Het spijt me werkelijk Obama te moeten bekritiseren in de wetenschap dat er in dat land andere, ergere, presidenten mogelijk zijn. Ik begrijp dat tegenwoordig die taak een vreselijke pain in the neck is. Misschien is er niets dat dat duidelijker maakt dan het bericht dat Granma gisteren publiceerde over het gegeven dat 237 leden van het Congress, dat wil zeggen 44% van die leden, miljonair zijn. Dat betekent nog niet dat ze allemaal verplicht onverbeterbaar reactionair zijn, maar het is moeilijk voor te stellen dat ze hetzelfde denken als wie dan ook van de vele miljoenen Noord-Amerikanen die geen ziekenfonds of werk hebben of die hard moeten werken voor hun levensonderhoud
Obama is in ieder geval geen armoedzaaier, want hij bezit miljoenen dollars. Hij onderscheidde zich als professional, zijn taalbeheersing, zijn welsprekendheid en zijn intelligentie staan buiten kijf. Hij was de eerste Afroamerikaan die in de geschiedenis van zijn land tot president werd gekozen in een racistische samenleving, die gebukt gaat onder een diepe internationale economische crisis, waarvoor zij zelf verantwoordelijk is.
Het gaat er niet om al dan niet anti-VS te zijn, zoals het systeem en zijn kolossale media zijn tegenstanders proberen voor te stellen.
Het Noord-Amerikaanse volk is niet schuldig aan, maar het slachtoffer van een systeem dat onhoudbaar is, en nog veel erger: dat onverenigbaar is met het leven van de mensheid.
De intelligente en opstandige Obama die in zijn kindertijd en in zijn jeugd leed onder de vernedering en het racisme begrijpt dat, maar de goed-opgeleide Obama, die bij het systeem betrokken is en bij de methodes die hem tot president van de Verenigde Staten gemaakt hebben kan niet aan de verleiding weerstaan om druk uit te oefenen op de anderen, hen te bedreigen en zelfs te bedriegen.
Hij is bezeten van zijn werk. Misschien zou geen enkele andere president van de Verenigde Staten in staat zijn zich te houden aan een zo intensief programma als wat hij voor de komende week gepland heeft.
Volgens de planning voert een uitgebreide tocht hem naar Alaska, waar zij zal spreken met de daar gelegerde troepen; naar Japan, Singapore, de Chinese Volksrepubliek en Zuid-Korea. Hij gaat deelnemen aan vergaderingen van het APEC-forum (voor Economische Samenwerking in Azië en de Stille Oceaan) en van ASEAN (Associatie van Naties in Zuidoost-Azië). Hij zal in het Land van de Rijzende Zon spreken met de Japanse eerste minister en met keizer Akihito; met de eerste ministers van Singapore en Zuid-Korea, met president Susilo Bambang van Indonesië, met die van Rusland, Dmitri Medvedev en met die van China, Hu Jintao. Hij zal toespraken en persconferenties geven. Hij heeft ook zijn 'nucleaire koffer' bij zich, die hij hopelijk tijdens zijn haastige tocht niet nodig zal hebben.
Zijn veiligheidsadviseur laat weten dat hij met de Russische president zal spreken over het herstel van het START-1-Verdrag, dat op 5 december 2009 afloopt. Ongetwijfeld zullen er afspraken gemaakt worden over enkele verminderingen van het enorme kernarsenaal, die echter voor de economie en de wereldvrede niet van groot belang zullen zijn.
Wat denkt onze illustere vriend tijdens zijn intensieve reis te bespreken? Het Witte Huis kondigt dat plechtig aan: de klimaatsveranderingen, het economisch herstel, de vermindering van de kernbewapening, de oorlog in Afghanistan, de dreigende oorlog in Iran en de Democratische Volksrepubliek Korea. Volop materiaal voor een roman.
Maar hoe zal Obama de klimaatproblemen kunnen oplossen, wanneer de positie van zijn vertegenwoordigers bij de voorbereidende bijeenkomsten (zowel in Bangkok als in Barcelona) voor de topconferentie in Kopenhagen over de uitstoot van broeikasgassen de slechtste was van alle geïndustrialiseerde en rijke landen, omdat de Verenigde Staten het Protocol van Kyoto niet ondertekend hebben, terwijl de oligarchie van zijn land niet bereid is om daadwerkelijk mee te werken?
Hoe kan hij bijdragen aan de oplossing van de ernstige economische problemen waaronder een groot deel van de mensheid gebukt gaat, wanneer de totale schuld van de Verenigde Staten (met inbegrip van de Federale Regering, de overheden van de staten en de plaatselijke overheden, de bedrijven en de gezinnen) bij de afsluiting van 2008 in totaal 57 biljoen bedroeg, hetgeen overeenkwam met meer dan 400% van hun BNP en wanneer het begrotingstekost van zijn land voor het fiscale jaar 2009 bijna 13% van hun BNP bedroeg, feiten waarvan Obama ongetwijfeld op de hoogte is?
Wat kan hij Hu Jintao bieden, wanneer zijn politiek eerlijk gezegd protectionistisch gericht is op het beperken van de Chinese export; als hij koste wat het kost eist dat de Chinese regering de Yuan revalueert, wat schadelijk zal zijn voor de import van de Derde Wereld uit China?
De Braziliaanse theoloog Leonardo Boff -die geen volgeling is van Karl Marx, maar een eerlijke katholiek, een van degenen die niet bereid zijn om in Latijns-Amerika met het imperialisme samen te werken- stelde onlangs: "... we riskeren onze vernietiging en de verwoesting van de biodiversiteit."
"... bijna de helft van de mensheid leeft tegenwoordig onder de armoedegrens. De rijkste 20% verbruikt 82,49% van alle rijkdommen van de aarde en de armste 20% moet zich in leven houden met een minuscule 1,6%." Hij haalt de FAO aan en wijst erop dat: "... er in de komende jaren tussen de 150 en 200 miljoen klimaatvluchtelingen zullen zijn." Daaraan voegt hij zelf toe: "de mensheid verbruikt tegenwoordig 30% meer dan de vernieuwbaarheidscapaciteit... De aarde geeft onmiskenbare tekenen dat ze niet meer aankan."
Wat hij stelt is juist, maar het is nog niet doorgedrongen tot Obama en het Congres van de Verenigde Staten.
Wat biedt hij ons in ons halfrond? Het broedende probleem in Honduras en de annexering van Colombia, waar de Verenigde Staten zeven militaire bases gaan installeren. Ook in Cuba vestigden ze meer dan 100 jaar geleden een militaire basis, die ze nog steeds met geweld handhaven. Daar hebben ze het gruwelijke martelcentrum geïnstalleerd dat in de hele wereld bekend is en dat Obama nog steeds niet heeft kunnen sluiten.
Ik blijf van mening dat vóór het einde van de regeerperiode van Obama zes of acht rechtse regeringen in Latijns-Amerika bondgenoten van het Imperium zullen zijn. Spoedig zal ook de meest rechtse sector in de Verenigde Staten zich gaan inspannen om zijn regeerperiode tot vier jaar te beperken. Dan zal er weer een Nixon, een Bush president worden, of iemand die op Cheney lijkt. Dan zullen we in alle duidelijkheid zien wat die volstrekt niet te rechtvaardigen militaire bases betekenen, die nu alle volken van Zuid-Amerika bedreigen onder het voorwendsel van de strijd tegen de drugshandel, een probleem dat is gecreëerd door de tientallen miljarden dollars die vanuit de Verenigde Staten in de georganiseerde misdaad en in de drugsproductie in Latijns-Amerika gepompt wordt.
Cuba heeft aangetoond dat voor het bestrijden van drugs rechtvaardigheid en sociale ontwikkeling nodig zijn. In ons land horen de misdaadcijfers per honderdduizend inwoners bij de laagste ter wereld. Geen enkel land op ons halfrond kan dezelfde lage cijfers van gewelddadigheid laten zien. Het is bekend, dat ondanks de blokkade geen enkel land een zo hoog opleidingsniveau kent.
De volken van Latijns-Amerika zullen de aanvallen van het Imperium weten te weerstaan!
De reis van Obama lijkt een Science Fiction-verhaal.
Fidel Castro Ruz 11 november 2009 19:16 uur
Gepubliceerd in CubaDebateop 12 november 2009; overgenomen met toestemming van de redactie (vertaald door Dwarslezer).
Men kan het proberen te ontkennen (en dat gebeurt ongetwijfeld door Washington en al haar hielenlikkers, zoals de Nederlandse Balkenbende en de hele neoliberale kliek van de EU), maar de houding van het régime van Barack "Change" Obama kan maar op één ding wijzen: het is duidelijk dat de Iraakse olie de VS niet in grote hoeveelheden zal bereiken. Ook over de in Afghanistan aan te leggen pijpleidingen twijfelt Obama, maar stiekem hoopt hij toch dat er met enkele dorpsladingen kanonnenvoer nog wat te redden valt, maar voor alle zekerheid wordt er vast driftig naar andere bronnen gezocht.
Het is dan ook niet vreemd dat er in Washington steeds meer blikken in de richting van Zuid-Amerika gericht worden, want daar bevinden zich nog grote hoeveelheden aardolie en aardgas, om dan nog maar niet te spreken over andere grondstoffen.
Een duidelijke aanwijzing dat Obama dezelfde politiek blijft volgen van zijn voorgangers (dat was al te voorvoelen toen hij de minister van oorlog van Bush overnam) is de verlenging van de economische blokkade van Cuba (Trouw, 28 october 2009). Hij was misschien een jaar geleden werkelijk van plan iets te veranderen, maar het is duidelijk dat zijn reclamespreuk toch een brug te ver was. Hij gebruikt hem de laatste tijd niet meer, en het zou ook een beetje lullig klinken om hem te horen zeggen "No, we cannot!".
Een andere stap is het feit dat de in 1950 opgeheven Vierde Vloot in 2008 weer uit de mottenballen gehaald is en zich in de Caraïbische Zee (op schootsafstand van de Venezolaanse kust) en voor de kust van Centraal en Zuid-Amerika (US Navy, 24 april 2008 en BBC News, 23 juli 2008) rondvaart, terwijl Venezuela ook al bedreigd wordt door de NAVO-bases, zogenaamde "vooruitgeschoven posten" (CNN, 30 october 2009) op de Nederlandse Antillen (Aruba en Curaçao). Ook elders in de regio bevinden zich nog Verenigdestaatse legerbases, zoals in Honduras.
En het laatste, het meest bedreigende teken aan de wand is de overeenkomst tussen Colombia en de Verenigde Staten, waarbij de Verenigde Staten gebruik mogen maken van nog eens zeven legerbases in dat land, en bovendien van civiele vliegvelden en andere civiele faciliteiten (NRC, 31 october 2009). Hierbij wordt gesuggereerd dat deze verhoging van de militaire aanwezigheid in Colombia te maken heeft met de strijd tegen de productie van en de handel in drugs. Het zal eerder andersom zijn: het zal de bedoeling zijn om er zeker voor te zorgen dat er in de Verenigde Staten een ruime handel in drugs mogelijk blijft. Tenslotte is de drugsproductie- en handel in Afghanistan ook disproportioneel toegenomen sedert de moorddadige activiteiten van de NAVO en de VS in dat land (zie o.a. Prison Planet, 20 augustus 2009).
De ware bedoeling van de toegenomen Verenigdestaatse militaire aanwezigheid staat niet in het officiële verdrag vermeld, maar wel in een brief van de US Air Force aan het Verenigdestaatse Congres van mei dit jaar. Op bladzijde 219 van die brief staat met betrekking tot de basis Palanquero de volgende veelzeggende zin: "Development of this CSL [Cooperative Security Location] provides a unique opportunity for full spectrum operations in a critical sub region of our hemisphere where security and stability is under constant threat from narcotics funded terrorist insurgencies, anti-US governments, endemic poverty and recurring natural disasters." [De ontwikkeling van deze Coöperatieve Veiligheidslocatie biedt een unieke mogelijkheid voor operaties op alle niveaux in een subregio van ons halfrond, waar de veiligheid en de statiliteit voortdurend bedreigd worden door met drugsgeld betaalde terroristische opstanden, anti-VS regeringen, structurele armoede en steeds terugkerende natuurrampen"].
Het punt waarom dit hele verdrag draait, al staat het dan niet in het verdrag zelf zijn die "anti-VS regeringen", met name die van Venezuela, Bolivia, Cuba en Ecuador, en uiteraard niet die regeringen of de bevolking van die landen, want mensenlevens tellen niet voor de Verenigdestaatse politiek (denk maar aan de doden in Hiroshima en Nagasaki, in Vietnam, in Irak of in de door hartevriend Israël uitgehongerde en platgebombardeerde Gaza-strook), maar uitsluitend de grondstoffen in die landen.
Morgen, woensdag 11 november spreekt tussen 16.00 en 17.30 de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman met de Tweede Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken in Den Haag, en om 20:00 spreekt hij in een besloten bijeenkomst voor het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël), de Israelische propaganda-lobby in Nederland.
Donderdag 12 november bespreekt de Commissie Buitenland van de Tweede Kamer het rapport Goldstone (over de talrijke Israelische oorlogsmisdaden tijdens de oorlog tegen Gaza in december 2008 en januari 2009) en verschillende onderzoeken naar de Operatie Cast Lead.
Iedereen wordt daarom opgeroepen om woensdagmiddag tussen 15.30 en 18.00 uur op het Plein in Den Haag voor het Tweede Kamergebouw te komen voor een picket actie tegen de komst van de Lieberman. Vanaf 19.30 wordt een lawaaidemonstratie gepland vóór het Golden Tulip Apollo Hotel in Amsterdam.
Lieberman wil de Kamerleden ervan overtuigen dat Israël zichzelf moest verdedigen tegen Palestijnse raketaanvallen, en dat het daarbij in de dichtbevolkte Gazastrook onvermijdelijk was dat talloze burgers en een groot deel van de infrastructuur getroffen zouden worden. Israël pleit er nu voor het oorlogsrecht te veranderen om in de toekomst niet meer in de beklaagdenbank te hoeven staan. Het gesprek met de Commissie Buitenland is niets anders dan een lobbygesprek waarin Israël zichzelf zal proberen vrij te pleiten.
Ook zal Lieberman Minister Maxime Verhagen willen bedanken voor de steun die hij Israël gaf in de VN-Mensenrechtencommissie. Nederland stemde immers tegen het voorstel om het Goldstone-rapport voor te leggen aan de VN-Veiligheidsraad. Nederland wil, net als Israël, het rapport liever in de ijskast stoppen.
Deze oproep wordt ondersteund door: Haags VredesPlatform (HVP), Internationale Socialisten (IS), Leidse Actiegroep Stop de Bezetting, Nederlands Palestina Komitee (NPK), Palestina Komitee Nijmegen, Palestina Komitee Rotterdam, Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit (PPMS), Stichting Stop de Bezetting, Universitaire Activisten, Verenigde Wereldburgers voor Internationaal recht, Vredes Platform Alkmaar, Vrijwillige Internationale Aktie (VIA) en anderen.
Het woord Muur wordt met een hoofdletter uitgesproken als het gaat om de muur die gedurende 28 jaar Berlijn in tweeën deelde. Deze muur werd en wordt nog steeds een Muur van schande genoemd, maar hij bleef ver achter bij de muur die Israel nu op Palestijns gebied aan het bouwen is: de Duitse muur die opgericht werd door de USSR had een lengte van 155 kilometer, de Israelische muur is meer dan 700 kilometer lang.
De gemiddelde hoogte van de eerste muur bedroeg 3,6 meter, die van de tweede maximaal 8 meter en de breedte is een veelvoud daarvan, aangezien aan beide zijden grachten gegraven worden met een diepte van verscheidene meters, er zijn prikkeldraadversperringen onder hoogspanning, warmtesensoren, videocamara's, geschutstorens en wegen voor de Israelische patrouillewagens, plus nog een berm van variabele breedte. 85 Procent van deze muur wordt gebouwd op de Westelijke Jordaanoever, waarvan 9,5% van het grondgebied wordt ingepikt. "Het is een dwaasheid", gaf Roger Waters aan.
Op 19 augustus dit jaar presenteerden de Verenigde Naties in Jeruzalem een kortfilm gesproken door Waters, die componist, gitarist, bassist, zanger en stichter van Pink Floyd was; de film heet Walled Horizons, hij duurt 15 minuten en geeft een beeld van de gevolgen die de bouw oplevert voor honderdduizenden Palestijnen. "Het idee om in een gigantische gevangenis te leven vervult me met afschuw", zei Waters. En hij schreef over de muur: "Nee tegen de gedachtencontrole" (www.fran ce24.com, 20-8-09). De film is te zien via YouTube. [hierna de twee delen via YouTube - Dwarslezer]
De VN steunde deze manifestatie om het geheugen van de internationale gemeenschap wakker te schudden ten aanzien van een zo transcendentaal feit. Op 9 juli 2004 had het Internationaal Strafhof -het ISH, het Hooggerechtshof van de wereld- een adviserende mening uitgesproken waarin het te kennen geeft: "De bouw van de muur die Israel, de bezettende macht, aan het oprichten is op het Palestijnse grondgebied, inclusief Oost-Jeruzalem en omgeving, en het daarmee gepaard gaande beleid, zijn strijdig met het internationaal recht.”
Het ISH wijst erop dat Tel Aviv de muur moet afbreken, die voor het Palestijnse volk onder andere met zich meebrengt "de vernietiging of de inbeslagname van privé eigendommen, beperkingen voor de bewegingsvrijheid, annexering van vruchtbare grond, afsluiting van de toegang tot de primaire waterbronnen" en vormt "een feitelijke annexatie van Palestijns grondgebied". (http://www.icj.cij.org , 9-7-04).
Resolutie 62/181 van de Algemene Vergadering van de VN van 19 december 2007 eist van Israel -onder andere- "volledig te voldoen aan de wettelijke verplichtingen zoals genoemd in de adviserende mening" van het ISH, dat wil zeggen, de afbraak van de muur die "het Palestijnse volk in ernstige mate zijn natuurlijke hulpbronnen ontneemt". Deze resolutie werd aanvaard door 166 landen, waaronder vele die uitstekende betrekking met Israel hebben, 7 tegenstemmen en 6 onthoudingen (www.un.org, 31-1-08). Het is immers de vraag of dit bouwsel bedoeld is om terroristische aanslagen te voorkomen, zoals Tel Aviv beweert, of andere doeleinden beoogt. Het ISH benadrukt dat "Israel niet kan verwijzen naar het recht op legitieme zelfverdediging of naar een noodzakelijke situatie om onder de onwettigheid van de muur uit te komen”.
Het idee van de Muur is in werkelijkheid al veel ouder dan de eerste Palestijnse Intifada, in 1987, en de tweede, in 2000. Al in 1950 vaardigde het Israelische parlement de zogenaamde Wet van de Afwezige uit, die de Staat toestaat om zich alle Palestijnse eigendommen toe te eigenen die gedurende een bepaalde periode niet gebruikt zijn. Israel heeft zich toen meester gemaakt van het land van duizenden Palestijnen op grond van de politie-afsluitingen en de verbindingsmoeilijkheden die door de Muur ernstig bemoeilijkt worden. En vervolgens verklaarde Ron Nahman, burgemeester van de grote nederzetting Ariel, gelegen 22 kilometer op de Westelijke Jordaanoever, aan de Israelische pers dat "de kaart van de muur overeenkomt met de kaart die ik zag bij elk bezoek dat Arik (Ariel Sharon) ons sedert 1978 gebracht heeft" (www.americanfreepress.net, 19-12-03).
Tel Aviv wachtte er niet op totdat er aanslagen tegen Israelische burgers zouden plaatsvinden, zoals bij de Intifada's; het uiteindelijke doel van de muur is de annexering van het sedert 1967 bezette Palestijnse gebied.
“Degenen die ons in de war proberen te brengen en die zeggen dat de muur geen politieke scheidslijn vertegenwoordigt, weten niet waar ze het over hebben,"verklaarde zonder er omheen te draaien de voorzitter van de raad van kolonisten in de Jordaanvallei, David Levy, aan de Israelische krant Yedioth Ahronoth (http://www.gush-shalom.org, 23-5-03).
“Iedereen speelt dit dubbele spel mee -voegde hij eraan toe- en dat is handig voor iedereen. Daarom ben ik voorstander van de muur, het is vanzelfsprekend dat die ons thuisbrengt (in Israel).” De vallei van de rivier Jordaan loopt langs de hele grens tussen de Westelijke Jordaanoever en Israel en is volgebouwd met illegale Israelische nederzettingen.
De kortfilm waaraan Roger Waters meewerkt bevat het getuigenis van een Palestijn die aan de ene kant van de Muur woont en die zijn land kwijtraakte omdat dat aan de andere kant ligt. Ook dat van een Palestijnse vrouw wier kinderen om dezelfde reden niet naar school kunnen. De Muur scheidt echtparen en ouders van hun kinderen. Onder anderen worden daarmee de mensenrechten van het Palestijnse volk geweld aangedaan, evenals de internationale verdragen die door Israel ondertekend zijn.
Dit commentaar werd door CubaDebate gepubliceerd op 6 de september 2009 (vertaling: Dwarslezer)
Overleg met staatsgreepplegers en dan krijg je vanzelf geen rechtvaardige oplossing. Hetzelfde geldt voor het Verenigdestaatse Imperium. De deal van Obama/Clinton die verleden week in Honduras werd gesloten via onderminister van Buitenlandse Zaken Thomas Shannon is rot. Dat is geen verrassing. Zoals ik al eerder schreef in mijn eerdere artikel Honduras: A Victory for Smart Power, is er geen dialoog mogelijk met een misdadig regime van staatsgreepplegers die met geweld de macht hebben gegrepen. De Smart Power-strategie van Washington probeerde de wereld voor de gek te houden door ons iets anders te laten geloven. Velen hebben dat geloofd. Gelukkig deed de bevolking van Honduras in de verzetsbeweging dat niet, en ze blijven nog steeds krachtig vechten voor gerechtigheid. Ook weigeren ze de voor 29 november a.s. geplande presidentsverkiezingen te erkennen. En in feite is de enige regering die duidelijk heeft laten weten deze verkiezingen als rechtmatig te erkennen die van de Verenigde Staten, ofschoon president Manuel Zelaya niet de presidentiële macht teruggekregen heeft - ik herhaal: Zelaya heeft de presidentiële macht niet teruggekregen. Het ministerie van Buitenlandse Zaken [van de Verenigde Staten] heeft een en ander de laatste dagen in verscheidene verklaringen duidelijk gemaakt. Voor Washington was de ondertekening op 30 october van die nep-"overeenkomst" het "eind van de crisis".
Het enige twistpunt en in feite het enige punt dat van belang is is het in functie herstellen van Zelaya als president. Washington zorgde voor een overeenkomst - met behulp van een Smart Power-taktiek - die niet eiste dat Zelaya in zijn functie hersteld moest worden, maar slechts verplichtte tot een debat over de zaak in het [Hondurese] Congres. Juist, precies hetzelfde Congres dat zijn ontslagbrief vervalste om de staatsgreep te rechtvaardigen en hetzelfde Congres dat op onwettige wijze dictator Roberto Micheletti aan de macht bracht.
Nu heeft het staatsgreepplegersregime besloten om een "regering van eenheid en verzoening" te creëren, onder leiding van niemand anders dan... Roberto Micheletti!!! En Washington aanvaardt dat als een "dag waarop Honduras trots kan zijn"!
Ongelooflijk. Hoe dan ook, ik wou alleen snel een stukje hierover schrijven, omdat veel zogenaamde linkse en progressieve mensen de verleden week door Washington geregelde "overeenkomst" toegejuicht hebben; dezelfde mensen die mijn eerdere artikel over de Smart Power-overwinning veroordeelden omdat ik zou "proberen de VS overal de schuld van te geven". Kijk naar de feiten. We hoeven het niet eens meer te hebben over de rol van Washington in de staatsgreep, we hoeven alleen maar te kijken naar het proces van de "onderhandelingen". Welke regering dwong de bemiddeling en de bemiddelaar af, wettigde daarmee het staatsgreepplegersregime, dwong later de "overeenkomst" af en loofde die voordat hij was uitgevoerd? Slechts één enkele: die van de Verenigde Staten van Amerika.
De feiten spreken voor zichzelf.
Viva la resistencia hondureña!!!
Door Eva Golinger op 5 november in het Engels gepubliceerd in haar blog Postcards from the Revolution. (vertaling door Dwarslezer)
Aldus meldt NRC/Handelsbladvandaag. Dat is natuurlijk heel vervelend voor hem, want hij heeft het toch al zo zwaar: allemaal reizen, persfotografen en dan ook nog eens dat gezeur van de pers... en dan af en toe ook nog eens een flatertje slaan. Tja...
Er zijn meer mensen die slecht slapen: die lopen door de economische crisis het risico hun woning kwijt te raken. Dat zijn mensen die niet elders nog een paar villa's ter beschikking hebben, en die ook geen familieleden hebben met villa's waar ze eventueel een tijdje zouden kunnen logeren.
Die laatste mensen (en dat zijn er heel wat meer dan de leden van de zogenaamde 'koninklijke familie') zijn het slachtoffer van het roofzuchtige kapitalisme, dat mensen uitsluitend ziet als vervangbare productiemiddelen (de factor 'arbeid' in de kapitalistische berekeningen). Ook de 'koninklijke familie' vormt een onderdeel van en heeft zijn verantwoordelijkheden in dat onmenselijke kapitalisme.
Ik wens daarom Willem A. (en zijn hele familie) van harte vele slapeloze nachten toe, zodat ze goed kunnen nadenken over hun werkelijke verantwoordelijkheden. Misschien zou Willem A. zich het advies van Willebrord van Beek ter harte kunnen nemen, maar dan zoals hij dat eigenlijk had moeten geven (al kun je dat van een VVD-er natuurlijk niet verwachten): "Als er zoveel kritiek en onduidelijkheid is, dan moet de prins kiezen voor zijn toekomstig koningschap en niet voor het zomerhuis".
Iedereen die ook maar een beetje geïnformeerd is, begrijpt onmiddellijk dat het op 30 october ondertekende en op 2 november gepubliceerde accoord met de eufemistische naam "Aanvullend Accoord inzake de Technische Samenwerking en Ondersteuning op het gebied van Defensie en Technische Bijstand tussen de regeringen van Colombia en de Verenigde Staten" overeenkomt met de annexatie van Colombia door de Verenigde Staten.
Het accoord brengt theoretici en politici in het nauw. Het is niet eerlijk om nu het zwijgen te bewaren en later te praten over souvereiniteit, democratie, mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en andere heerlijkheden, wanneer een land met hetzelfde gemak wordt verzwolgen door het Verenigdestaatse Imperium als waarmee een hagedis een vlieg opslokt. Het gaat hier om het opofferingsgezinde, nijvere en strijdbare Colombiaanse volk. Ik heb in de lange tekst gezocht naar een acceptabele rechtvaardiging, en ik heb er geen enkel motief aangetroffen.
Op een totaal van 48 bladzijden van elk 21 regels tekst, worden er vijf gewijd aan gefilosofeer over de schandelijke overname, die Colombia verandert in een overzees gebiedsdeel. Ze zijn allemaal gebaseerd op de overeenkomsten met de Verenigde Staten na de moord op de gezaghebbende progressieve leider Jorge Eliécer Gaitán op 9 april 1948 en de creatie va de Organisatie van Amerikaanse Staten op 30 april 1948, besproken door de ministers van buitenlandse zaken van het Westelijk Halfrond, die in Bogotá verzameld waren onder leiding van de Verenigde Staten in die tragische dagen waarin de Colombiaanse oligarchie het leven van die leider afbrak en de gewapende strijd in dat land ontketende.
Het Accoord inzake Militaire Ondersteuning tussen de Republiek Colombia en de Verenigde Staten in april 1952; het op 7 october 1974 ondertekende accoord met betrekking tot "een missie van de landmacht, een missie van de marine en een missie van de luchtmacht van de strijdkrachten van de Verenigde Staten; de Overeenkomst van de Verenigde Naties tegen de onrechtmatige handel in drugs en psychotropische stoffen uit 1988; de Overeenkomst van de Verenigde Naties tegen de transnationale georganiseerde misdaad uit 2000; Resolutie 1373 van de Veiligheidsraad uit 2001 en het Democratisch Interamerikaans Charter; het Charter van Defensie en Democratische Veiligheid, en nog een aantal dat in het genoemde document wordt aangehaald. Er staat niets bij dat een rechtvaardiging kan vormen om een land met een oppervlakte van 1.141.748 km2 in het hart van Zuid-Amerika, te veranderen in een militaire basis van de Verenigde Staten. Colombia is 1,6 maal zo groot als het grondgebied van Texas, de tweede staat van de VS qua oppervlakte, die Mexico werd ontstolen en die later diende als basis om te vuur en te wapen meer dan de helft van dat verwante land te veroveren.
Daarnaast zijn er inmiddels al 59 jaren verstreken sinds het moment waarop in october 1950 Colombiaanse soldaten naar het verre Azië gestuurd werden om daar samen met de troepen van de Yankees te vechten tegen Chinezen en Koreanen. Wat het Imperium van de VS nu wil is hen te laten strijden tegen de Venezolaanse, Ecuatoriaanse en andere Bolivariaanse broeders en tegen lidstaten van de ALBA, om zo de Venezolaanse Revolutie te verpletteren, zoals ze dat in april 1961 probeerden met de Cubaanse Revolutie.
Gedurende meer dan anderhalfjaar was de Yankee-regering bezig met het opbouwen, bewapenen en inzetten van de contrarevolutionaire bendes, die zich hadden verscholen in de Cubaanse regio Escambray, zoals ze nu gebruik tegen Venezuela gebruik maakt van de Colombiaanse paramilitairen.
Bij de aanval op Girón werden de B-26 aanvalsvliegtuigen, die vanuit Nicaragua bestuurd werden door huursoldaten, naar het strijdgebied getransporteerd op een vliegdekschip, terwijl de uit Cuba afkomstige aanvallers, die daar aan land gingen, begeleid werden door oorlogsschepen en marine-infanteristen uit de Verenigde Staten. Nu bevinden hun oorlogsmiddelen en hun troepen zich in Colombia, niet alleen als een dreiging tegen Venezuela, maar tegen alle staten van Midden- en Zuid-Amerika.
Het is werkelijk cynisch om te verkondigen dat het schandalige accoord noodzakelijk is in de strijd tegen de drugshandel en het internationale terrorisme. Cuba heeft aangetoond dat er geen buitenlandse troepen nodig zijn om te voorkomen dat er drugs geproduceerd en verhandeld worden en om de binnenlandse orde te handhaven, ondanks dat de Verenigde Staten, het machtigste land van de wereld, gedurende tientallen jaren de terroristische acties tegen de Cubaanse Revolutie georganiseerd, gefinancierd en bewapend heeft.
De binnenlandse vrede is een basisrecht van elke staat; de aanwezigheid van Yankee-troepen in welk Latijnsamerikaans land dan ook met dit doel is een schaamteloze buitenlandse inmenging in zijn binnenlandse aangelegenheden, die onvermijdelijk moet leiden tot verzet van de bevolking.
Lezing van het document toont aan dat niet alleen de vliegbases van het Colombiaanse leger in handen van de Yankees komen, maar ook de burgervliegvelden en uiteindelijk alle voorzieningen die voor hun strijdkrachten nut kunnen hebben. Het radiospectrum komt ook ter beschikking van dat land met zijn andere cultuur en andere belangen die niets te maken hebben met die van de Colombiaanse bevolking.
De Noord-Amerikaanse strijdkrachten zullen uitzonderlijke voorrechten genieten.
Overal in Colombia kunnen de bezetters misdaden plegen tegen de Colombiaanse gezinnen, bezittingen en wetten, zonder dat ze verantwoording hoeven af te leggen tegen de autoriteiten van dat land; op diverse plaatsen heeft dat geleid tot schandalen en ziekten, zoals bij de militaire basis in Palmerola, Honduras. Als ze in Cuba de toenmalige kolonie bezochten gingen ze wijdbeens op de hals van het standbeeld van José Martí zitten in het Parque Central van de hoofdstad.
De beperking in het totale aantal soldaten kan op verzoek van de Verenigde Staten ongelimiteerd gewijzigd worden. De vliegdekschepen en oorlogsschepen die aanleggen in de ter beschikking gestelde marinebases kunnen net zo veel bemanningsleden vervoeren als ze willen, en dat kunnen er in slechts één van hun grote vliegdekschepen al duizenden zijn.
Het Accoord wordt verlengd in achtereenvolgende perioden van 10 jaar, en het kan alleen aan het eind van elke periode beëindigd worden, na opzegging één jaar eerder. Wat zullen de Verenigde Staten doen, als een regering zoals die van Johnson, Nixon, Reagan, Bush senior of Bush junior e.d. het verzoek krijgt om Colombia te verlaten? De Yankees zijn er in geslaagd om tientallen regeringen op ons halfrond omver te werpen. Hoelang zou een regering in Colombia kunnen blijven zitten als het iets dergelijks zou voorstellen?
De Zuid-Amerikaanse politici staan nu voor een moeilijk probleem: de elementaire verplichting om hun standpunten over het annexatie-document toe te lichten. Ik begrijp dat wat er op dit beslissende moment in Honduras gebeurt de belangstelling van de media en de ministers van Buitenlandse Zaken op dit halfrond bezighoudt, maar het zeer ernstige en verreikende probleem dat zich nu in Colombia voordoet mag niet onopgemerkt blijven bij de Latijns-Amerikaanse regeringen.
Ik koester niet de geringste twijfel over de reactie van de volken; zij zullen de dolk voelen die in het diepste van hun gevoelens gestoken wordt: ze zullen zich verzetten en ze zullen zich nooit onderwerpen aan zoveel laagheid!
De wereld staat nu voor ernstige en dringende problemen. De klimaatveranderingen bedreigen de hele mensheid. Europese leiders smeken in Kopenhagen bijna op hun knieën om een accoord dat de ramp kan vermijden. Ze stellen als realiteit dat op de Top niet de doelstelling bereikt zal worden van een overeenkomst die de uitstoot van broeikasgassen drastisch zal verminderen. Ze beloven de strijd voort te zetten om deze overeenkomst vóór 2012 te bereiken en er bestaat een reëel gevaar dat die niet bereikt zal worden voordat het te laat is.
De landen van de Derde Wereld eisen terecht van de meer ontwikkelde en rijke landen om honderden miljoenen dollars per jaar voor het bekostigen van de strijd voor het klimaat.
Heeft het ook maar enige zin dat de regering van de Verenigde Staten tijd en geld stopt in de bouw van militaire basis in Colombia om zijn gehate tirannie op te leggen aan onze volken? Langs deze weg wordt, terwijl de wereld door een ramp bedreigd wordt, het Imperium bedreigd door een nog grotere en snellere ramp, en dat alles zal het gevolg zijn van hetzelfde systeem van uitbuiting en plundering van de planeet.
Vandaag gepubliceerd in CubaDebate. (vertaald door Dwarslezer)
Willem A, met zijn moeder en nog wat lui op tournée in Mexico, heeft gisteren tijdens een bijeenkomst enkele gemeenplaatsen en open deuren voorgelezen in een enigszins herkenbaar Engels. Om toch nog een goede indruk te maken probeerde hij er een Mexicaans spreekwoord aan vast te plakken, maar dat viel een beetje anders uit dan hij bedoeld had:
Volgens de pers is de toespraak geschreven door het ministerie van Economische Zaken (Het Nieuwsblad, vandaag), maar wijselijk wordt er niet bij gezegd of het ministerie ook verantwoordelijk is voor de blunder. Wél wordt er links en rechts gesproken van een 'vertaalfout'. Als het al een Mexicaans spreekwoord was, begrijp ik niet waarom dat van het Spaans (de voertaal in Mexico) in het Spaans vertaald zou moeten worden...
Het verhaaltje van de NOS-prater slaat in ieder geval nergens op. Het woord dat eigenlijk aan het eind van het spreekwoord zou hebben moeten staan ("corriente") betekent niet "getijde" (zoals de Nederlandse propaganda-machine ons probeert wijs te maken), maar gewoon "stroming". En dat "chingada"overal, behalve in Mexico "getijde" zou betekenen is al even grote lulkoek. Zie hieronder wat van Dale's Groot Woordenboek Spaans-Nederlands zegt:
En onder "hijo" [zoon] vinden we dan nog "hijo de la (gran) chingada" met als (nette) vertaling "hufter, klootzak".
Ook het woordenboek van de Spaanse Real Academia zegt niets over stromingen of getijden (zie rechts), en de "Hijo de la chingada" is hier een "hoerenzoon"
Tenslotte hierna nog wat mijn Collins Spanish Dictionary zegt van het begrip "chingada", en dan zal niemand meer kunnen beweren dat Willempie zich simpelweg vergist of dat de vertaler heeft zitten blunderen. Het woord betekent simpelweg nergens "getijde". Hij zegt niet meer of niet minder dan dat die garnaal "naar de hoeren" gaat.
Een simpele verspreking kan het ook niet zijn, want "corriente" en "chingada" hebben alleen met elkaar gemeen, dat ze beide met een cbeginnen en dat er ook nog ergens eenn en een i in staan.
Bel geen nummers die met 901 of 902 beginnen, er zijn alternatieven!
Met dit bericht wil ik jullie goed nieuws brengen, waardoor jullie je met enkele kleine handelingen een hoop geld kunnen besparen op de telefoonrekening.
Eerst leg ik iets uit over gesprekken naar nummers die met 901 en 902 beginnen, waarvan er -zoals bekend- steeds meer verschijnen en die door de telefoonbedrijven apart berekend worden, ook al heb je een vast tarief afgesloten voor binnenlandse gesprekken naar vaste lijnen (controleer het maar op de facturen).
Elke bedrijf of instantie die een 901- of 902- lijn heeft, heeft eerst een aansluiting moeten nemen met een 'gewoon' nummer, dat gewoonlijk begint met het netnummer van de provincie, waarmee het 901- of 902-nummer verbonden is. Als je naar het nummer 901 xxxxxx of 902 xxxxxx belt, wordt dat elke keer apart in rekening gebracht. Je kunt ook het gewone nummer kiezen, dat met het 901- of 902-nummer verbonden is. Daar krijg je precies dezelfde service als op het 901- of 902-nummer, maar wanneer je een vast tarief hebt afgesloten voor binnenlandse gesprekken naar vaste lijnen, wordt het gesprek NIET apart in rekening gebracht.
Noteer het volgende internet-adres: www.nomasnumeros900.com. Daar kun je het 901- of 902-nummer invoeren in de zoekbalk en daarna op BUSCAR [zoeken] klikken. Op het scherm krijg je nu het gewone ermee verbonden telefoonnummer... en dat nummer moet je dan kiezen. Deze werkwijze functioneert perfect.
Hieronder de telefoonnummers van enkele 'belangrijke' bedrijven:
Dat wordt dan wel gesuggereerd in de Nederlandse en de internationale pers (bijv. in NRC/Handelsblad, La Vanguardia, Le Monde en de New York Timesvan gisteren), maar wat mij betreft kan er in de huidige omstandigheden geen sprake zijn van een accoord (tenzij daarmee natuurlijk een accoord tussen de VS en de staatsgreepplegers bedoeld wordt).
Gisteren publiceerde Cubadebate, onder de titelHonduras: una victoria del pueblo; la lucha debe ser más intensa que nunca, [Honduras: een overwinning van het volk; de strijd moet nog intensiever worden dan hij ooit geweest is] de volgende, grondige, analyse van de situatie van de hand van de Hondurese socioloog Ricardo Salgado, die ik hieronder reproduceer:
Honduras: een overwinning van het volk; de strijd moet nog intensiever worden dan hij ooit geweest is
Zij die beweerden dat de president begin november zijn werk zal hervatten om zo – aan handen en voeten gebonden - de verkiezingen te wettigen, slaagden er weken geleden al in het eind te beschrijven, waarvan wij nu getuige zijn. Maar laat het duidelijk zijn dat dit niet het einde van de staatsgreep is; deze blijft van kracht, en de opzet ervan blijft op de eerste plaats staan; de omstandigheden die ertoe leidden blijven nog net zo geldig als op 28 juni.
Het politieke accoord, dat tot stand is gekomen onder de druk van de Verenigdestaatse diplomatie, houdt zich niet bezig met kritische onderwerpen, maar probeert veeleer diepgaande zaken te omzeilen en maakt maar al te duidelijk welke belangen de oligarchie heeft. President Zelaya zette zijn handtekening onder het besluit om hem weer in zijn macht te herstellen, wat geïnterpreteerd kan worden als een overwinning op de staatsgreep en de staatsgreepplegers.
De details blijven echter lastig: er moet nog steeds een tijdschema opgesteld worden van de acties die Zelaya terug moeten brengen naar de ambtswoning van de president. Technisch gezien kan, ondanks het accoord, de grondwettelijke president nog verscheidene dagen gevangen gehouden blijven in de Braziliaanse ambassade, want het is het Nationaal Congres dat moet beslissen over het lot van het land.
Dit is hetzelfde Congres dat het misdrijf pleegde van de vervalste handtekening van de president, en dat besloot tot zijn afzetting. Het is nogal een accoord waarin de dief beslist over het recht dat aan zijn slachtoffer gedaan zal worden. Het Hooggerechtshof, dat besliste tot de arrestatie en deportatie van Manuel Zelaya Rosales, zal een juridische mening moeten geven om het Congres te oriënteren. Een mooie oplossing!
Er moeten verschillende commissies ingesteld worden: een begeleidende commissie, een waarheidscommissie, en wie weet wat al niet meer. In het kader van deze warboel verkrijgt de oligarchie de erkentenis van de frauduleuze verkiezen; nu mag Zelaya zich inspannen om de deuren van de internationale hulp aan de mishandelde Hondurese economie weer te laten openen.
Uiteindelijk zijn er geen waarborgen voor wat er gaat gebeuren, of hoe, of wanneer. Net zoals in de loop van al deze tragische maanden, zal de onzekerheid het toneel overheersen. We blijven afhankelijk van de zwendelarijen van de moordenaars die decreten bedenken, die ze zelfs niet eens respecteren.
Gisteren werd het verzet, in scherp contrast met de onderhandelingen, gewelddadig onderdrukt. Ofschoon de demonstranten beschikten over de vereiste vergunningen, besloten de politie en het leger de volksbeweging een nieuwe dosis traangas, slagen en kogels te geven als om hen eraan te herinneren dat de accoorden de onderdrukking niet beëindigen; ze maken geen einde aan de paramilitaire groepen; ze maken geen einde aan de selectieve moorden; ze maken geen eind aan de schendingen van de mensenrechten.
Het zou erg naïef zijn om te denken dat we iets hebben kunnen oplossen. Het leger behoudt een erg autonome positie ten opzichte van de politici en ze gehoorzamen aan hun bazen, de ondernemers, die ervan overtuigd blijven dat hun belangen behouden kunnen blijven door het volk af te slaan. Ook blijven de door Micheletti getekende repressieve decreten van kracht. De structuur van de schendingen van de mensenrechten blijft intact en goed geolied en zal nog steeds vooral ingezet worden tegen het Hondurese volk.
Het lijkt wel alsof bij de onderhandelingen, althans tot op het moment dat ik deze woorden schrijf, vergeten is dat het de facto régime een enorme gevangenis gecreëerd heeft. Het is de moeite waard zich af te vragen wat er nu gaat gebeuren met president Zelaya; zal hij dezelfde Erewacht krijgen? Wat zal zijn relatie zijn met de strijdkrachten? En zijn relatie met het Congres van Micheletti?
Anderzijds moet de zaak van de door de militairen met de medeplichtigheid van het de facto régime en de misdadige oligarchie gepleegde misdaden tegen de mensheid nog worden afgehandeld. Gelukkig voor het Hondurese volk zijn de staatsgreepplegers, uit hoogmoed of door lompheid, het thema van de amnestie vergeten, die Óscar Arias hun in zijn oorspronkelijke plan geschonken cadeau had gedaan
Nu komen er zeer belangrijke kwesties aan voor de Hondurese volksbeweging. De staatsgreep werd bespoedigd door de terechte eisen van het Hondurese volk, en hieraan is door de overheersende klassen nog niet voldaan. Ze hebben misschien alleen wat tijd gewonnen om het veranderingsproces in Honduras te vertragen.
Wat zal er gebeuren met het verkiezingsproces? Er is sprake van een fraude, die ook niet in de onderhandelingen is inbegrepen. Toch zal er nu veel druk worden uitgeoefend om ervoor te zorgen dat de progressieve kandidaten aan dit proces deelnemen. Dit gevoelige thema vereist een zeer zorgvuldige analyse. Toch kan de deelname aan dit verkiezingsproces, onafhankelijk van het resultaat, ervoor zorgen dat de protesten van het volk blijven doorgaan.
Op dit moment hebben we een visie nodig voor de langere termijn; we moeten zeer goed onze acties kiezen, zonder afstand te nemen van onze principes of van onze eisen. De politieke situatie confronteert ons met nieuwe uitdagingen, en nu is de EENHEID een kritische zaak; niet met electorale doeleinden; de conjunctuur verplicht ons het volk te antwoorden; een antwoord dat impliceert dat onze mensen hun politieke ruimte krijgen.
Het is de moeite waard eraan te herinneren dat er veel argumenten gegeven zijn door al onze vrienden die hun mening gaven. Het is de moeite waard eraan te herinneren dat de acties van het verzet de duistere machten van rechts gedwongen hebben om te onderhandelen over hun positie. Zonder de volksbeweging zou deze conclusie niet mogelijk zijn geweest
De hoofdrol die het volk van ons land gespeeld heeft, is het centrale element geweest dat geleid heeft tot een in de geschiedenis van Latijns-Amerika ongebruikelijk verschijnsel: een afgezette president wordt teruggeplaatst op zijn post. Laten we hopen dat president Zelaya nooit vergeet dat het de acties van het volk geweest zijn, die zijn terugkeer veroverd hebben; dat hij niet zijn morele verplichtingen vergeet voor de reconstructie van Honduras.
Dit is een overwinning van het volk, maar het is ook een triomf op de weg met veel leed en wanhoop die we moeten gaan op zoek naar een nieuw land, waarin we allemaal in vrede kunnen leven. De oligarchie en de VS hebben bewezen dat ze ons niets cadeau zullen geven. Als we onze vrijheid willen veroveren, zullen we daarvoor moeten vechten.
Op deze manier blijven de leuzen nog steeds van kracht. Vandaag vieren we feest, maar we blijven alert. De strijd is vandaag misschien nog wel intensiever dan ooit tevoren. Vandaag zullen er opnieuw vele verraders uit de schaduw opduiken; vandaag moeten we nog krachtiger denken aan onze martelaars, aan degenen aan wie wij de verovering van een droom te danken hebben: de onafhankelijkheid van Honduras.
Laten we het niet vergeten: de strijd begint hier. Laten we niet de vergissing maken de huidige situatie te verwarren met ons streven.
De moordenaars mogen niet vergeten of vergeven worden.
Gisteren is in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties voor de ontelbaarste keer weer eens de door de Verenigde Staten opgelegde economische blokkade tegen Cuba veroordeeld, met een nóg meer overweldigende meerderheid van stemmen: van de 192 vertegenwoordigde landen stemden er 187 tégen de blokkade. Vóór de blokkade stemden de Verenigde Staten (ondanks de Nobelprijs voor de Vrede voor Barack Obama), Israel (uiteraard, dat durft niets te doen waarmee Washington het niet eens is, omdat die twee elkaars bloedige handen wassen), Palau (een kolonie van de VS), en zich onthielden de Marshall Islands (ook een Verenigdestaatse kolonie) en Micronesië... (zie o.a. De Persvan gisteren).
Zou het niet eens tijd worden om de vraagstelling om te draaien? Als we nu eens stemden over een economische blokkade tegen de Verenigde Staten? Stel je eens voor dat er 187 landen stemden vóór een blokkade van de VS? Dát zou nog eens een duidelijk signaal afgeven, en waarschijnlijk héél wat meer effect hebben dan een Nobelprijs voor een president met fraaie beloften, maar tot op heden nog maar verdomd weinig daden.
Het was natuurlijk nog beter geweest als enkele jaren geleden al besloten zou zijn tot die blokkade (dan zou het nu ook heel wat beter gegaan hebben met de wereldeconomie), maar we kunnen zo in ieder geval voor de toekomst nog heel wat ellende voorkomen. De hele wereldbevolking zou er dankbaar voor zijn - met uitzondering natuurlijk van enkele nutteloze leden daarvan (zoals grootaandeelhouders, commissarissen, een hoop politici), maar uiteindelijk hebben we die niet nodig voor een vreedzame wereld - en bovendien hebben ze al veel te lang hun bankrekeningen en hun buiken gevuld uit de zakken van de rest van de mensheid!
... is het kennelijk steeds moeilijker om nog genuanceerd na te denken.
Onder de suggestieve titel Wij zijn de puinruimgeneratie presenteerde Trouw enkele dagen geleden de standpunten van de jongerenorganisaties van de Nederlandse politieke partijen, waarbij "alleen ROOD [...] niet mee[doet]", omdat de "SP-jongeren [...] tegen de leeftijdsverhoging [zijn]." Zijn die van de PVV niet tegen, of worden die maar gewoon doodgezwegen (of hebben die geen jongerenorganisatie misschien)?
Het is diep droevig hoe enorm veel Nederlanders, en met name veel jongeren zich laten misbruiken door de Balkenbende, die niets anders wil dan verdeeldheid zaaien onder de Nederlandse bevolking. Typisch genoeg hebben die jongeren allemaal onderwijs 'genoten' in het kader van het "vernieuwde" Mammoet-onderwijs, dat duidelijk meer gericht is op het opleiden tot vak-idioten dan tot mensen met een goed ontwikkeld denkvermogen. En voorzover als er nog denkvermogen over is, wordt dat afgestompt door een overvloed aan domme en onzinnige televisie-programma's en allerhande circusvoorstellingen: Olympische Spelen, presidentsverkiezingen in de VS, allerlei voetbal-, tennis- en wielrenwedstrijden; en natuurlijk door de consumptie-obsessie.
Dankzij de al decennia durende experimenten op het vlak van het steeds verder uitgeholde onderwijs in Nederland is het nu dus kennelijk al zover dat mensen zich volstrekt ongenuanceerd tegen elkaar laten opzetten: autochtonen tegen allochtonen, jongeren tegen ouderen, slimmen tegen dommen. De oude Romeinen kenden in dit verband al de uitdrukking "divide et impera" (verdeel en heers). Dat is precies wat de (meeste) Nederlandse politici de laatste jaren aan het doen zijn, met als voorlopig zwaarste dieptepunt de Balkenbendes.
Men is kennelijk alweer vergeten dat Donner al jaren geleden de pensioenleeftijd wilde verhogen, en hij komt er nu dan ook niet mee als middel om de crisis te bestrijden. Hij maakt alleen misbruik van die crisis om zijn plannetjes nu wél te kunnen doordrukken. Opvallend genoeg valt de laatste tijd weer steeds meer de term 'vergrijzing' als rechtvaardiging van de leeftijdverhoging, nadat hij de voorbije maanden steeds de crisis als reden aanhaalde. Het lijkt me ook moeilijk om de huidige crisis te gaan bestrijden met maatregelen die pas over 10 jaar ingaan...
De besparing bestaat uiteraard niet uit de winst van mensen die twee jaar langer werken, maar omdat ze pas twee jaar later hun AOW gaan krijgen. Donner weet donners goed dat mensen van 65 maar al te vaak niet meer kunnen werken of, als ze werkloos worden, geen andere baan meer vinden. Dankzij de al vanaf de tijd van Dries van Agt (maar vooral sinds de PvdA-er Wim Kok) verslechterde regelingen voor werklozen en arbeidsongeschikten is het lot voor deze ouderen steeds meer slechts een bijstandsuitkering met het risico op mensonterende dwangarbeid - of simpelweg géén uitkering omdat de partner nog inkomen heeft.
Intussen worden degenen die zonder pijn best een stapje (een heleboel stappen) terug kunnen doen ontzien: het 'koningshuis', de bankiers die uit de zak van de belastingbetalers nog steeds hun kolossale bonussen laten bijschrijven op hun bankrekeningen (in het belastingparadijs Guernsey - net zoals prinses Marijke Christina?), en de multinationals, die in het belastingparadijs Nederland veel te weinig belasting betalen (zie mijn artikel Hoe schijnheilig mag een ambassade zijn?van 5 mei dit jaar en het programma Zembla van gisteren).
Als de Balkenbende écht iets zou willen doen aan de gevolgen van de huidige crisis, zijn er wel doeltreffendere maatregelen te bedenken: zoals uitsluitend rente-aftrek voor hypotheken tot bijv. € 350.000, annulering van de JSF-deelname, opheffing van het koningshuis, en -niet te vergeten- verhoging van de vennootschapsbelasting en dichten van de belastingtruukjes voor multinationals, die volgens de Zembla-uitzending van gisteren al 18 miljard per jaar zou opleveren...
Een werkelijke oplossing van deze crisis en de ongetwijfeld nog komende crises bieden deze maatregelen uiteraard niet, want deze periodieke economische crises zijn een ingebakken gevolg van het kapitalisme (ook al wordt het dan tegenwoordig bij voorkeur 'neoliberalisme' genoemd) en het daarbij behorende consumisme. Door de overgang naar een socialistische samenleving, zou niet alleen een einde gemaakt worden aan de milieu-verziekende consumptiemaatschappij, maar ook aan het daarmee onlosmakelijk verbonden individualisme en het daaruit voortvloeiende gebrek aan solidariteit onder de bevolking, die nu door het kapitalisme in kunstmatige hokjes wordt onderverdeeld. Ouderen en jongeren, allochtonen en autochtonen, handarbeiders en 'stropdassen' hebben elkaar nodig (al vraag ik me wel eens af wat de toegevoegde waarde van veel 'stropdassen' is: die lijken zich vooral -of zelfs uitsluitend- bezig te houden met het verhogen van hun banksaldi).
Hoe het ook zij: op dit moment zijn we allemaal slachtoffers van de wanpolitiek van de Balkenbende - en triest genoeg laten velen zich daar ook nog voor lenen (of ze stinken in de halve waarheden van de PVV, die niet meer is dan een behoorlijk conservatieve en xenofobe club, die in andere omstandigheden -net als D66- ook vrolijk zou snoeien in de belangen van de arbeidersklasse). Juist in tijden als deze is het zaak dat de hele bevolking zich verzet tegen de last die ook nu weer wordt afgewenteld op degenen die deze maatschappij aan het draaien houden: de arbeiders.
Onder verwijzing naar de demonstratie van gisteren in Madrid tegen de nieuwe Spaanse Abortuswet, gaf de voormalige leider van de postfascistische Partido Popular (PP) te kennen dat hij daaraan deelnam, omdat hij zijn afkeuring wilde uiten tegen een wetsontwerp "dat alle grenzen overschrijdt". Vreemd genoeg werd de demonstratie gehouden onder de leus «Cada vida importa» [Elk leven telt] (La Voz de Galicia, gisteren).
Ik weet niet óf er wel een verklaring is, maar als die bestaat, zou ik het erg prettig vinden als iemand me zou kunnen uitleggen wat al die (tussen 1 en 1½ miljoen) demonstranten, die zich door de Spaanse (post-)fascisten van de PP en de katholieke kerk hebben laten manipuleren, bewogen heeft om mee te lopen. Waarom ze enerzijds wél de nog niet-bestaande foetale levens wil beschermen, zonder dat er ook maar enige waarborg is dat die eventueel een waardig leven zouden krijgen en bijvoorbeeld niet voor eeuwig verwoest worden door een zwartgerokte en/of fascistische kinderverkrachter, en anderzijds niet hun stem verheffen tegen de door de PP zo krachtig gesteunde moordpartijen op bestaande levens in Irak en Afghanistan.
N.B.: de tekst op het spandoek betekent: 'Zapatero [de huidige Spaanse minister-president], jouw moeder zei ja.'!
Enkele dagen geleden gaf ik al aan dat ik niet veel verwachtte van het debat over het 'koningshuis', en helaas zijn mijn verwachtingen weer helemaal uitgekomen. Desondanks heeft het toch wel enkele interessante dingen opgeleverd.
Zo blijkt nu ineens dat de leden van het 'koningshuis' jaarlijks ruim € 610.000 mogen declareren voor privé vliegkosten (NRC, 8 october 2009). Dat zijn o.a. diezelfde mensen (vermoed ik) die tot in 2006 in Amsterdam met een speciale vergunning illegaal gebruik maakten van parkeerplaatsen voor hulpverleners. Zie hierover mijn artikel Nog een reden om korte metten te maken met de monarchie...van 23 mei 2006.
Balkenende wil -zegt hij tenminste- "kritisch" gaan kijken naar de kosten van het 'koningshuis', maar hij wil nog niets concreets zeggen over de maatregelen die hij misschien gaat nemen. Ook suggereert hij dat hij nog wat wil morrelen aan de belastingvrije schenkingen van de familie Von Amsberg & Co. Hij gaat in ieder geval de vliegkosten beperken, zegt hij: voorzover als het van hem afhangt mogen alleen Willem A., Máxima en Hare Koninklijke Bea nog de kosten van privévluchten declareren. (De Pers, 8 october 2009).
Dat zijn er dus nog drie teveel. Ze bulken van het geld, dus het is nutteloos dat ze gratis kunnen vliegen. Zeker als ze dan ook nog eens vakantiehuisjes kopen aan de andere kant van de wereld. Dat is niet alleen vreselijk milieubewusteloos, maar ook nog eens gruwelijk asociaal jegens de Nederlandse minima (en tegenwoordig de niet-eens-zo-minima), die hun laatste centen bij elkaar moeten schrapen voor een midweekje Center Parks. Hierbij past alleen het woord 'schandalig' (nouja, ook wel andere woorden, maar dan moet ik grof worden).
Balkenende wil verder op geen enkele wijze aan de monarchie tornen: "Ik pleit ervoor zuinig te zijn op het koningschap. Het is een symbool van continuïteit, stabiliteit en identiteit." (De Pers, 8 october 2009) Hij moet natuurlijk zelf weten dat hij het symbool van de uitbuiting van de Nederlandse samenleving wil koesteren (hij maakt tenslotte ook deel uit van die uitbuitingsmachine). Maar het feit dat hij masochistische trekjes heeft, geeft hem nog niet het recht om ook ons aan die perversiteiten te onderwerpen.
Ik sta dan toch meer achter Youp van 't Hek, die afgelopen zaterdag in zijn column (NRC/Handelsblad) o.a. schreef: "Waarom grijpen we niet veel harder in bij die Efteling-familie? Jaren hebben we die tegen de maffia aanschurkende Bernhard gedoogd en nu gaan we akkoord dat zijn dochters meewerken aan louche constructies waar zelfs Dirk Scheringa zich voor zou schamen. En als die prinsen van hun moeder houden dan lakken ze een keer per jaar De Groene Draeck zelf."
Ik ben het overigens met Balkenende eens dat Willem A. en Máxima rustig in Mozambique op vacantie mogen gaan, maar dan -vind ik- moeten ze wel zélf de verantwoordelijkheid dragen voor hun eigen risico's. Tenslotte hangt Balkenende ook geen vangnet onder mij als ik met een elastiek aan mijn been van een brug afspring. En eerlijk gezegd ben ik ervan overtuigd dat ik heel wat nuttiger ben voor de samenleving dan Willem A. en Máxima bij elkaar...
Maar... misschien is het ook juist wel goed dat de Balkenbende het 'koningshuis' zo de hand boven het hoofd houdt. Dat zou wel eens de beste manier kunnen zijn om het Nederlandse volk uiteindelijk in opstand te laten komen. Tenslotte ontstaat er kennelijk toch steeds meer weerstand in Nederland tegen de familie Von Amsberg en aanhang, zowel in de Tweede Kamer als onder de Nederlandse bevolking (Metro, 8 oktober 2009 en De Pers, 9 october 2009).
Het spijt me werkelijk Obama te moeten bekritiseren in de wetenschap dat er in dat land andere, ergere, presidenten mogelijk zijn. Ik begrijp dat tegenwoordig die taak een vreselijke pain in the neck is. Misschien is er niets dat dat duidelijker maakt dan het bericht dat Granma gisteren publiceerde over het gegeven dat 237 leden van het Congress, dat wil zeggen 44% van die leden, miljonair zijn. Dat betekent nog niet dat ze allemaal verplicht onverbeterbaar reactionair zijn, maar het is moeilijk voor te stellen dat ze hetzelfde denken als wie dan ook van de vele miljoenen Noord-Amerikanen die geen ziekenfonds of werk hebben of die hard moeten werken voor hun levensonderhoud
