Het ontbreekt niet aan -politieke en strategische- motieven. Tezelfdertijd zou zij dienen om de belangrijkste tussenpersoon van de huidige bezetting, Brazilië, te straffen, dat ondanks de goede diensten die het land in Haïti heeft geleverd niet op dezelfde wijze gehandeld heeft ten aanzien van de recente staatsgreep in Honduras.

Wat we tot op dit moment gezien hebben lijkt de stelling te ondersteunen dat er een nieuwe militaire, en niet humanitaire, bezetting wordt voorbereid. Verscheidene details wijzen daarop, zoals: wrijving met de huidige bezetters, de Vredesmissie (MINUSTAH) van de VN, met name met Brazilië, dat de militaire leiding heeft; de belemmering van de humanitaire hulp en het bevorderen van een toestand van chaos; en een consequente media-campagne die is gericht op het creëren van een beeld van chaos en gewelddadigheid, dat voor de publieke opinie een bezetting zou rechtvaardigen. Zoals we hierna zullen zien, lijken al deze elementen aanwezig te zijn.

Er zijn redenen om te vermoeden dat de verslechtering van de humanitaire situatie in Haïti met opzet wordt toegelaten. Bijvoorbeeld het bekende gebrek aan coördinatie bij het reddingswerk, zoals dat op grote schaal wordt verspreid via de media. Theoretisch is het de taak van de VN om deze taken te coördineren, maar blijkbaar is dat afgewezen door de Verenigde Staten, die vanaf het eerste moment een van de belangrijkste punten voor de coördinatie van de reddingsacties, het vliegveld, bezet houdt. Zonder de leiding van de VN, en met een "falende" Haïtiaanse staat, of in minder Orwelliaanse taal, met voorbedachte rade verbrokkelde staat, is er niemand over die de reddingswerkzaamheden efficiënt na uitvoeren. Zeker niet de NGO's, die internationale fondsen ontvangen hebben om veel van de functies uit te oefenen, die onder de verantwoordelijkheid van de Haïtiaanse regering zouden moeten vallen. Van de NGO's kunnen niet dezelfde verantwoordelijkheden geéist worden die van een regering verwacht worden, iets dat op dit moment misschien wel goed uitkomt.

Een ander element is het gebrek aan haast bij het zenden van hulp door de VS, in tegenstelling tot de bij de militaire mobilisatie getoonde snelheid. Zelfs het verre China lijkt de Verenigde Staten vóór te zijn bij het zenden van steun. Zo verklaarde luitenant-generaal b.d. van het leger van de Verenigde Staten Russell Honoré, die deel had genomen aan de reddingsoperatie na de orkaan Katrina in 2005 na de aardbeving over de situatie in Haïti: "ik denk dat we dit al bij Katrina geleerd hebben, dat we voor water en voedsel moeten zorgen en dat we moeten beginnen met de evacuatie van de mensen... Ik denk dat we voortvarender hadden moeten beginnen." (1) Terwijl bijvoorbeeld de strijdkrachten van de VS tamelijk snel gemobiliseerd lijken te zijn, wordt een hospitaalschip van de marine met veel meer terughoudendheid klaargemaakt: "het is een traag schip, een beetje oud, en het zal een week duren voordat het aankomt als het eenmaal klaar is", verklaart een woordvoerder van het Pentagon. (2) Misschien kan het niet beter met dit oude schip, maar er zouden andere mogelijkheden moeten zijn om de hulp te bespoedigen. Men zou bijvoorbeeld de enigszins 'ketterse' suggestie van de vroegere onderstaatssecretaris voor defensie van de VS kunnen opvolgen om gebruik te maken van de kennis van de Cubanen op het gebied van reddingswerkzaamheden: "we moeten erbij stilstaan dat ons buurland Cuba beschikt over enkele van de beste artsen van de wereld. We zouden moeten proberen om hen met onze vliegtuigen hierheen te brengen." (3)

Dit alles geeft ons de indruk dat, in het gunstigste geval, de reddingstaken geen voorrang hebben bij de regering van de VS in vergelijking met de zuiver militaire taken, zoals het zenden van "3500 soldaten van de 82e Airborne Division van Fort Bragg", wier missie "niet duidelijk is", volgens de Christian Science Monitor (2). Maar misschien wordt het duidelijker met deze toelichting van Philip Crowley, woordvoerder van het ministerie van buitenlandse zaken van de VS: "We zijn Haïti niet in bezit aan het nemen. We helpen het land te stabiliseren. We helpen bij de levering van materialen en hulp om levens te redden, en we gaan hier lang blijven om te helpen bij de wederopbouw van Haïti." (3). En ook de latere woorden van minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton, die verzekert dat de Amerikaanse troepen in Haïti zouden blijven, "vandaag, morgen, en naar verwachting in de toekomst".

De diplomatieke wrijvingen met andere landen, met name Brazilië dat de leiding heeft over de VN-troepen in Haïti, werden al snel duidelijk, hetgeen er ook op lijkt te wijzen dat de Verenigdestaatse "missie" in Haïti veel verder gaat dan het louter humanitaire. Tot op heden had Brazilië trouw voldaan aan zijn toegewezen rol in Haïti. De Braziliaanse troepen wijdden zich aan het controleren en -soms- het terroriseren van de Haïtiaanse bevolking, vooral de armsten, op een manier die ze in de Braziliaanse favelas hadden geperfectioneerd. Zoals de journalist Kim Ives (van Haiti Liberté) in een interview laat weten, wordt de zogenaamde vredesmissie van de VN, die onder leiding staat van Brazilianen, "als erg slecht ervaren [door de Haitiaanse bevolking]. De mensen zijn het beu en hebben er genoeg van dat er miljoenen aan worden besteed en dat die jongens overal rondrijden in kolossale tanks en met hun geweren lopen te zwaaien. Want, zoals je weet, is het de missie van deze strijdmacht om het land te onderwerpen." (4)

Het was te verwachten dat de VS in conflict zouden raken met Brazilië als het de bedoeling van de eersten was om een militaire rol te spelen in Haïti. Het conflict zou niet lang op zich laten wachten. In de woorden van Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de VN, op 14 januari: "het zou uiterst wenselijk zijn als al deze troepen gecoördineerd zouden worden door de commandant van MINUSTAH ter plaatse." (3) Maar de VS stemde niet in met dit voorstel. Functionarissen van de VS-regering hebben aangegeven dat hun troepen hun acties "zullen coördineren" met de leiding van MINUSTAH, en niets meer: "We handelen onder het commando van de VS ter ondersteuning van een VN-missie uit naam van de Haïtiaanse regering en bevolking", verklaart Crowley (3).

Hoe deze "coördinatie" werkt kan afgeleid worden uit de reactie van de Braziliaanse minister van devensie, Nelson Jobim, die de "unilaterale" controle van de VS over het vliegveld van Port-au-Prince aan de kaak stelde. Deze werd overgenomen zonder andere landen te raadplegen, waarna de landing van vliegtuigen van de FAB (de Braziliaanse luchtmacht) met personeel en onderhoudsmaterieel belemmerd wordt. (5) Zoals aangegeven door het Braziliaanse dagblad Folha de São Paulo, "heeft deze situatie geleid tot een klein diplomatiek probleem tussen Brazilië en de VS. Naast de belemmering van de landing van de FAB-vliegtuigen, klagen de Brazilianen er ook over dat de Verenigdestaatse controle de toegang van de MINUSTAH (Vredesmissie van de VN in Haïti, onder leiding van de Brazilianen) tot de locatie [het vliegveld] verhinderd zou hebben." (5)

Ondanks latere verklaringen van Hillary Clinton aan Jobim, waarbij ze hem verzekerde dat "de Verenigdestaatse strijdkrachten in essentie humanitaire functies zullen uitvoeren, zonder zich te bemoeien met de openbare veiligheid van het land" (6), ligt er het feit dat deze "humanitaire" functies onder het bevel zullen staan "niet van burgerlijke diensten van de regering... maar van het Pentagon", via SOUTHCOM (het Southern Command van de Verenigde Staten), dat belast is met het "uitvoeren van militaire operaties en het bevorderen van de samenwerking op het terrein van de veiligheid voor de verwezenlijking van de strategische doelstellingen van de Verenigde Staten", zoals Michel Chossudovsky van Global Research laat weten (7).

Een ander belangrijk detail is de klaarblijkelijke manipulatie van een veronderstelde toestand van chaos in Haïti, waartoe ook de misschien opzettelijke descoördinatie bij de verdeling van de humanitaire hulp zou kunnen hebben bijgedragen. Hiervan zou het doel kunnen zijn een beeld van chaos en gewelddadigheid te creëren dat bij de publieke opinie de invasie zou rechtvaardigen, en daarvoor is de samenwerking nodig met de belangrijkste massamedia. Ten minste de dichtst bij de Verenigdestaatse regering staande media lijken in dit verband geen tijd verloren te hebben laten gaan. Vanaf het allereerste moment hebben zij geprobeerd de situatie te dramatiseren, bijvoorbeeld door geruchten te verspreiden over zogenaamde schietpartijen, die verder niemand in Port-au-Prince gehoord schijnt te hebben, of over het ontstaan van nieuwe misdaadbendes. Zo konden we enkele dagen na de aardbeving in een artikel met de titel "Zullen de misdaadbendes de controle krijgen over de Haïtiaanse chaos?" de volgende veelzeggende woorden lezen: "toen de duisternis was gevallen over de door de aardbeving verwoeste stad Port-au-Prince, meldden bewoners schoten gehoord te hebben. Dit kan moeilijk een verrassing zijn: bij -natuurlijke of politieke- noodsituaties kunnen 's nachts schoten net zo gewoon zijn als het blaffen van honden, als gewapende bendes zich meester maken van de straten"(8). Het feit dat niemand die schoten gehoord schijnt te hebben of gezien heeft hoe die bendes zich meester gemaakt hebben van de straten, kan erop wijzen dat het hier de bedoeling is een vals beeld te bieden van chaos, waardoor voor de publieke opinie een invasie en bezetting van het land gemakkelijker te aanvaarden zal zijn.

De meeste media verpletteren ons nu met beelden van chaos en geweld. Maar er zijn uitzonderingen. Zo legt Roger Annis, de coördinator van het Canadian Haiti Action Network, onder verwijzing naar een BBC-reportage waarin niets van dit veronderstelde geweld getoond wordt, dat dit "in schril contrast staat met de waarschuwingen voor plunderingen en geweld die de uitzendingen vullen van nieuwskanalen zoals CNN", en die "worden herhaald door de minister van defensie van de VS Robert Gates" (9). Op vragen van de media waarom er geen hulpgoederen uit de lucht gedropt worden, antwoorde Gates dat "ik denk dat droppings uit de lucht simpelweg rellen zullen veroorzaken", hetgeen Gates kennelijk erger vindt dan het ontbreken van hulpgoederen.

Het meest macabere van dit alles is dat de hulpgoederen de slachtoffers niet bereiken tengevolge van de doelbewuste poging om juist deze toestand van chaos en geweld te veroorzaken, die tot op heden nog niet lijkt te bestaan. Volgens Roger Annis "zijn er steeds meer aanwijzingen voor een monsterlijke nalatigheid jegens het Haïtiaanse volk na de rampzalige aardbeving van 3 dagen geleden. Terwijl de vitale medische hulpmiddelen, voedingsmiddelen, chemische stoffen om het water te zuiveren en voertuigen zich ophopen op het vliegveld van Port-au-Prince, en de media informeren over massale internationale inspanningen om noodhulp te leveren, vragen de bewoners van de verwoeste stad zich af wanneer ze eindelijk wat van hulp kunnen vewachten." (9)

De BBC-verslaggever Andy Gallaguer verklaart ook dat hij op vrijdag 15 januari overal in de stad rondgelopen heeft en dat "hij niets anders heeft gezien dan vriendelijkheid van de Haïtianen die hij daarbij ontmoette. Overal namen de bewoners hem mee om hem te laten zien wat er in hun buurten, hun huizen en met hun levens was gebeurd. En dan vroegen ze: waar is de hulp?" (9) In verband met de verklaring van de Verenigdestaatse minister van defensie dat redenen van "veiligheid" de distributie van de hulp zouden belemmeren, antwoordt Gallaguer: "ik zie daar niets van". (9) Over de situatie op het vliegveld meldt hij dat "er een grote hoeveelheid materiaal op de grond [ligt] en dat er veel mensen rond[lopen]. Ik weet niet wat er voor problemen zijn om ze te laten uitleveren". (9) Ook zijn, volgens een plaatselijke waarnemer "de vertegenwoordigers van de media op zoek zijn naar wanhopige Haïtianen die zich hysterisch gedragen. In werkelijkheid is het in de meeste gevallen zo dat ze zich gelaten gedragen, terwijl de internationale gemeenschap, de elite en de politici buiten zinnen zijn over dit onderwerp, waarbij niemand ook maar enig idee lijkt te hebben van wat er aan de hand is. (9)

Niet alleen bestaan er geen plannen om Cubaanse medici naar het eiland te brengen, maar de bezetting van het vliegveld vond onmiddellijk plaats na de aankomst van 30 Cubaanse artsen, die zich bij de andere 300 kwamen voegen die zich al meer dan een jaar op het eiland bevinden. En veel mensen vermoeden dat dat iets te maken zou kunnen hebben met de bezetting van het vliegveld. Zo meldt bijvoorbeeld Trinidad & Tobago Express dat "een noodhulpmissie van de Caraïbische Gemeenschap [Caricom] naar Haïti, waarvan regeringshoofden en in technische hulp gespecialiseerde functionarissen deel uitmaakten, deze vrijdag geen toestemming kreeg om te landen op het vliegveld van dit verwoeste land, dat nu door de Verenigde Staten gecontroleerd wordt." Bovendien "antwoordde eerste minister Golding [van Jamaica] op de vraag of de door de Caricom-missie ondervonden moeilijkheden te maken zouden kunnen hebben met berichten dat de Verenigdestaatse autoriteiten geen zin zouden hebben om vliegtuigen uit Cuba en Venezuela daar te laten landen, dat "ik alleen [hoop] dat er geen waarheid schuilt in dit onvolwassen soort gedachten, in het licht van de angstaanjagende omvang van de tragedie in Haïti'..." (10).

Het volgende getuigenis van David Belle, directeur van het Ciné Institute van Jacmel, weerspreekt ook radicaal het door de media verspreide beeld van chaos en geweld. "Er is mij verteld dat veel Verenigdestaatse nieuwsmedia Haïti afschilderen als een kruitvat dat op het punt staat te ontploffen. Er is mij verteld dat de belangrijkste reportages van de grote media alleen spreken over geweld en chaos. Niets is verder van de waarheid... Ik ben geen enkele keer getuige geweest van ook maar één enkele daad van agressie of geweld. Integendeel! We hebben gezien hoe buren buren en vrienden vrienden en onbekenden helpen. We hebben gezien hoe buurtbewoners met hun blote handen in het puin aan het graven waren om overlevenden te vinden. We hebben traditionele genezers de gewonden zien behandelen; we hebben plechtige ceremonies gezien bij collectieve begrafenissen, we hebben bewoners rustig zien staan wachten in de brandende zon, met slechts enkele dingen die ze hadden kunnen redden. Een verminkte stad van twee miljoen inwoners wacht op hulp, medicijnen, voedsel en water. De meesten hebben niets ontvangen. Haïti mag trots zijn op zijn overlevenden. Hun waardigheid en fatsoen bij deze tragedie zijn op zichzelf al verbazingwekkend." (11)

Al deze feiten rechtvaardigen het vermoeden dat er een macabere strategie van de chaos wordt uitgevoerd om zo een invasie en bezetting te rechtvaardigen, die niets humanitairs heeft.

(1) - Christian Science Monitor, 15 januari 2010: Pentagon defends response time of Haiti aid efforts;
(2) - Christian Science Monitor, 14 januari 2010: Why is it taking so long for Pentagon aid to reach Haiti?;
(3) - Christian Science Monitor, 14 januari 2010: Marines to aid Haitian earthquake relief. But who's in command?;
(4) - interview op Democracy Now: Haiti Devastated by Largest Earthquake in 200 Years, Thousands Feared Dead;
(5) - Folha de São Paulo, 16 januari 2010: EUA enviarão 10 mil soldados para Haiti; Brasil critica controle americano do aeroporto;
(6) - Folha de São Paulo, 16 januari 2010: Apos tensão com EUA, cinco aviões da FAB com suprimentos e equipes chegam ao Haiti;
(7) - Global Research, 15 januari 2010: The Militarization of Emergency Aid to Haiti: It is a Humanitarian Operation or an Invasion?;
(8) - Time, 14 januari 2001: Will Criminal Gangs Take Control in Haiti's Chaos?;
(9) - Canada Haitian Action, 16 januari 2010: Where is the aid in Haiti?;
(10) - Trinidad & Tobago Express, 17 januari 2010: Caricom blocked... as US takes control of airport;
(11) - Ciné Institute, 17 januari 2010: David Belle reports from Port-au-Prince.

Vertaling: Dwarslezer

VS schuldig aan aardbeving in Haïti? Helemaal niet zo onmogelijk!

Vandaag meldt o.a. De Telegraaf dat uit onderzoek van de 'Noordelijke Russische Vloot, die vlootbewegingen van de VS in de Caribische Zee, waar Haïti ligt, zou volgen', zou blijken dat de aardbeving op Haïti het gevolg is van een experiment van een 'aardbevingswapen' van de VS.

De strekking van het bericht - uit de koker van het ANP, het Algemeen Nederlands PersPropagandabureau - (met name de kop 'VS veroorzaken aardbeving Haïti) suggereert dat het beslist moet gaan om een hersenspinsel van paranoïden, die overal de verantwoordelijkheid van de VS zien (voor een groot deel overigens volkomen terecht, want bijna alle ellende in de wereld wordt di- of indirect veroorzaakt door het VS-régime!). Ook de vermelding van die Russische vloot dient er alleen maar voor om ons te wijzen op het Russische gevaar, want wat hebben tenslotte de Russen in de Caraïben te zoeken, nietwaar? Ook de toevoeging van het hulpwerkwoord 'zou' suggereert dat de Russen helemaal niet die 'vlootbewegingen van de VS' in de gaten houden, maar dat ze op iets anders uit zijn. Toch is het meer dan nodig die Verenigdestaatse vlootmanoeuvres in de gaten te houden, zeker nu het régime van Washington de Vierde Vloot na een halve eeuw weer uit de mottenballen heeft gehaald om dreigend aanwezig te zijn voor de kust van Venezuela. (Zie in dit verband mijn artikel Wanneer begint de aanval op Latijns-Amerika? van 11 november verleden jaar.)

Het ANP had zich helemaal niet hoeven beroepen op informatie van een Venezolaans ministerie. Het had zich daarvoor ook kunnen baseren op het artikel van collega-blogger Freeman van 29 mei 2008, vlak na een gruwelijke aardbeving in China, dat ik enkele dagen geleden vertaald in mijn eigen blog plaatste onder de titel Bestaat er een aardbevingswapen? Meer informatie had het ANP kunnen vinden in een artikel van CubaDebate van 5 december 2009, op 6 december 2009 in mijn blog onder de titel Klimaatverandering en klimaatoorlogen of het had zich kunnen baseren op mijn verwijzing (en de daarbij aangegeven links) naar het Verenigdestaatse klimaatwapen HAARP in mijn artikel De waarheid is... dat het nog steeds een puinzooi is in de wereld van 12 october 2008.

Wat betreft de motieven van de VS om Haïti als doelwit te nemen van 'hun' aardbeving (die schijnen veel Telegraaf- en Spits-lezers zich niet voor te kunnen stellen) noem ik er drie:
- Haïti is een land zonder leger en met een nauwelijks bestaand bestuur, dus bij een bezetting valt niet veel weerstand te verwachten;
- Het ligt héél praktisch tussen Cuba en Venezuela, waarmee de VS al lang ruzie zoeken, en het vormt een welkome aanvulling voor de Verenigdestaatse militaire aanwezigheid in Latijns-Amerika (lees mijn hierboven vermeld artikel van 11 november 2009);
- het ligt op een breuklijn, dus het zal erg moeilijk te bewijzen zijn dat de aardbeving door mensenhanden opgewerkt is (tenzij iemand van HAARP zich verspreekt, maar die zal dan wel heel onverwachts overlijden)...

Bestaat er een aardbevingswapen? (overgenomen artikel)

Het volgende artikel werd op 29 mei 2008 gepubliceerd door collega-blog Alles Schall und Rauch:

Al lang wordt erover gespeculeerd of een aantal aardbevingen in de laatste jaren misschien niet van natuurlijke oorsprong zijn, maar doelbewust door mensen opgewekt zijn. De meest recente aardbeving [dit artikel is uit 2008!] in China, waarbij meer dan 80.000 mensen gedood zijn, heeft deze vermoedens versterkt.

Was het een aanval op China? Een waarschuwing en een les? Gaat het erom erom te voorkomen dat China, als grootste crediteur van de VS de waardeloze dollar overboord gooit, zoals het land al lang geleden aankondigde dat het 1 biljoen (duizend miljard) dollar zou vervangen door Euro's, goud en zilver? Gaat het er uiteindelijk om de Verenigdestaatse munt en daardoor de VS zelf te redden?

Een ding moet duidelijk zijn: er loopt al lang een geheime oorlog tussen de VS en China... in Soedan, Pakistan, Birma, Tibet... op vele fronten.

Hier volgt een video van Benjamin Fulford, waarin hij verbazingwekkende dingen vertelt over een aardbevingswapen, dat mogeljik tegen China werd ingezet. Ik heb gewoon vertaald en opgeschreven wat Fulford vertelt:

De film begint ermee dat Fulford verwijst naar zijn interview van verleden jaar met de voormalige Japanse minister van Financiën, Heizo Takenaka, waarin hij hem vroeg: "Waarom hebt u de controle over het Japanse financiële systeem overgedragen aan een groep Amerikaanse en Europese oligarchen?" Het antwoord van Takenaka luidde: "omdat Japan door een aardbevingsmachine bedreigt werd!!!"

Daarna zegt Fulford dan: "Op dat moment kon ik die verklaring niet geloven. Maar later, toen ik daar iets over gepubliceerd had, vertelde de Japanse veiligheidspolitie me dat de stad Niigata door een aardbeving getroffen zou worden, omdat ik dat gepubliceerd had. Slechts twee dagen later lag de grootste kernreactor van Japan in de omgeving van Niigata midden in het epicentrum van twee aardbevingen, beide met een kracht van 6,8!!!

Dat was voor mij een té groot toeval.

Daarna heb ik het een en ander opgezocht en daarbij vond ik dan alles over HAARP. Daar weten ze werkelijk hoe ze daarmee aardbevingen kunnen opwekken. Dat doen ze door een microgolfstraal in de ionosfeer te schieten, met een vermogen van 1 miljard watt!!!

[Deze en latere verwijzing(en) naar microgolven is (zijn) niet juist. Bij microgolven gaat het om frequenties van meer dan 2 GHz (1 GHz = 1.000.000.000 Hertz). HAARP gebruikt echter normale radiofrequenties (onder 30 MHz = 30.000.000 Hertz) en vaak zelfs erg lage frequencies (VLF, zoals op een van de beelden in de video wordt aangegeven) of extreem lage frequencies (ELF). De vergelijking met magnetrons gaat daarom niet op, maar de effecten van HAARP zijn ook -juist!- met die lage frequenties te bereiken. Denk maar aan de radiocontacten met onderzeeërs, die plaatsvinden op frequenties van slechts enkele kHz (= 1.000 Hertz). - Dwarslezer]

Daarmee wordt de ionosfeer opgetild, waarna die dan weer terugvalt. En de manier waarop die terugvalt, zorgt dan voor de aardbevingen. Net als een operazanger door het zingen van een bepaalde toon glazen uit elkaar kan laten spatten, zo kan de frequentie van de straling worden aangepast aan de rotsachtige ondergrond van hun doel, waardoor het gesteente begint te trillen en zo een aardbeving ontstaat.

Deze machine met haar microgolfstraling, kan ook onderaards water verhitten en daarmee aardbevingen opwekken. Bedenk maar wat een magnetron met water doet. Die warmt het op, en zeker als er 1 miljard Watt op wordt losgelaten!!!

Stellen we ons nu voor dat we een microgolf van 1 miljard Watt op een tropische storm richten. Daarmee kun je die veel groter en dodelijker maken en de richting van de storm sturen.

Deze lui zijn in staat de cycloon die bijv. onlangs Birma vernietigde op te wekken, of de Tsunami die Indonesië trof (door middel van een zeebeving) en de aardbeving die net China getroffen heeft.

Daarop heb ik in mijn blog voorspeld dat men de straling door kleurveranderingen in de atmosfeer zou kunnen herkennen, en na de aardbeving in China doken inderdaad video's op, die kort vóór de aardbeving een gekleurde lucht lieten zien. Daar kwam nog bij dat een Taiwanese satelliet kort vóór de aardbeving een vermindering van 50% van de ionosfeer mat boven het gebied van de aardbeving.

Precies zo een vermindering van de helft van de ionosfeer zou men met HAARP verwachten, want die zou opgetild moeten worden en daarna weer neer moeten knallen.

Het ziet ernaar uit dat de waanzinnige criminelen die de regering van de VS hebben overgenomen andere landen bedreigen met een aardbevingswapen. Daarom roep ik de regeringen van Japan, Rusland en China op om alles wat ze weten over dit wapen, dat door de Verenigdestaatse militairen wordt gebruikt, openbaar te maken voor de hele wereld.

Ook zou ik alle loyale patriottische leden van het VS-leger, met name van de Luchtmacht, willen vragen de centrales die het HAARP-systeem in Alaska en Groenland van energie voorzien te bombarderen, om zo deze massamoord te beëindigen. Daarmee hebben ze al 500.000 mensen gedood.

Het kan toch geen toeval zijn, dat deze gebeurtenissen p0litiek gezien allemaal precies op tijd komen? Zo verlangde de VS-regering van de Indonesiërs dat ze de Straat van Malakka voor VS-oorlogsschepen zouden openstellen en dat ze deel zouden nemen aan de "strijd tegen het terrorisme", waarop niet werd ingegaan. Wat gebeurde er toen? Een tsunami die de kust van Indonesië verwoestte, en daarna hebben ze alsnog besloten om mee te werken.

Precies zo nu met Birma. Dat land stond voor een belangrijke politieke verkiezing en toen kwam die ernstige orkaan. En wat een toeval... vóór de kust bevonden zich Franse, Britse en Verenigdestaatse oorlogsschepen, vol met hulpgoederen, zodat ze die meteen konden leveren. Normaliter duurt het weken voordat men van de andere kant van de wereld ter plaatse is.

En nu zijn er dan de afspraken van de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China) en nog andere staten in verband met het samenwerkingsaccoord van Shanghai. En Japan heeft ook een erg vriendschappelijke topconferentie gehouden met China, waarbij de Japanse keizer de Chinese regeringsleider DRIE MAAL ontmoette.

President Bush heeft de keizer in de laatste acht jaar niet één keer ontmoet.

Met andere woorden, de Verenigde Staten zijn volledig geïsoleerd en in plaats van de politie-agent van de wereld, zijn ze nu de crimineel, de gangster, de hooligan van de wereld. Ze zijn door waanzinnigen overgenomen... en we moeten hen stoppen. We moeten ook verhinderen dat ze de publieke opinie in het Westen laten geloven dat een Derde Wereldoorlog nodig is. Dat is namelijk wat ze willen... maar die zullen ze niet krijgen.

Tot zover zijn verklaring. Daarna krijgen we nog getuigenissen te zien van mensen die aan het HAARP-project meegewerkt hebben, evenals beelden van de verkleurde lucht op 10 minuten vóór de aardbeving in China.



Nu kan iedereen zelf bepalen of het volstrekte onzin is wat Fulford beweert, of dat er toch iets aan de hand is.

Hoeveel is 1 miljard Watt?

De meesten van ons hebben een magnetron thuis om voedsel op te warmen. Een gemiddelde magnetron heeft een vermogen van ongeveer 1.000 Watt en kan een glas water in 2 tot 3 minuten aan de kook brengen, dus erg snel. Dat is de bedoeling van een dergelijk toestel, de watermoleculen in de levensmiddelen door zijn "radarstraling" in beweging te brengen en zo te verhitten.

Stellen we ons nu eens voor dat we een muur bouwen van 1 miljoen (!!!) magnetrons en dat we die inschakelen. Dat is 1 miljard watt. Als die op een doel gericht worden, dan kan men daarmee heel beslist een griezelige schade veroorzaken.

Hier nog foto's van de lucht boven China, 30 minuten voordat de aardbeving begon:











Meer foto's en video's kun je hier vinden...

Is dat 'democratie'? En dat in een EU-lidstaat? (overgenomen artikel)

Het volgende artikel werd gisteren gepubliceerd door GARA:

Gemarteld totdat hij 'zijn' verklaringen van buiten kende

Slagen over zijn hele lichaam, toepassing van de 'zak' totdat hij bijna het bewustzijn verloor, bedreigingen ten aanzien van zijn zoontje en zijn partner, kniebuigingen totdat hij niet meer kon en dat alles onder trappen en schreeuwen... Olano vertelt dat hij tijdens de martelingen verplicht werd om de twee verklaringen van buiten te leren die hij bij de politie moest afleggen.

GARA / Donostia

Pello Olano beschrijft in het door GARA opgetekende getuigenis de "hel" die hij heeft doorgemaakt in de vijf dagen dat hij geïsoleerd was opgesloten bij de Guardia Civil. Hij verzekert dat hij in al deze tijd niet gegeten of geslapen heeft, waardoor hij zes kilo is afgevallen. Tijdens de martelsessies werd hij gedwongen om de twee bij de politie af te leggen verklaringen van buiten te leren. Hij dacht dat ze met die verklaringen rustiger zouden worden, maar hij zegt dat ze hem tot de laatste dag bleven martelen.

De lizartzarra [inwoner van de plaats Lizartza in de Baskische provincie Gipuzkoa] herinnert zich dat de eerste slagen en bedreigingen onderweg naar Madrid begonnen.

Hij maakte de reis met afgedekt hoofd, geboeide handen en naar beneden kijkend. Hij werd gedwongen om tafels van vermenigvuldiging te herhalen om te voorkomen dat hij onderweg in slaap zou vallen en als hij ophield, kreeg hij slagen. Zoals hij aangeeft, kreeg hij drie stompen in zijn gezicht. Bij aankomst in Madrid werd hij in een cel opgesloten, waarbij hem werd uitgelegd dat hij met zijn gezicht naar de muur moest blijven staan en dat hij naar beneden moest kijken, zonder de agenten aan te kijken.

Vanaf dat moment begon een "ware hel" van ondervragingen en martelsessies. Olano schat het aantal verhoringen op ongeveer 30 tijdens deze periode van geïsoleerde opsluiting, hij weet echter niet meer in welke volgorde, aangezien hij "gedesoriënteerd [was], zonder te weten of het dag of nacht was".

De 'zak' was "het zwaarste"
De guardias civiles voerden, met een enkele uitzondering, de meeste verhoringen gemaskerd uit. Afgaande op de stemmen die hij kon onderscheiden namen er ongeveer vijf agenten aan deel, elk met een eigen rol: de goede, de slechte, degene die sloeg, degene die dreigde en "de wilde die 'beest' genoemd werd". Sommige van de ondervragingen duurden amper een uur, terwijl andere soms wel zes uur duurden.

Bij al die gelegenheden moest hij tegen de muur gaan staan en schreeuwden en bedreigden ze hem, terwijl hij slagen kreeg. Vervolgens begonnen ze hem te duwen en dwongen ze hem kniebuigingen te maken, totdat hij erbij neerviel. Als hij ophield werd hij met trappen gedwongen op te staan.

De lizartzarra geeft aan dat hij in zijn gezicht, op zijn hoofd en op zijn rug werd geslagen, zowel met open hand als met de vuist. Het zwaarste waren echter de sessies met de 'zak', vooral de eerste keren.

Zoals hij uitlegt werd daarvoor een deken op de grond gegooid, waarin hij gewikkeld werd met zijn handen naar boven op zijn rug gebonden. Drie mensen gingen op zijn rug zitten en degene die het dichtst bij zijn hals zat pakte hem bij zijn hoofd en trok dat naar achter. Daarna kwam er een andere guardia civil bij die de zak zo plaatste dat hij tegen zijn hals drukte.

Olano zegt dat hij het gevoel had dat hij stikte en toen hij buiten westen raakte werden er bij zijn mond gaten in de zak gemaakt zodat hij kon ademen. De duizeligheid en de aanvallen van warmte die hij had waren vreselijk, zó erg dat hij bij de martelingen in zijn broek moest plassen. De laatste dagen moest hij broeken van de Guardia Civil dragen, omdat zijn eigen broek nat was.

Bovendien werd hij verscheidene malen uitgekleed om gefouilleerd te worden en werd hij bedreigd ten aanzien van zijn partner en zijn zoontje, naast nog andere gebruikte martelmethoden. Hij zegt alle slechte behandelingen aan de politie-arts verteld te hebben, maar die heeft hem niet onderzocht, ofschoon hij wel aantekeningen maakte van wat hij zei.
[vertaling: Dwarslezer]

Korte aanvulling van Dwarslezer:
Pedro Olano werd in de nacht van 8 januari dit jaar gearresteerd op beschuldiging van "samenwerking met ETA", maar dat is iets waarvan maar al te veel Basken beschuldigd worden. In kringen van de Spaanse regering wordt het streven naar onafhankelijkheid voor Baskenland al gauw gelijk gesteld met het lidmaatschap van of samenwerking met ETA.

De duivel schijt altijd op dezelfde hoop...

... of zoals ze in het Spaans zeggen "geld valt op geld, in dezelfde ketel" ("dinero cae sobre dinero, en el mismo caldero").

Een, op 18 november verleden jaar overleden, miljonair van het eiland Menorca besloot de ene helft van zijn nalatenschap na te laten aan enkele leden van het Spaanse koningshuis, en de andere helft aan een "stichting voor algemeen belang", met voorbijgaan van zijn familie (El País, eergisteren).

Gisteren meldde het persbureau EFE dat "de Prins en de Prinses [de Spaanse 'kroonprins' en zijn vrouw] de erfenis van de Menorcaanse miljonair voor sociale doelen zullen bestemmen" (Última Hora Menorca van vandaag).

In El País werden meer dan 500 reacties opgenomen, en ik kon me niet aan de noodzaak onttrekken om er daar één aan toe te voegen, gezien de goedkeurende toon van de meeste daarvan commentaren. Daarbij reageerde ik met name op de twee volgende opmerkingen:

• 547 Kitty - 16-01-2010 - 21:22:36h
  Ze hebben zojuist bekendgemaakt dat ze de erfenis zullen accepteren en dat ze die voor sociale doelen zullen bestemmen. [...]

• 546 EEN SPANJAARD ZONDER ERFENIS - 16-01-2010 - 21:11:06h
  Als deze meneer besloten heeft dat de erfenis voor het Koningshuis is, dan doet hij daar erg goed aan. Het was zijn geld en daar doet hij mee waar hij verdomme zin in heeft . [...]

Mijn reactie luidde:

@546. Hoezo was het "zijn geld"? Dit soort fortuinen kan alleen verworven worden door anderen te misbruiken: bijv. een ondernemer die "zijn" arbeiders uitbuit (door hun te lage lonen te betalen, enz.), een handelsbedrijf dat teveel vraagt voor zijn producten, een bankier die zijn zakken vult met niet-verdiende bonussen.
@547 - Deze miljonairse meneer zou met een beetje fantasie beslist zelf 'sociale doeleinden' hebben kunnen vinden. Op die manier had hij kunnen voorkomen dat er straks bij vergissing een restje van die erfenis in de schatkist van de koninklijke familie blijft liggen. Tenslotte valt een miljoentje meer daar niet op.
En persoonlijk zou het me veel passender geleken hebben als hij zijn geld had nagelaten aan een republikeinse partij of beweging... [en hier had ik nog aan toe moeten voegen: dat was in ieder geval in het "algemeen belang" geweest.]

Kennelijk was de redactie van dit zó gerespecteerde dagblad van mening dat mijn reactie té socialistisch en/of té republikeins was (of wat dan ook), waardoor ze hem niet hebben willen plaatsen. Nu begrijp ik ook de positieve toon van de wél geplaatste reacties...

Is dit wat in de "democratische" $paanse $taat wordt verstaan onder "vrijheid van meningsuiting"? Dan staan we er mooi voor...

Twitter komt in opstand tegen Pat Robertson vanwege zijn commentaar over Haïti

Het volgende artikel werd op 13 januari gepubliceerd door Cubadebate:

Twitter reageerde op grote schaal tegen de Verenigdestaatse TV-predikant Pat Robertson, die afgelopen woensdag aan zijn volgelingen via de zender Christian Broadcasting verklaarde dat Haïti vervloekt was vanwege een in 1804 gesloten "pact met de duivel”.

Gebruiker michaelianblack schreef: "Wat voor soort overeenkomst hebben wij met de duivel gesloten om Pat Robertson te verdienen?"

Robertson komt meestal in het nieuws in de Verenigde Staten vanwege zijn onverdraagzame en racistische commentaren, zoals toen hij de Islam "een satanische secte" noemde of toen hij in zijn programma The 700 Club over de Venezolaanse president Hugo Chávez zei: "Ik weet niets over de leer van het vermoorden, maar als hij [Chávez] denkt dat we hem gaan vermoorden, dan ben ik van mening dat we dat maar moeten doen. Dat is veel goedkoper dan een oorlog opstarten."

Over de aardbeving in Haïti dit jaar zei hij letterlijk dat "thousands died because haitian slaves swore a pact with the devil for their freedom” (duizenden zijn gestorven omdat de Haïtiaanse slaven een pact met de duivel sloten om hun vrijheid te verkrijgen).

Doodstraf voor Bush, Blair, Balkenende, Aznar en de rest van dat gespuis...

Als dit soort leugenachtige politici, die de een na de ander zeggen veel waarde te hechten aan hun christelijke levensovertuiging, met zó veel gemak, zonder een spier te vertrekken, het gebod "Gij zult niet doden!" uit hun eigen sprookjesboek, de bijbel, overtreden (ook al zorgen ze er wel voor om zélf hun handen niet met het bloed van onschuldigen te bevuilen), dan vind ik de doodstraf voor hun misdaden waarlijk niet teveel gevraagd!

Als...

Als politici zich zouden houden aan hun mooie woorden over vrede, bestrijding van ziekte, armoede en honger, zou de wereld een paradijs zijn geweest, waarbij de bijbelse hof van Eden een stadstuintje geleken had.

Helaas, zo zit de wereld niet in elkaar: oorlogszuchtige politici (denk maar aan Henry "Killinger" Kissinger en Barack "Change" Obama) krijgen weliswaar de Nobelprijs voor de vrede, maar dat heeft geen enkele betekenis. Dat is net zoiets als dat ik een Pulitzerprijs zou krijgen voor mijn journalistieke werk (nog afgezien van het gegeven dat die prijs alleen in de VS uitgegeven werken betreft).

Ze gaan gewoon door met het voeren van oorlogen en met de uitbuiting van een groot deel van de wereldbevolking, en daarbij hebben hun mooie woorden geen enkele betekenis. Het gaat hun (en hun stiekeme opdrachtgevers uit het bedrijfsleven) uitsluitend om het verhogen van de kapitalistische winstcijfers: net zoals in de VS en in de Europese Unie een groot aantal werklozen daarvoor van belang is - zo kunnen namelijk de lonen gedrukt worden, waardoor de werkstelers (in kapitalistische nieuwspraak "werkgevers") nog meer geld uit de handen kunnen houden van degenen die het werk doen en die de wereld draaiend houden: de arbeiders.

De Vancouver Sun publiceerde gisteren een artikel waaruit blijkt dat Canada in het fiscale jaar 2009/2010 ongeveer anderhalf miljard Can$ uitgeeft om 2.850 soldaten in Afghanistan te houden, wat neerkomt op ongeveer $ 525.000,-- per jaar per soldaat.
Voeg daarbij de miljarden die het Nederlandse régime intussen al uit de zak van de belastingbetalers gegraaid heeft om Afghanen te laten doodschieten door Nederlandse militairen en de biljoenen (of biljarden?) die het régime in Washington daar (en trouwens ook in Irak en elders in de wereld) misbruikt om landen onder hun controle te houden of te krijgen en om te voorkomen dat de slachtoffers van het kolonialisme hun gerechte eisen kunnen stellen.

Als... politici zich aan hun mooie woorden zouden houden, zou al dat nu aan dood en verderf verspilde geld, ervoor gezorgd hebben dat de hele wereldbevolking een waardig leven zou hebben kunnen leiden, waarin niemand zich meer in arren moede, als een kat in het nauw, genoodzaakt zou voelen om een toevlucht te nemen tot geweld (in kapitalistisch-kolonialistische nieuwspraak "terrorisme"), omdat er niet geluisterd wordt naar gerechtvaardigde bezwaren tegen uitbuiting en kolonialistische diefstal.

Wanneer komt de bevolking van de "westerse democratieën" eindelijk eens in opstand tegen de misdaden die overal ter wereld (óók in hun eigen landen) door de -zogenaamd democratisch gekozen- régimes van hun landen, gepleegd worden? Alle mooie woorden ten spijt zullen deze régimes gewoon doorgaan op de huidige weg. Als er geen "terrorisme" te bestrijden was, zou het wel uitgevonden worden (wat in feite al het geval is met dat van Al Q'aida), omdat angst een uitstekend middel is om 'hun' eigen bevolkingen te onderdrukken, om asociale en ondemocratische wetten door te drukken "in het kader van de bestrijding van het terrorisme"...

Wordt wakker, stelletje consumenten van hapklare-TV-brokken... Er zijn belangrijkere dingen dan de bewegende poppetjes die je via je TV ziet, en er gebeurt meer in de wereld dan de TV-journaals en -actualiteitenrubrieken je laten zien. Wordt wakker, en laat je bij volgende verkiezingen niet meer misleiden door fraai klinkende beloften van politici, of door xenofobe waanideeën die tegenwoordig al niet meer beperkt zijn tot PVV en het clubje van Rita V., maar ook doorgedrongen zijn tot de centrumpartijen. Analiseer de wereld vanuit een objectief gezichtspunt en vraag je af waarom de dingen zouden moeten zijn, zoals ze in de bijbel staan, dat oude sprookjesboek; waarom ze moeten zijn zoals in de grondwet staat - die is niet meer dan een aantal woorden door de machthebbers op een bepaald moment in het verleden gerangschikt zijn, verder niets...

Sommigen zien de dingen zoals ze zijn en zeggen "Waarom?"
Ik droom dingen die nog nooit bestaan hebben en zeg "Waarom niet?"

[Robert Kennedy]

Nieuw door de Telecom-mafia gesponsord onderzoek?

Ik heb het hier al vaker gehad over het moeras aan desinformatie in verband met de gezondheidsrisico's van het gebruik van GSM- en met name UMTS-apparatuur, vanaf de verdraaiing door toenmalig staatssecretaris Pieter van Geel van de resultaten van een Zwitsers onderzoek daarnaar, dat nog steeds regelmatig opduikt als de angst voor gezondheidsrisico's belachelijk gemaakt moet worden (zie daarover mijn artikel UMTS - of: Rampenrégime in Nederland. Hoe lang nog? van 15 september 2006).

Gisteren publiceerde NRC/Handelsblad weer een artikel dat moet suggereren dat 'langdurige blootstelling aan elektromagnetische straling zoals die vrijkomt bij mobiel bellen' zou beschermen tegen Alzheimer of die ziekte zelfs zou kunnen genezen. Ik zal me niet te druk maken over het onterechte "straling", daar gaat het op dit moment niet over.

Wat wel in aanmerking genomen moet worden, is dat in het NRC/Handelsblad-artikel niet wordt aangegeven of bij het onderzoek gebruik is gemaakt van GSM- of UMTS-signalen. De voor UMTS-gebruikte signalen worden namelijk uitgezonden op aanmerkelijk hogere frequenties dan de GSM-signalen en ze komen veel dichter in de buurt van de voor magnetrons gebruikte frequenties, waardoor de effecten op levende cellen onvermijdelijk anders en mogelijk ingrijpender zijn.

Het persbericht van het Journal of Alzheimer's Disease spreekt echter ook uitsluitend over "electromagnetic waves" (electromagnetische golven) van "cell phones" (mobiele telefoons), zonder dat -althans in het persbericht- wordt aangegeven op welke frequenties getest is. Mogelijk kan aan het onderzoek toch nog enige wetenschappelijke waarde worden toegekend, maar dat zal moeten blijken wanneer de volledige resultaten gepubliceerd worden.

Inderdaad, zoals NRC/Handelsblad meldt: "Wetenschappelijk bewijs ontbreekt" voor de risico's van "mobiel bellen", maar er ontbreekt ook wetenschappelijk bewijs voor de onschadelijkheid ervan. Alleen al daarom is het onverantwoord om het mobiel telefoneren ongeremd te laten toenemen.

Terwijl ik enkele jaren geleden nog slechts dacht dat het doordrukken van de mobiele telefonie te maken had met de grote ermee gemoeide bedragen (zowel voor de overheden als voor de Telecom-mafia), begin ik er nu steeds meer van overtuigd te raken dat het daarbij misschien wel véél belangrijker is dat iedere mobiele telefoon (die zich in verreweg de meeste gevallen in de onmiddellijke nabijheid van de eigenaar bevindt) gelokaliseerd en afgesluisterd kan worden - en dus een zeer belangrijk instrument is geworden in de handen van Big Brother, die er bij voorbaat van uitgaat dat iedereen een verdachte is - waarvan wordt later naar behoefte nog wel eens vastgesteld...

Zie voor een overzicht van al mijn artikelen over dit onderwerp onder Hoelang blijft Den Haag nog medeplichtig ten aanzien van deze sluipmoord? van 25 juni 2008.

Nieuwe oorlog nu wel definitief (vrees ik)

Obama verklaarde gisteren in Honolulu [daar zat hij ongetwijfeld uit te rusten van alle stress waaronder hij gebukt gaat sinds hij de Nobelprijs voor de Vrede gekregen heeft] dat de plannen voor de mislukte vliegtuigaanslag van 25 december in Yemen gemaakt waren. Ook beloofde hij dat degenen die daarvoor verantwoordelijk waren "de rekening gepresenteerd zullen krijgen". In een boodschap aan de Yemenitische dictator Ali Abdulah Saleh dankte hij deze voor zijn steun aan de toekomstige acties tegen Al Q'aida. De financiële steun voor de veiligheid [lees militaire steun] in Yemen zal dit jaar minstens twee maal zo hoog zijn als in 2009. (New York Times van gisteren).

Intussen heeft de Britse premier Gordon Brown bekend gemaakt dat Groot-Brittannië en de Verenigde Staten samen een einde zullen gaan maken aan "de terroristische dreiging uit zowel Yemen als uit Somalië". De Britse en de Verenigdestaatse ambassades in Yemen zijn gesloten, naar verluidt vanwege dreigementen van Al Q'aida. (Guardian, vandaag)
Het bovenstaande zou er dus op kunnen wijzen dat binnenkort "aangetoond" zal worden dat de zogenaamde "piraten" in Somalië ook samenwerken met Al Q'aida, en dat dus ook dat uitgebuite land nog verder verwoest zal gaan worden op last van Barack "Change" Obama...

Binnenkort zullen er door Obama wel foto's gepresenteerd worden als bewijs voor de aanwezigheid van Al Q'aida in Yemen (en Somalië), en het zou me niets verwonderen als het de foto's zijn die ik bij dit artikel geplakt heb. Het zijn weliswaar dezelfde foto's die Colin Powell op 5 februari 2003 toonde aan de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, maar dat weet toch niemand meer. Aangezien de politici deze foto's zonder meer aanvaardden als onomstotelijk bewijsmateriaal voor de Iraakse massavernietigingswapens (ook al moest Colin Powell later, in 2005 -zie ABC News van 8 september 2005-, toegeven dat ook hij voor de gek was gehouden met dat bewijsmateriaal), is het voldoende om de data en de tekstblokjes op de foto's een beetje te veranderen om de brave politici nog een keer te belazeren. Ik hoor Balkenende alvast weer zeggen: "Dit is bewijsmateriaal. Dat valt niet te ontkennen." (zie o.a. het NRC/Handelsblad van 12 juni 2004.)

Nederland ontkent Verenigdestaatse aanval op Venezuela vanaf Aruba en Curaçao (overgenomen artikel)

Het volgende artikel verscheen gisteren op de website van de Radio Nacional de Venezuela:

Via een communiqué riep de Venezolaanse regering de Nederlandse autoriteiten op zich te houden aan haar verplichtingen terzake van de internationale vrede en veiligheid en Venezuela niet aan te vallen of daaraan haar medewerking te verlenen.

Prensa Web RNV / Telesur
1 januari 2010, 15:04 PM

In antwoord op het communiqué van het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, dat nogmaals de beschuldiging uitsprak dat Washington van plan is om vanaf Aruba en Curaçao Venezuela te bombarderen, ontkende het hoofd van de Nederlandse diplomatie, Maxime Verhagen, dat de Verenigdestaatse militaire bases in haar overzeese gebiedsdelen gebruikt worden om Venezuela aan te vallen.

"Nederland staat niet toe dat zijn grondgebied wordt gebruikt om uw land aan te vallen en streeft ernaar om goede relaties te handhaven met Venezuela", stelde de minister, daarbij de Venezolaanse ambassadeur in Den Haag verzoekend hem "volgende week" uitleg te geven.

Afgelopen donderdag herhaalde de Venezolaanse regering de beschuldiging dat de Verenigde Staten (V.S.) het grondgebied van Aruba en Curaçao gebruiken om een militaire aanval op Venezuela voor te bereiden.

Het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken drong er bij de Nederlandse autoriteiten op aan om hun verplichtingen ten aanzien van de vrede te honoreren en zich af te houden van aanvallen en zich niet te laten gebruiken voor doeleinden die strijdig zijn met de goede betrekkingen tussen beide naties.

"Venezuela stelt bij de Internationale Gemeenschap nogmaals aan de kaak dat door de Verenigde Staten het koloniale grondgebied van Aruba en Curaçao wordt gebruikt om een militaire aanval op Venezuela voor te bereiden", zoals het communiqué van afgelopen 30 december aangaf, dat afgelopen donderdag op de website van het Venezolaanse ministerie van Buitenlandse Zaken werd gepubliceerd.

In het communiqué herinnerde Caracas eraan dat vanaf Aruba en Curaçao Verenigdestaatse vliegtuigen regelmatig het Venezolaanse luchtruim hebben geschonden, met het excuus van de strijd tegen de drugshandel, "die geen enkel tastbaar resultaat heeft opgeleverd".

Afgelopen 17 december waarschuwde de Venezolaanse president Hugo Chávez, vanuit Kopenhagen, waar de klimaattop plaatsvond, over de plannen die door de Verenigde Staten opgesteld worden om onze Caraïbische natie aan te vallen via de Nederlandse Antillen.

"Het yankee Imperium is de eilanden Aruba en Curaçao aan het bezetten en deze eilanden liggen op slechts enkele kilometers afstand van de Venezolaanse kust [...] ik beschuldig het Koninkrijk der Nederlanden ervan om samen met het Imperium vijandigheden tegen Venezuela voor te bereiden," beschuldigde het Venezolaanse staatshoofd bij de ontmoeting van de landen van het Bolivariaanse Verbond voor de Volkeren van Ons Amerika (ALBA) met sociale organisaties in het Valvy Hall Center in Kopenhagen.

"Dit nieuwe militaire machtsvertoon dat zich op dit moment aan het ontwikkelen is, bedreigt niet alleen Venezuela", maar ook Ecuador, Bolivia, Nicaragua en Cuba, voegde de Venezolaanse leider daaraan toe.

Vertaald uit het Spaans door Dwarslezer

Oorlogstrommels voor VS-oorlog in Yemen, na vliegincident (overgenomen artikel)

Het volgende artikel, van de hand van Bill Van Auken, verscheen op 29 december 2009 op de World Socialist Web Site:

In de nasleep van de mislukte poging van de 23-jarige Nigeriaan Umar Farouk Abdulmutallab om op eerste kerstdag een bom te laten ontploffen in een vliegtuig van Northwest Airlines, dat van Amsterdam onderweg was naar Detroit, roepen de oorlogstrommels steeds luider om een bredere militaire interventie in Yemen door de VS.

Terwijl de Amerikaanse functionarissen in eerste instantie zeiden dat ze dachten dat de verdachte alleen gehandeld had en dat hij geen formele banden had met terroristische organisaties, heeft dit vooraanstaande politici van beide politieke partijen en veel Verenigdestaatse media er niet van weerhouden om onmiddellijk een uitbreiding van de oorlog in Jemen in het vooruitzicht te stellen, waar Abdulmutallab familiebanden heeft (zijn moeder is Yemenitisch), en waar Al-Q'aida aanwezig is.

Berichten in de media hebben vervolgens niet nader genoemde Amerikaanse functionarissen aangehaald, die zeiden dat Abdulmutallab zijn ondervragers heeft verteld dat hij had deelgenomen aan een Al Q'aida-kamp in Yemen, terwijl een website, die namens de organisatie claimt te spreken, de mislukte aanslag opeiste.

Wat ook de waarheid is betreffende de link tussen Yemen en het incident, deze komt buitengewoon toevallig heel goed uit voor de regering van Obama, die parallel aan de escalatie in Afghanistan al gestart is met een geheime militaire interventie in het arme Arabische land.

Zoals de New York Times maandag berichtte, "hebben de Verenigde Staten, naast twee nog niet geklaarde grote oorlogen, stiekem een derde oorlog opgestart, een grotendeels verborgen front tegen Al Q'aida in Yemen."

Onder verwijzing naar niet nader genoemde hoge functionarissen van de strijdkrachten en van Verenigdestaatse inlichtingendiensten, meldt de Times dat de Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) "verschillende hoge in contraterrorisme ervaren veld-agenten naar het land," heeft gezonden, terwijl "enkele van de geheimste Special Operations commando's zijn begonnen Yemenitische veiligheidstroepen te trainen in contraterrorisme-tactieken. "

Onder de regering van Obama is de militaire hulp van de VS aan Yemen verhoogd tot 70 miljoen dollar, tegenover vrijwel niets in 2008.

Berichten over verhoogde activiteiten van CIA-agenten en van Special Operations militaire commando's in Yemen volgen op een reeks van geheime Amerikaanse luchtaanvallen. Op 17 december vuurden VS-gevechtsvliegtuigen kruisraketten af, die volgens ambtenaren in Washington gericht waren tegen trainingskampen van Al Q'aida in de provincies Sana'a en Abyan. Ambtenaren in Yemen zeiden echter dat de aanslagen het leven gekost hebben aan meer dan 60 burgers, waaronder 28 kinderen.

Een tweede luchtaanval werd op 24 december uitgevoerd in de afgelegen regio Shabwa tegen wat Amerikaanse functionarissen beschreven als een vergadering van Al-Q'aida activisten. Ook nu zeiden Yemenieten ter plaatse dat een dergelijke vergadering niet had plaatsgevonden.

Functionarissen van Amerikaanse inlichtingendiensten wijzen erop dat een van de beoogde doelen van de luchtaanval op 24 december Anwar al Awlaki was, een islamitische geestelijke die staatsburger is van de VS en die in New Mexico geboren is. Hoewel Awlaki in verband wordt gebracht met de majoor van het US Army, Nidal Hasan Malik, die beschuldigd is van de grote schietpartij vorige maand in Fort Hood, is hij zelf van geen enkele misdaad beschuldigd. De poging om hem buitengerechtelijk te executeren heeft nergens in de media of in het politieke establishment in de VS iets uitgelokt wat maar op kritiek lijkt.

Amerikaanse gevechtsvliegtuigen zijn naar verluidt ook ingezet, tegelijk met een Saudische militaire actie, tegen een interne opstand in het noordwesten van de provincie Saada in de buurt van de grens met Saudi-Arabië. De aanvallen zijn gericht op een gewapende beweging die bekend staat als de Houthis, die genoemd is naar haar vroegere commandant, en die werd opgericht om de Shi'itische bevolking van Zaydi te verdedigen. De Zaydi-bevolking, de dominante groep in het land tot 1962, toen een Nasseristische staatsgreep de heersende monarchie afzette, wordt sedertdien geconfronteerd met onderdrukking en discriminatie van de kant van de huidige regering.

De Houthi-strijders uiten de beschuldiging dat Amerikaanse gevechtsvliegtuigen sinds afgelopen augustus ongeveer 30 aanvallen op Saada hebben uitgevoerd, toen het Yemenitische regime een militair offensief startte onder de naam "Operatie Verschroeide Aarde".

Amerikaanse kringen op het gebied van buitenlandse politiek hebben geprobeerd om de oorlog tegen de Houthis voor te stellen als een strijd tegen de Iraanse invloed in de regio. Tezelfdertijd heeft het Yemenitische régime de onwaarschijnlijke bewering gedaan dat de beweging wordt ondersteund door Al Q'aida, die steunt op het soennitische fundamentalisme en die bij terroristische aanslagen tegen de shi'itische bevolking betrokken is.

De militaire interventie van de VS in Yemen wordt uitgevoerd ter ondersteuning van het dictatoriale régime van veldmaarschalk Ali Saleh, die al meer dan 30 jaar staatshoofd is, eerst -tot 1990- als president van Noord-Yemen, en vervolgens, na de eenwording na de Koude Oorlog, als president van het verenigde land.

Yemen, met 23,8 miljoen inwoners, is het armste land in de Arabische wereld. Meer dan de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Meer dan 40 procent is werkloos en 54 procent is analfabeet.

Naast de Houthi-beweging in het noordwesten van het land, bestrijdt het régime van Saleh ook een afscheidingsbeweging in het zuiden. Het heeft getracht deze oppositiebewegingen met extreem geweld te beteugelen. Naast het uitvoeren van collectieve militaire vergeldingsoperaties, die het leven van duizenden burgers hebben gekost en die tienduizenden op de vlucht hebben gedreven, worden afwijkende politieke meningen systematisch onderdrukt.

Vorige maand heeft het VN-comité tegen foltering een scherp rapport gepubliceerd over de omstandigheden in Yemen, waarin sprake is van "gijzeling, meldingen dat gezinsleden werden ontvoerd en gevangengehouden om ervoor te zorgen dat gezochte personen zich zouden overgeven, evenals willekeurige arrestaties en geforceerde verdwijningen. "

"Ontvoeringen en buitengerechtelijke executies," waren gewoon, volgens het rapport, ook bij minderjarigen.

"Kinderen van zeven of acht jaar oud waren samen met volwassenen opgesloten, en werden vaak misbruikt," aldus het rapport. "Er zijn ook kinderen ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. "

Het rapport zei dat veiligheidstroepen en gevangenisautoriteiten ongestraft martelingen uitvoerden. Een door een Yemenitische mensenrechtenorganisatie aan de VN-commissie voorgelegd document vermeldde een aantal doodgemartelde activisten, naast de beschrijving van gevangenen - waaronder kinderen - die met kabels geslagen, verbrand, en aan hun handen en armen opgehangen zijn, die verkracht zijn en met verkrachting bedreigd werden.

Dit is het karakter van het régime waarmee, volgens de Times, Obama's "Witte Huis tracht duurzame banden aan te knopen". De uitzending van de Special Operations commando's en CIA-agenten naar Yemen zal deze afschuwelijke onderdrukking alleen maar versterken.

Zoals het artikel van de Times duidelijk maakt, moet deze repressie, naarmate Washington deze steunt, alleen maar intenser en dodelijker worden. "Het probleem is dat de betrokkenheid van de Verenigde Staten leidt tot sympathie voor Al Q'aida", vertelde een Yemenitische staatsfunctionaris de krant. "De samenwerking is noodzakelijk, maar het lijdt geen twijfel dat zij een uitwerking heeft op de gewone man. Die sympathiseert met Al Q'aida. "

Zo citeerde Associated Press Gregory Johnsen, een Yemen-deskundige aan Princeton University, die zei dat de toegenomen militaire interventie van de VS in het land "waarschijnlijk contraproductief" was. De bombardementen en de daarbij gemaakte video's en foto's van door Amerikaanse raketten afgeslachte vrouwen en kinderen zorgen volgens hem voor een "een geslaagde wervingsdag voor Al Q'aida".

Dergelijke problemen lijken in Washington of de Amerikaanse media van weinig belang te zijn, terwijl de regering van Obama door blijft gaan met de voorbereidingen voor een derde VS-oorlog in de olierijke regio's die zich uitstrekken van het Midden-Oosten tot in Centraal-Azië.

Het incident met het vliegtuig van Northwest Airlines heeft oproepen om meer directe militaire actie uitgelokt van zowel Democratische als Republikeinse politici.

Senator Joseph Lieberman, de zogenaamde "onafhankelijke Democraat", die aan het hoofd staat van het Homeland Security Committee van de senaat, riep zondag op tot een "preventieve" militaire interventie in Yemen.

"Iemand in onze regering zei tegen mij in Sana'a, de hoofdstad van Yemen, dat Irak de oorlog van gisteren is," zei Lieberman in een interview op Fox News. "Afghanistan is de oorlog van vandaag. Als we niet preventief handelen, zal Yemen de oorlog van morgen worden. Dat is het gevaar waar we voor staan."

In hetzelfde programma was senator Arlen Specter, een democraat uit Pennsylvania, het daarmee eens en hij zei dat een militaire aanval op Yemen "iets [is] wat we moeten overwegen."

"Yemen is de nieuwe FATA, of zal dat worden," zei volksvertegenwoordiger Jane Harman, een Californische Democraat, die voorzitter is van het Homeland Security-subcomité voor Inlichtingen van het House of Representatives. Ze verwees daarbij naar de Federaal Bestuurde Tribale Gebieden in Pakistan, waar de CIA en het VS-leger steeds frequenter raketaanvallen uitvoeren, naast acties op de grond door Special Operations troepen.

De Amerikaanse media marcheren, zoals bij elke andere aanzet naar een oorlog, netjes in de maat. De Washington Post publiceerde maandag een voorpagina-artikel met de kop "Al-Q'aida-groep in Jemen wordt steeds belangrijker".

Hoewel het artikel in de Post erkent dat de stelling dat Al Q'aida de mislukte bomaanslag op het vliegtuig op poten had gezet nog moest worden bewezen, ging het verder met: "Als de claim waar is, betekent deze... het ontstaan van een belangrijke nieuwe bedreiging voor de Verenigde Staten, het Midden-Oosten en de Hoorn van Afrika."

Zoals gebruikelijk waren de nieuwskanalen op de kabel zelfs nog categorischer en oorlogszuchtiger. "Dus we zijn hier de boot aan het missen?" vroeg CNN-presentator Kyra Philips maandagmiddag aan een contraterrorisme-"expert". "We zijn in oorlog in Afghanistan, we zijn in oorlog in Irak. Zouden we ook in Yemen in oorlog moeten zijn?"

Als de VS zich voorbereiden op weer een nieuwe oorlog, deze keer in Yemen, dan is het niet om het terrorisme uit te roeien of om het Amerikaanse volk te beschermen. De bewering dat dergelijke methoden deze vermeende doelen kunnen realiseren, kunnen vrijwel overal worden gebruikt om Amerikaanse militaire interventies te rechtvaardigen, van Pakistan, tot Somalië, tot Indonesië, tot de Filippijnen en het hele Midden-Oosten.

Het werkelijke doel van het VS-imperialisme is om overal ter wereld haar hegemonische controle op te leggen over de strategische energie-leveringen en de pijpleidingen en de scheepvaartroutes die brandstof leveren aan de grootste mogendheden van de wereld. Yemen beheerst de Straat van Bab-el-Mandeb, die de Golf van Aden met de Rode Zee verbindt en die toegang biedt tot het Suezkanaal, een vitaal knooppunt waarlangs dagelijks tankschepen zo'n drie miljoen vaten olie vervoeren.

De regering van Obama won de verkiezingen onder de leuze "change", in grote mate vanwege de vijandigheid van het Amerikaanse volk tengevolge van de twee oorlogen die onder het presidentschap van George W. Bush gestart waren. Nu is het Witte Huis van Obama, in plaats van deze oorlogen te eindigen, de bezetting van Irak aan het verlengen, stuurt het minstens 30.000 extra Amerikaanse militairen naar Afghanistan en begint het in Yemen nog een andere Amerikaanse militaire interventie.

Deze militaire acties zullen dood en verderf betekenen voor de volkeren van deze landen, een groeiend aantal doden en gewonden in het VS-leger en de toenemende waarschijnlijkheid van een veel breder en potentieel wereldwijd conflict.

De toenemende dreiging van een Amerikaanse oorlog in Yemen toont de onmogelijkheid van verzet tegen het Verenigdestaatse militarisme in het kader van het kapitalistische twee-partijenstelsel. Deze strijd vereist de onafhankelijke politieke mobilisatie van de werkende klasse tegen de regering van Obama op basis van een socialistisch programma, dat een einde moet maken aan het winststelsel, dat de drijvende kracht is van de imperialistische oorlogen.

Bill Van Auken

---

Vertaald uit het Engels door Dwarslezer

Dertig jaar sinds de Sovjet-invasie van Afghanistan (overgenomen van de WSWS)

Op 30 december 2009 publiceerde de World Socialist Web Site het volgende artikel van de hand van Alex Lantier:

In persberichten over het recente besluit van president Barack Obama om meer Amerikaanse troepen in te zetten in Afghanistan, is vreemd genoeg een historische mijlpaal onvermeld gebleven - de 30ste verjaardag van de invasie van de USSR in Afghanistan, die begon op 27 december 1979.

Een onderzoek naar de omstandigheden van deze gebeurtenis ondermijnt de beweringen van Obama dat het Amerikaanse beleid in Afghanistan is ingegeven door een "oorlog tegen de terreur" en onthult in plaats daarvan de imperialistische doelstellingen achter het VS-beleid.

Indertijd reageerde president Jimmy Carter op de Sovjet-interventie - die tot doel had de mujahadeen-rebellen te onderdrukken, die het door de Sovjet-Unie gesteunde régime van de Democratische Volkspartij van Afghanistan (PDPA) bestreden - waardoor een decennium van ontspanning ongedaan gemaakt zou worden en de spanning met de USSR zou escaleren. Deze kritische beslissing ontketende een conflict dat uiteindelijk de Afghaanse samenleving zou vernietigen.

Pas jaren later bleek dat de Sovjet-invasie zelf een reactie was op een doelbewuste poging van de VS om in Afghanistan een nieuw militair front tegen de Sovjet-Unie te openen. Nog vóór de Sovjet-invasie ondersteunde Washington in het geheim de mujahadeen, met het doel een Sovjet-interventie uit te lokken en de USSR in een bloedig moeras te laten lopen. Het uiteindelijke doel van de Amerikaanse buitenlandse politiek was de USSR te vernietigen en een uitbreiding van de Verenigdestaatse macht te bevorderen in het strategisch gelegen en olierijke Centraal-Azië.

In zijn mémoires uit 1996, From the Shadows, herinnert Robert Gates, de huidige VS-minister van Defensie, zich de beraadslagingen van de VS in de winter en het voorjaar van 1979. Hij beschrijft een vergadering van 30 maart 1979: "Staatssecretaris van Politieke Zaken David Newsom verklaarde dat het Amerikaanse beleid erin bestond om de Pakistani, Saoedi's en anderen duidelijk te maken dat we vastbesloten waren om de uitbreiding van de Sovjet-invloed in de Derde Wereld tot staan te brengen... Walt Slocombe, vertegenwoordiger van Defensie, vroeg wat voor zin het had om de Afghaanse opstand in stand te houden, en 'daarbij de Sovjets in een Vietnam-achtig moeras te zuigen?' "

Op 3 juli 1979 machtigde president Carter de CIA om propaganda voor de Afghaanse rebellen te financieren en uit te voeren. Naar verluidt verstuurde de CIA die zomer haar eerste zendingen naar de mujahadeen.

De stalinisten in het Kremlin, die zich lieten leiden door zuiver militaire en nationalistische berekeningen, liepen regelrecht in de door Washington opgezette val. De Sovjet-leiders dachten dat de Afghaanse president Hafizullah Amin, van de Khalq-factie van de PDPA, bezig was een aparte deal te sluiten met Washington om de Amerikaanse hulp aan de mujahadeen te beëindigen. Moskou vreesde dat een pro-Amerikaans régime in Kabul de VS toe zou staan Pershing-raketten te installeren in Afghanistan, waar zij op de Sovjet-Unie gericht zouden worden.

Ook werd gevreesd dat de VS Afghaanse Oezbeken en Tadzjieken zou gebruiken voor nationaal-separatistische propaganda gericht op het Centraal-Aziatische deel van de Sovjet-Unie. Carter's adviseur voor Nationale Veiligheid Zbigniew Brzezinski (nu een van de belangrijkste mentors van Barack Obama) pleitte in het openbaar voor een etnische opdeling van de USSR.

Terwijl de Sovjet-troepen Afghanistan binnenvielen, vermoordden KGB-commando's Amin. In zijn plaats installeerde Moskou Babrak Karmal, leider van de conservatieve Parcham-vleugel van de PDPA, als president. Dit was een signaal naar de heersende klassen dat de PDPA zou afzien van de gedeeltelijke herverdeling van land en andere hervormingsmaatregelen. De strategie van het Kremlin was een deal tot stand te brengen met Afghaanse stam-élites, onderwijl het verzet tegen het PDPA-régime brekend met grootschalige bombardementen.

Het beleid van Washington ten aanzien van de Sovjet-Afghaanse oorlog werd gekenmerkt door een ongeëvenaard cynisme. Washington ontketende een golf van schijnheilige protesten tegen een invasie die het zelf had helpen bevorderen, met onder andere de organisatie van een boycot van de Olympische Spelen in Moskou van 1980. Terwijl voor miljarden dollars wapens gestuurd werden naar de mujahadeen, werd publiekelijk ontkend dat er steun geboden werd aan de rebellen.

Hoewel Washington verkondigde dat haar Afghaanse bondgenoten 'vrijheidsstrijders' waren, waren de mujahadeen en hun internationale geldschieters sociaal gezien reactionairen. Met de hulp van rechtse islamitische régimes als die van Saoedi-Arabië en Pakistan, promoveerden de VS islamitische fundamentalistische krijgsheren in het verzet. Washington kneep een oogje dicht als ze rivaliserende mujahadeen-facties uitroeiden, waarvoor ze in hun geld voorzagen door zelf op grote schaal opium te verkopen.

Toen de mujahadeen niet in staat bleken aanvallen te organiseren op Kabul en strategische spoorwegen, bewapende en trainde de CIA internationale moslim-rekruten in het uitvoeren van terreur- en zelfmoordaanslagen. De jonge Saoedische miljardair Osama bin Laden leidde deze wereldwijde wervingsnetwerken, die later de kern van Al Qaeda vormden.

Deze netwerken brachten rekruten uit de Moslim Broederschap samen, beïnvloed door de extremist Saudi Islam, en alle krachten in de islamitische wereld die in het verleden gemobiliseerd waren tegen de machtige socialistische tradities van de arbeiders en intellectuelen in het Midden-Oosten en ook in Afghanistan.

De stijgende verliezen en de ontevredenheid onder het volk in de USSR brachten Moskou ertoe zijn troepen in 1989 terug te trekken. Dit werd gevolgd door de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1991 en in 1992 door de ineenstorting van het PDPA-régime, toen hoge ambtenaren van de PDPA overgingen in dienst van concurrerende mujahadeen-krijgsheren. Afghanistan was daarmee in een burgeroorlog gestort.

De architecten van het Amerikaanse beleid in Afghanistan toonden hun harteloze onverschilligheid voor de gevolgen van hun beleid. Toen hem in 1998 gevraagd werd of hij berouw voelde over de Afghaanse tragedie, zei Brzezinski onomwonden: "Wat is belangrijker voor de wereldgeschiedenis? De Taliban of de ineenstorting van het Sovjet-rijk? Een paar opstandige moslims of de bevrijding van Midden-Europa en het einde van de koude oorlog?"

De wereld wordt nog steeds geconfronteerd met de gevolgen van deze uitbarsting van Amerikaanse imperialistische invloed in Centraal-Azië. Een grote machtsstrijd - ontketend door de Afghaanse burgeroorlog - voor een overheersende invloed op Afghanistan, strategisch gelegen in het centrum van de Euraziatische landmassa, zag aanvankelijk, in het midden van de jaren 1990, een poging van de VS, Pakistan en Saoedi-Arabië om Afghanistan te verenigen onder de fundamentalistische Taliban-militie. Zij culmineerde in 2001 in de Amerikaanse invasie en bezetting van Afghanistan - uitgevoerd onder de frauduleuze leuze van een "oorlog tegen de terreur" - tegen dezelfde krachten die Washington in de jaren 1980 en 1990 had ondersteund.

Terwijl Washington zijn positie in Afghanistan poogt te gebruiken om zijn hegemonie te handhaven in een instabiel Aziatische continent, wordt het geconfronteerd met de giftige politieke resultaten van haar beleid in 1979: Afghaanse drugs-krijgsheren, internationale terroristische netwerken, door de ineenstorting van de Sovjet-Unie sociaal geïmplodeerde voormalige Sovjet-republieken, en de algemene armoede van de regio.

De rampen van het heden vloeien voort uit misdaden in het verleden. De geschiedenis van de eerste grootschalige inmenging van het Verenigdestaatse imperialisme in Centraal-Azië moet begrepen worden om de gevolgen te kunnen beoordelen die de huidige VS-escalatie zal hebben voor de regio en de wereld.

Alex Lantier

---

Vertaald uit het Engels door Dwarslezer

De Verenigde Staten analyseren doelwitten voor een eventuele aanval op Yemen (artikel uit CubaDebate)

Het volgende artikel was opgenonen in CubaDebate van 30 december 2009:

TV-station CNN meldde afgelopen woensdag dat de Verenigde Staten zijn begonnen mogelijke geografische doelwitten uit te zoeken in Yemen voor het geval dat president Barack Obama mocht besluiten een vergeldingsaanval uit te voeren naar aanleiding van de mislukte aanslag op een vliegtuig op kerstdag.

Er zouden zich al speciale Verenigdestaatse strijdkrachten en spionnen in Yemen bevinden om samen met hun collega's uit dat land leden van Al Q'Aida te identificeren.

CNN onthulde ook het bestaan van een nieuw geheim accoord tussen beide landen dat de Verenigde Staten machtigt om kruisraketten, gevechtsvliegtuigen en onbemande bewapende vliegtuigen in te zetten vanaf het grondgebied van Yemen, met toestemming van de regering van dat land.

Volgens het accoord zullen de Verenigde Staten hun militaire en spionage-acties in Yemen niet aan het publiek bekendmaken.

De onderzoekers zijn nog steeds bezig met het analyseren van de relatie tussen de mislukte aanslag en leden van Al Q'aida uit dat land.

De vermoede terrorist uit het vliegtuig, Umar Farouk Abdulmutallab, verbleef tot begin december in Yemen.

Intussen heeft de New York Times gemeld dat de, uit Nigeria afkomstige, terrorist waarschijnlijk geradicaliseerd is tijdens zijn verblijf in Groot-Brittannië, en niet in Yemen. Van 2005 tot begin 2009 studeerde hij aan het Londense University College.